,,W
1867 r. w Leeuwarde ‘odkryto’ zapisany runami fryzyjskimi ‘epos’
Oera Linda Boek, który m.in. zawierał cenne informacje o
Atlantydzie’’ - Przemysław Urbańczyk ,,Vlesova Kniga –
oszustwo niedoskonałe’’ [w]: M. Dulnicz (red.) ,,Słowianie i
ich sąsiedzi we wczesnym średniowieczu’’
W
2012
r. przeczytałem po raz pierwszy XIX – wieczny falsyfikat literacki
,,Księgę
Oera Linda’’
(fryz. ,,Thet
Oera Linda Bok’’,
hol. ,,Oera
Linda boek’’)
w przekładzie z języka angielskiego Anety Pietrykowskiej, który
ukazał się nakładem wydawnictwa ,,Armoryka’’.
Słowa
Oera Linda (,,nad
rzeką Lindą’’)
to nazwisko starej fryzyjskiej rodziny rzekomo przechowującej
pradawną księgę przez pokolenia.
Na
rzecz tezy, iż jest to mistyfikacja przemawiają min. błędy
gramatyczne w języku starofryzyjskim i użyte pismo, będące w
istocie pismem łacińskim stylizowanym na runy.
Wśród
przypuszczalnych autorów wymienia się: Cornelisa over de Linden,
antykwariusza Eelco Verwijsa (1830 – 1880) lub protestanckiego
teologa – liberała François
Heverschmidta (1835 – 1894).
Księga
dzieli się na następujące części: ,,Listy’’,
,,Księgę
zwolenników Adeli’’,
,,Zapiski
Adelbrosta i Apollonii’’,
,,Zapiski
Frethorika i Williow’’,
,,Zapiski
Konereda’’
i ,,Zapiski
Bedena’’.
Akcja
utworu rozgrywa się w starożytności (ok. 2200 – 50 p. n. e.) na
terenach Fryzji ze stolicą w Texland, gdzie wznosiła się wieża
sięgająca nieba, w Grecji (Krekaland),
Brytanii, Skandynawii, Niemczech (Twiskland),
Jutlandii (jej nazwa miała się wywodzić od zbieraczy bursztynu),
Saksonii i w Indiach (ich mieszkańcy zostali nazwani Hindusami, bo
byli łagodni jak łanie). Ważnym wydarzeniem było zatonięcie
Atlantydy (Atland),
od którego liczono późniejsze wydarzenia.
Starożytni
Fryzowie byli jakoby monoteistami, którzy czcili dobrego i potężnego
boga imieniem Wr – alda. Bóg ten nie wymagał krwawych ofiar.
Najdoskonalszym
dziełem Wr – aldy była Irtha, czyli planeta Ziemia, otaczana
wielkim szacunkiem jako źródło życia.
Irtha
zrodziła trzy córki będące dziewiczymi matkami całej ludzkości.
Każda z nich urodziła bez udziału mężczyzny 12 dzieci.
Lyda
– pramatka Murzynów miała czarną skórę i wełniste włosy.
Była silna, zwinna, porywcza i miała wyostrzone zmysły. Kiedy
umarła ze starości, jej dzieci walczyły między sobą.
Finda
– pramatka Azjatów, kobieta o żółtej skórze była łowczynią
i uwodzicielką. Ułożyła tysiące ustaw, później wyrytych na
złotych tablicach, lecz ani myślała ich przestrzegać. Była
inteligentna, próżna, samolubna i zdradliwa. Pod koniec życia
zniknęła i nie wie co się z nią stało. Jej dzieci były
hipokrytami.
Frya
– pramatka Europejczyków była piękną i łagodną blondynką o
jasnej skórze. Jej urok poskramiał najdziksze bestie. Żywiła się
wyłącznie miodem i rosą. Nim została zabrana do nieba i
zamieszkała na gwieździe, ustanowiła prawa, które jej mądre i
szlachetne dzieci przestrzegały.
W
portrecie tych trzech matek ludzkości odbijają się stereotypowe
cechy przypisywana w XIX wieku rasom czarnej, żółtej i białej.
Można się w tym dopatrzeć jakiejś formy rasizmu.
