,,Mare tingerem si mercurius esset’’ (łac.) ,,Zamieniłbym morze w złoto, gdyby było morzem rtęci’’ - maksyma przypisywana Lullowi
Bł. Rajmund (Ramon) Lull (ok. 1232 – ok. 1315) był hiszpańskim tercjarzem franciszkańskim, filozofem, apologetą, misjonarzem i męczennikiem, zaś według renesansowej legendy – również alchemikiem. Napisał ,,Ars magna’’, rozprawę o sposobach dochodzenia do prawdy, dającą podwaliny nowej nauce, kombinatoryce. W sumie przypisywano mu autorstwo ok. 300 prac. Na soborze w Vienne (1311 – 1312) domagał się utworzenia na uniwersytetach wydziałów języków arabskiego, chaldejskiego i hebrajskiego na użytek katolickich misjonarzy i apologetów. Głosił Ewangelię muzułmanom w Tunisie i Algierze. Był raniony sztyletem przez swego arabskiego sługę i kamienowany przez tłum. Zmarł z powodu ran w Algierze lub w drodze powrotnej na rodzinną Majorkę.
Według legendy Lull jako mąż i ojciec zadurzył się w zamężnej Ambrosii di Castello, za którą wjechał konno do kościoła. Pragnąć zbyć zalotnika, Ambrosia oświadczyła, że wyjdzie za niego dopiero wtedy, gdy ten sporządzi kamień filozoficzny. Lull został więc alchemikiem i dokonał Wielkiego Dzieło. Przyniósł Ambrosii kamień filozoficzny. Oboje jednak byli już jednak starzy. W międzyczasie zdążyli też owdowieć. (Za: Éliphas Lévi ,,Historia magii’’). Błędnie przypisywano mu autorstwo alchemicznych traktatów ,,Testamentum’’ i ,,Liber de secretis naturae seu de quinta essentia’’, w rzeczywistości spisanych w XIV wieku już po jego śmierci. Inspirowali się nimi XVI – wieczni okultyści; Cornelius Agrippa (1486 – 1535) i Giordano Bruno (1548 – 1600). Lullowi przypisywano uzyskanie soli potasu, oleju esensjonalnego i miękkiej rtęci, rektyfikację spirytusu winnego i kupelację srebra. Miał być również twórcą złotych monet, zwanych rajmondynami (monetami Rajmunda) na dworze króla Anglii, Edwarda III (1312 – 1377).
