,,Piorun (768)
Postać starca, z długą siwą brodą, gęstymi brwiami i rzęsami, włosy kędziorami spadające na plecy, ubrany w ognistą koszulę (chmury i błyskawice), w lewej ręce nosi pełny kołczan strzał, w prawej ręce łuk, mowa jego grzmot, oddech wiatry, siła zapładniająca deszcz, strzały jego to błyskawica i tęcza. Walczy z biesami. Przez zimę zasypia, rozbija lody na wiosnę i lato. Wykradł ogień, jego żoną ziemia (jeździ na wozie ognistym).
Ryc. za: Sylvia's Substack
Ziemia = Nerta (775).
Wozi ją kapłan na rydwanie zaprzężonym jałówkami, po czym myją posąg w jeziorze.
25 lipca. Dożynki na cześć Pioruna, zabijano kozła, przywożono posąg Łady, ze zboża pałubę.
Jesienią zaczynało się panowanie Czarnoboga (księżyca ciemności).
Pajęczyna jesienna, Lel i Polel ścigają się.
Jutrobóg = Jutrzenka.
Hejnał = pieśń na cześć zorzy porannej; 'Hejnał, hejnał już świta, już dzień biały, wstawajcie wielki i mały, długoście spali'.
Gonidło = orędzie obnoszone przez pasterzy, laska z ręką (opieka i władza nad bydłem).
Ryc. za: Ayshwarya K
Żywa, naga młoda kobieta z wiankiem kwiatów na głowie, z rozpuszczonymi włosami, w prawej jabłko, w lewej latorośl winna.
Łada, pomyślność, matka Lela i Polela, żona Słońca (Dadźbog).
Ryc. za: E. S. O. Martin
Białobóg . Turzyce (Jar - tur) - w Zielone święta. Rusalia w Zielone święta''.
Powyższą notatkę Wyspiański sporządził na potrzeby dramatu ,,Legenda II'', korzystając z II tomu pracy Wilhelma Bogusławskiego ,,Dzieje Słowiańszczyzny północno - zachodniej do połowy XIII w.'' (1889). Zapisek opublikował po raz pierwszy historyk kultury Adam Chmiel (1865 - 1934) w 1910 r.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz