Oniricon cz. 1100 Jubileuszowa

     Śniło mi się, że:

- na Atlantydzie rosły święte drzewa rodzące kolorową gumę do żucia,

- wypożyczyłem z biblioteki książkę jakiejś kobiety o moa, którą zamierzałem wpisać do bibliografii dla fantastów,

- istnieje sekta, w której komunię rozdaje się pod postacią gumy do żucia,

- w styczniu planowałem wpis na Wielką Sobotę, poświęcony Męce i Śmierci Chrystusa, zamierzałem w nim wspomnieć o św. Weronice i św. Longinie, którego imię nosił Longinus Podbipięta z ,,Ogniem i mieczem'' Henryka Sienkiewicza, Zagłoba przyganiał mu: ,,Nie wstyd ci być długim jak serpens albo włócznia pogańska?'',

- rzodkiewki należą do najbardziej cenionych warzyw w kuchni francuskiej,

- uparcie przedstawiałem się wśród znajomych używając tytułu Cara Wyobraźni, władcy całego uniwersum rosyjskich baśni,

- po upadku reżimu ustaszy w 1945 r. Chorwaci wybrali demokratyczny rząd liberalno - chłopski, nieuznawany przez Stalina,

- nazwałem Putina nikczemnikiem przy aplauzie publiczności, tymczasem moje słowa zostały przekazane dyktatorowi,

- na ulicy lęk przechodniów budził młody i szczupły mężczyzna, prawdopodobnie Węgier w koszuli w białe i niebieskie paski.

Allan Kardec

 

,,Praktykowanie spirytyzmu jest zabobonem całkowicie niedozwolonym, gdyż nie leży w porządku rzeczy, aby Bóg wysyłał dobre duchy dla zaspokojenia ludzkiej ciekawości. Jeśli jakieś duchy udzielają odpowiedzi na różne pytania, mogą to być jedynie złe duchy, które godzą się wchodzić w łączność z ludźmi tylko dlatego, aby im szkodzić i pobudzać ich do złego. Toteż Kościół zabronił absolutnie brania jakiegokolwiek udziału w seansach spirytystycznych’’ - dekret Świętego Oficjum z 30 kwietnia 1898 r.

 

Allan Kardec (właśc. Hippolyte Leon Denizard Rivail, 1804 – 1869) był francuskim spirytystą, z zawodu aktorem i nauczycielem. Stworzył francuską odmianę spirytyzmu, zwaną kardecizmem, kładącą duży nacisk na reinkarnację. Jego zasady wyłożył w ,,Księdze Duchów’’ (1856), ,,Księdze mediów’’ (1864), ,,Ewangelii według spirytyzmu’’ (1864), ,,Niebie i piekle według spirytyzmu’’ (1865), ,,Czym jest spirytyzm?’’ (1868), ,, Jak kontaktować się z tamtym światem?’’, ,Spirytyzmie w najprostszym ujęciu’’ (1862), ,,Opętaniu’’ i ,,Spirytyzmie’’. Kardecizm zdobył ogromną popularność w Brazylii. Wychowany w katolickiej rodzinie, początkowo sceptycznie podchodził do zjawisk paranormalnych (wirujące stoliki itp.). Od 19 roku życia badał i propagował mesmeryzm ¹. W 1857 r. duch Zefiro powiedział Rivailowi za pośrednictwem medium, Celiny Japhet (1822 - 1884), że w poprzednim wcieleniu był druidem noszącym imiona Allan Kardec. Stąd właśnie wziął się jego pseudonim. Był przewodniczącym Towarzystwa Badań Psychologicznych. Podczas seansów spotykał rzekomo zbiorowego Ducha Prawdy, św. Augustyna z Hippony (354 - 430), św. Tomasza z Akwinu (1224/ 1225 – 1274) i Woltera (1694 - 1778). W swoich pismach odrzucał dogmat Trójcy Świętej. Wierzył natomiast w perispirit; częściowo materialne połączenie między duchem a ciałem. We Wszechświecie miała istnieć nieskończona ilość zamieszkanych planet. Kardec dzielił je na światy: prymitywne, ekspiacji i próśb (np. Ziemię), regeneracyjne, szczęśliwe, niebiańskie/ boskie i tranzytowe (umierające). Wierzył w samorództwo (pomimo zaprzeczających mu definitywnie odkryć Pasteura) ², odrzucał natomiast istnienie epoki lodowcowej. Duchy kierowały ewolucją zamiast doboru naturalnego. Rozwój życia na Ziemi zakłócały następujące cyklicznie kataklizmy, do których należał biblijny potop (ok. 2348 p. n. e.). Jezusa uważał jedynie za najdoskonalszego człowieka, którego prekursorami byli greccy filozofowie, Sokrates i Platon. Cuda Jezusa tłumaczył w sposób naturalny, bądź przypisywał ich sprawstwo duchom. Kardec głosił indyferentyzm religijny. Za jedyny warunek zbawienia uznawał miłość bliźniego rozumianą jako bycie miłym. Negował nierozerwalność małżeństwa. Z punktu widzenia nauki założenia kardecizmu są niefalsyfikowalne (niemożliwe do udowodnienia bądź obalenia).

