,,O Panie! Jako ja żyję i cierpię, oni żyli i cierpieli, i przeminęli, jako ja przeminę. O Panie! Wzrosłam wśród nich, nie pojmowałam niegdyś co to jest być bez nich, a dziś już nie pojmuję, co to jest być z nimi. Gdzie oni są, o Panie?
Czasem w głosach słyszanych zda mi się, że ich głos się odzywa - czasem w nocy strach mnie przejmie; patrzę naokoło, jak gdyby oni stali blisko - i minie chwila, i nie ma nikogo!
O, daj im odpoczynek na łonie Twoim, o Panie! - Oni w czasie grzeszyli, a teraz klęczą u stóp Twoich w Wieczności. (...)
Ty się w miłosierdziu kochasz, o Panie! A im krótkie dni były pełne utrapienia - przyszli na te padoły, nie pamiętając, skąd idą, nie wiedząc, gdzie pójdą, ufając tylko Imieniu Twemu - w nieszczęściu wzdychali do Ciebie! Daruj, o, daruj im, Panie! (...)
Przebacz im, Panie! Jeśli dotąd za winy pracują z daleka od Ciebie, pozbawieni niebieskich radości; jeśli dotąd nie rozerwana zasłona ich losów; jeśli wiedzą jeszcze, co to łzy i westchnienia: o, skróć chwile ich próby - a jako ja dzisiaj modlę się za nich, daj, Panie, by kiedyś ci, których zostawię na ziemi, modlili się za mnie. - Połącz mnie kiedyś, o Panie, z tymi, których zaznałam i ukochałam na ziemi - byśmy razem żyli w Tobie na wieki wieków. Amen''
- Zygmunt Krasiński (1812 - 1859), za: ,,Niedziela 44/ 2026''