Fryzowie
byli jasnoskórymi blondynami, którzy tak umiłowali wolność, że
jako jedyni w starożytności nie posiadali niewolników. Rządziły
nimi kobiety – matka narodu i pomagające jej femmes,
których zadaniem było strzec świętej lampy. Fryzowie mieli
wywrzeć ogromny wpływ na historię świata. Wyspy i Morze Jońskie
rzekomo zawdzięczają swą nazwę fryzyjskiemu żeglarzowi Jonowi
(Janowi), zaś duńska cieśnina Kattegat została nazwana od imienia
femme
Kat, która utonęła w jej wodach. Oprócz matki narodu władzę nad
Fryzami sprawowali również elekcyjni książęta. Jednym z nich był
Friso – eponim całej nacji, który przybył z Indii wraz z flotą
Nearchosa. Friso planował ogłosić się królem, lecz napotkał
opór kobiet. Królem został dopiero jego syn Adel.
Księga
zawiera liczne nawiązania do mitów greckich, rzymskich,
germańskich, a nawet do Nowego Testamentu.
Fasta
była pierwszą matką narodu, która spisała prawa podyktowane jej
z gwiazdy przez Fryę. Rzymianie czcili ją jako boginię Westę.
Nyhellenia
(imię bogini Germanów kontynentalnych) właściwie nazywała się
Minerwa (imię rzymskiej bogini mądrości, wojny i rzemiosł). Była
bardzo mądra, zaś towarzyszyły jej pies i sowa. Przypłynęła do
Grecji, gdzie nauczyła jej mieszkańców praw Fryi i założyła
miasto Athenię (Ateny). Greccy kapłani wypaczyli jej nauki i wbrew
woli Fryzyjki zaczęli szerzyć jej kult jako bogini Ateny.
Zwolennicy Nyhellenii przez Morze Czerwone udali się do Pendżabu w
Indiach. Tam utworzyli plemię Gertmanów (Germanów).
Minno
(Minos) był żeglarzem, który nauczał praw mieszkańców Krety.
Nef
Tunis (,,kuzyn
Tunis’’)
był żeglarzem badającym Morze Middel (Śródziemne). Po śmierci
doczekał się kultu jako Neptun – rzymski bóg morza. Miał brata
imieniem Nef Inka, który popłynął w przeciwną stronę (w
domyśle: do Nowego Świata).
Grecki
król Ulisus (Odyseusz, rzymski Ulisses) wiele lat spędził na
wyspie swej kochanki; femme,
która z powodu wystającej wargi nosiła przydomek Kalip. Była ona
pierwowzorem nimfy Kalipso.
Sekrops
był egipskim kapłanem o niebieskich oczach, który władając w
Athenii czuwał nad przestrzeganiem praw ustanowionych przez
Nyhellenię – Minerwę. Był to jedyny pozytywny kapłan w całej
księdze.
Wodin
(Odyn, Wotan) był mężnym wodzem i żeglarzem. Poślubił córkę
Magy – władcy Finów, co doprowadziło do utraty Skandynawii przez
Fryzów.
Jezus
Chrystus został w księdze przedstawiony w sposób nieprawdziwy;
sprzeczny z Ewangelią. Nazywany także Kriszną i Buddą, urodził
się w Kaszmirze jako syn kapłana i księżniczki. Porzucony w
dzieciństwie przez rodziców, gdy dorósł odnalazł ich i czynił
im gorzkie wyrzuty. Rodzice dali Mu wówczas dużo klejnotów, chcąc
w nieszczery sposób przeprosić. Uczył panowania nad popędami i
sprzeciwiał się bogaczom. Był prześladowany przez kapłanów,
którzy później mieli jakoby wypaczyć Jego naukę, uznając Go za
Boga.
Na
przestrzeni mileniów wrogami Fryzów byli Golar (Galowie), Finnar
(Finowie), Magyarar (Węgrzy) i Tartarar (Tatarzy). Na czele Galów,
którzy odebrali Fryzom Brytanię stała femme
Kalta potrafiąca chodzić po wodzie. Fiński wódz Magy utopił
Franę – ostatnią matkę narodu, sam zaś został wrzucony w morze
przez Duńczyka. W księdze negatywną rolę odgrywają też książęta
i kapłani (druidzi, bramini i księża).
W
XX wieku księgą wykorzystywali do swych celów naziści (rasizm,
wiodącą rola Germanów) i ruch New Age (matriarchat, ekologia,
niechęć do zinstytucjonalizowanej religii). Jak wiadomo w rękach
szaleńca każda książka jest niebezpieczna...