1 Odsyłam do posta: ,,Mesmeryzm’’.

2 Odsyłam do posta: ,,Samorództwo’’.

Poltergeisty w dawnych czasach

 

,,W IX w. kronikarz Rudolf z Fuldy wspominał o kontaktach z niewidzialnym duchem stukającym. Wielki szwajcarski alchemik Paracelsus pisał o stukach oraz pulsatio mortuorum, omenach śmierci. W średniowieczu podczas poświęcania kościołów wypędzana z nich duchy stukające, zwane spiritus percutiens. Melanchton, wybitny przedstawiciele Reformacji, wspominał, że zjawisko poltergeista wystąpiło w 1520 r. w niemieckim mieście Oppenheim. W swoim dziele Sadiucismus Triumphatus Joseph Glanvil poświęcił dużo miejsca duchowi stukającemu, który pojawił się w 1661 r. w Tedworth w Anglii. Także Samuel Wesley - ojciec twórcy ruchu metodystycznego Johna Wesleya - oraz członkowie jego rodziny donosili o duchu stukającym, który dawał o sobie znać na plebanii w Epworth. [...]'' - James R. Lewis ,,Życie po śmierci. Encyklopedia wierzeń, mitów, zjawisk''

 

    W polskich wierzeniach ludowych występował hałaśliwy demon domowy zwany stukaczem (Paweł Zych, Witold Vargas ,,Bestiariusz słowiański. Rzecz o skrzatach, wodnikach i rusałkach''). Przykładem poltergeista w literaturze fantasy jest złośliwy duch Irytek z cyklu ,,Harry Potter'' Joanne K. Rowling. 

Arthur J. Balfour

 

Arthur James Balfour (1848 – 1930) był urodzonym w Szkocji, brytyjskim politykiem z Partii Konserwatywnej. W 1887 r. zwalczał irlandzki ruch niepodległościowy za pomocą ustaw wyjątkowych. W 1915 r. został pierwszym Lordem Admiralicji. Pełnił urzędy premiera (1902 – 1905) i ministra spraw zagranicznych (1916 – 1920). 2 listopada 1917 r. wydał deklarację o utworzeniu państwa żydowskiego w Palestynie. Był rasistą. (,,Musimy stawić czoła faktom. Ludzie nie rodzą się równi, rasy biała i czarna nie rodzą się z równymi zdolnościami: rodzą się z różnymi zdolnościami, których edukacja nie jest w stanie i nie zmieni’’). W 1906 r. jako niemal jedyny w Izbie Gmin poparł pozbawienie Murzynów z Afryki Południowej praw wyborczych. W 1905 r. uczestniczył w pracach nad ustawą ograniczającą napływ rosyjskich Żydów do Wielkiej Brytanii. (Dziś Żydzi nie pamiętają o tym). Traktował syjonizm jako sposób na ,,oczyszczenie’’ Europy z Żydów.

