Strony

▼

poniedziałek, 9 listopada 2026

Hua Mulan

 

,,Kobieta zwyczajna ma tyle rozumu, co kura; kobieta nadzwyczajna – tyle co dwie kury'' – Konfucjusz (551 p. n. e. - 479 p. n. e.)

 


Hua Mulan (,,kwiat magnolii'') była bohaterką chińskiej legendy spisanej w czasach dynastii Song (960 – 1279). Za panowania Północnej Dynastii Wei (386 – 535) młoda dziewczyna zastąpiła starego, schorowanego ojca powołanego do wojska. Przez 12 lat walczyła w męskim przebraniu z najazdem północnych koczowników Xiongnou, utożsamianych z Heftalitami lub Hunami. Przyjaźniła się z towarzyszem broni, Jin Yongiem, swym późniejszym mężem. Nierozpoznana obroniła Chiny i osiągnęła wysoki stopień wojskowy. Jej żołnierze poznali prawdziwą tożsamość swojego dowódcy dopiero wtedy ujrzeli przędącą Mulan w jej rodzinnym domu. 

 

 


W pierwotnej wersji Mulan walczyła z najeźdźcami nad jeziorem Qinghai, w późniejszej zaś nad rzeką Huang – ho. W miarę jak legenda ewoluowała, Xiongnou byli zastępowani przez Tybetańczyków z Hotanu lub Rouran. Akcję opowieści przenoszono w czasy dynastii Tang (616 – 907). Niektóre wersje mówią o śmierci ojca Mulan podczas wojny, lub samobójstwie bohaterki, która nie chciała konkubiną cesarza. W XVII wieku pojawiła się opowieść o przyjaźni Mulan z inną wojowniczką, Xianniang, córką cesarza Chin. 

 


Mulan, stawiana jako wzór heroicznej miłości dziecka do rodzica, od tysięcy lat jest dla Chińczyków ważną postacią z narodowego panteonu (podobnie jak Wanda dla Polaków). Popularność w światowej popkulturze zapewniła jej w 1998 r. kreskówka ,,Mulan'' wytwórni Disneya. Występujący w niej mały, czerwony smok Muszu (powyżej) został dodany przez twórców filmu.

Modlitwa za umarłych

 

 


 ,,O Panie! Jako ja żyję i cierpię, oni żyli i cierpieli, i przeminęli, jako ja przeminę. O Panie! Wzrosłam wśród nich, nie pojmowałam niegdyś co to jest być bez nich, a dziś już nie pojmuję, co to jest być z nimi. Gdzie oni są, o Panie?

    Czasem w głosach słyszanych zda mi się, że ich głos się odzywa - czasem w nocy strach mnie przejmie; patrzę naokoło, jak gdyby oni stali blisko - i minie chwila, i nie ma nikogo!

    O, daj im odpoczynek na łonie Twoim, o Panie! - Oni w czasie grzeszyli, a teraz klęczą u stóp Twoich w Wieczności. (...)

    Ty się w miłosierdziu kochasz, o Panie! A im krótkie dni były pełne utrapienia - przyszli na te padoły, nie pamiętając, skąd idą, nie wiedząc, gdzie pójdą, ufając tylko Imieniu Twemu - w nieszczęściu wzdychali do Ciebie! Daruj, o, daruj im, Panie! (...)

    Przebacz im, Panie! Jeśli dotąd za winy pracują z daleka od Ciebie, pozbawieni niebieskich radości; jeśli dotąd nie rozerwana zasłona ich losów; jeśli wiedzą jeszcze, co to łzy i westchnienia: o, skróć chwile  ich próby - a jako ja dzisiaj modlę się za nich, daj, Panie, by kiedyś ci, których zostawię na ziemi, modlili się za mnie. - Połącz mnie kiedyś, o Panie, z tymi, których zaznałam i ukochałam na ziemi - byśmy razem żyli w Tobie na wieki wieków. Amen'' 

- Zygmunt Krasiński (1812 - 1859), za: ,,Niedziela 44/ 2026''