Tak jak wielu mu współczesnych uległ niebezpiecznej duchowo modzie na spirytyzm. Ciągoty do wywoływania duchów dzielił z bratem, Geraldem W. Balfourem (1853 - 1945) i siostrą, Eleanor Mildred Sidgwick (1845 – 1936). W 1894 r. został przewodniczącym Towarzystwa Badań Zjawisk Paranormalnych. Wcześniej stanowisko to piastował jego brat. Starszy Balfour poszukiwał dowodów na istnienie telepatii. Brał udział w licznych seansach z udziałem medium, Pani Willet (właśc. Winifred Coombe – Tennant, 1874 – 1956) stosującą pismo automatyczne. Rzekomo z jej pomocą nawiązał kontakt z Mary Lyttelton, swoją narzeczoną zmarła w 1875 r. na tyfus podczas Niedzieli Palmowej. Wystarczyły mu niejasne określenia w piśmie automatycznym takie jak Palm Maiden, Kwitnąca Maja, dama ze świecą itd., które odnosił do swojej ukochanej. Balfour nigdy się nie ożenił. W języku angielskim dostępna jest książka kanadyjskiego psychologa, Trevora Hamiltona ,,Arthur Balfour’s Ghosts. Edwardian Elite and the Riddle of the Cross – Corespondence Automatic Writings’’ (2017).

Mroczna strona baroku

 

,,W okresie b. djabeł wyrósł na wielką potęgę w myśleniu ludzkiem (...). Wiadomości o ludach środkowej Ameryki, składających krwawe ofiary djabłu, wzmocniły wyobrażenie o królestwie djabła, walczącem z królestwem niebieskiem. Wiara w czarowników i czarownice wzmogła się niesłychanie w wirze wyładowań energji ludzi baroku. Niektórzy ludzie rzeczywiście próbowali czarami zrealizować zachcianki swej woli. Zabobon XVII w. pochłonął miljony niewinnych ofiar w mękach tortur i na stosach. Zarzutem czarnej magji zwalczano także zwolenników innych wyznań. Ważną rolę odgrywały również względy materjalne. Przeważną część skonfiskowanych dóbr czarowników i czarownic otrzymywał skarb państwa, część denuncjant, reszta szła dla sądu, władzy duchownej i kata. Zorjentowany w merkantylistycznym duchu absolutyzm położył kres nadużyciom w tej dziedzinie. W tymże kierunku oddziałało i oświecenie. Kwitł zato dalej zabobon w XVIII w. na gruncie alchemji i astrologji. - W szerokich kołach wyższego towarzystwa włoskiego i francuskiego w XVI i XVII w. przyjęła się moda morderstw zapomocą trucizny. Służyła ona do zdobycia spadku ('poudre de succesion'), usunięcia niewygodnych małżonków i innych podobnych celów'' - ,,Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga tom 19 Uzupełnienie A - G''

Feda

 

,,Medium Gladys Osborne Leonard miała ducha kontrolnego imieniem Feda, który podawał się za zmarłą na początku XIX w. młodą Indiankę. Feda pomogła pani Leonard stać się zawodowym medium. Ponieważ pani Leonard potrafiła nakłonić Fedę do zdobywania określonych informacji, potrafiła opisywać miejsca, w których nigdy nie była, oraz przytaczać wiadomości zaczerpnięte bezpośrednio z książek znajdujących się w innych pomieszczeniach'' - James R. Lewis ,,Życie po śmierci. Encyklopedia wierzeń, mitów, zjawisk''

 

 

Pheneas

 ,,W 1923 r. państwo Doyle otrzymali od Pheneasa, arabskiego ducha, z którym pani Doyle była w kontakcie, ostrzeżenie o tym, że zło panoszy się na świecie. Duch powiedział, że ich zadaniem jest przygotowanie umysłów ludzi na pożogę, która ogarnie świat w 1925 r. W późniejszym czasie Pheneas podał więcej szczegółów na temat tego, co ma się wydarzyć, a Doyle skrupulatnie zapisywał jego słowa. Kiedy jednak żadna z tych przepowiedni się nie sprawdziła [Arthur Conan] Doyle zaczął się zastanawiać, czy przypadkiem istoty ze świata duchowego nie postanowiły sobie z niego zakpić'' - James R. Lewis ,,Życie po śmierci. Encyklopedia wierzeń, mitów, zjawisk''