,,Miło
mi myśleć, że Ligia była Polką – i jeśli nie Litwinką, to
przynajmniej Wielkopolanką. To także jest poczciwy gatunek’’ -
Henryk Sienkiewicz (1846 – 1916)
Ryc. za: RoyalArtist 91
W
1009
r. w ,,Roczniku
kwedlinburskim’’
pojawiła się najstarsza pisemna wzmianka o Litwie. W XV wieku
polski kronikarz, Jan Długosz porównywał ówczesny język litewski
do łaciny. Jego uwaga dała asumpt do stworzenia legendy o
Palemonie, rzymskim patrycjuszu z czasów Nerona, który wraz ze
swoimi towarzyszami z rodów Centaurów, Kolumnów, Róż i Ursynów
przybył na Litwę. Łacińska nazwa kraju, Lithuania pochodzi od
okrzyku Palemona: ,,La
Italia!’’
Synami Palemona i Libony byli: Borkus (założyciel Jurborku), Kunas
(założyciel Kowna) i Spera.

Twórcą
współczesnego sarmatyzmu litewskiego był historyk amator, tłumacz
i dyplomata, Česlovas
Gedgaudas (1909 – 1986). W 1957 r. ukazała się w Meksyku jego
pseudonaukowa książka ,,In
the Search of Our Past’’
(lit. ,,Mūsų
praeities beieškant’’).
Praca ta zyskała popularność na Litwie po odzyskaniu
niepodległości w 1990 r. Głoszone w niej poglądy dają się
sprowadzić do niepotwierdzonej źródłowo wiary w istnienie
starożytnego imperium litewskiego w Europie Wschodniej. Ma to więc
wiele wspólnego z fantazmatem Wielkiej Lechii. Propagatorami tak
rozumianego sarmatyzmu
byli również: litewsko – wenezuelska dziennikarka, Jurate Rosales
(1929 – 2023), której zdaniem język hiszpański jest dowodem na
pochodzenie Wizygotów do Bałtów), Aivaras Lileika (pomysłodawca
zmiany nazwy Litwa na Sarmacja i zwolennik tezy o matriarchalnym
charakterze tego fikcyjnego tworu państwowego), Romualdas Girkus
(1940 – 2020), Viktoras Lukaševičius,
Aleksandras Račkus
(1893 – 1965) i polityk Rimantas Matulis (ur. 1941). W 2010 r.
został założony serwis informacyjny ,,Sarmatas’’,
publikujący treści nie tylko pseudohistoryczne, ale także
antyszczepionkowe .

Państwowość
litewska liczy jakoby tysiące lat. Litewskie imperium w różnych
okresach swej historii było nazywane Gudiją, Sarmacją, Gardarike i
Rasą (Rusią). Nazwa tej ostatniej pochodzi od litewskiego ,,rusa’’,
czyli ogień. Chrzest Rusi Kijowskiej w 988 r. zapoczątkował
slawizację Białorusi, Ukrainy i zachodniej Rosji. Bałtami byli
Goci (Ostrogoci i Wizygoci), Herulowie, Gepidowie, Getowie,
Wandalowie, Sarmaci, Kimerowie, Normanowie i Frankowie. Dawni Litwini
odkryli Amerykę i Australię oraz zapuszczali się w głąb Afryki.
Brytowie byli ich wasalami. Pierwowzorem mitycznych centaurów byli
litewscy wojownicy, walczący konno z Grekami. Średniowieczni
Żmudzini wynaleźli i zastosowali pierwsze armaty, wykonane z pni
drzew (na podstawie: Migle Nargelaite ,,Historia
‘co by
było
gdyby’’
na stronie www.alkas.lt.
Istnienie języków indoeuropejskich jest wymysłem nacjonalistycznej
nauki niemieckiej. W celu zatajenia ,,prawdy’’ o starożytnym
imperium litewskim został zawiązany spisek Watykanu, Niemców,
Polaków, Rosjan i Sowietów.

Tak
przedstawiają się najstarsze dzieje Litwy według Gedgaudasa.
1490
r. p. n. e. - władzę obejmuje Varingis, pierwszy król Gudei.
1324
r. p. n. e. - królem zostaje Valaminas, syn Gardarikisa.
1290
r. p. n. e. - król Undenaužis
pokonał faraona Sezostrisa.
1190
r. p. n. e. - trzy pokolenia królowych Gema – Mačionys
kontrolowały handlowe szlaki: Łabski, Dunajski i Bursztynowy.
1189
r. p. n. e. - Taleivis, syn Gaurikulisa i Auge, król Myzji pokonał
greckiego króla Tersandra. Var – Upuolis, syn Taleivisa wspierał
Trojan w czasie wojny z Grekami.
559
r. p. n. e. - początek 630 – letniego pokoju w królestwach Gema –
Mačionis,
trwający od zakończenia wojny trojańskiej do najazdu Cyrusa
Wielkiego.
529
r. p. n. e. - królowa Tamira z Gudei pokonała i zabiła Cyrusa.
486
r. p. n. e. - król Vanduorius odparł atak armii Dariusza I
Wielkiego.
465
r. p. n. e. - Gudei i Grecy wspólnie odparli atak Kserksesa.
Okres
sarmacki rozpoczął się wraz z narodzinami Aleksandra Wielkiego,
syna Filipa Macedońskiego i litewskiej księżniczki Medupe, córki
króla Gudili. (W rzeczywistości matką przyszłego zdobywcy była
macedońska królowa Olimpias). Po śmierci Aleksandra Wielkiego
władzę nad Macedonią objęli Gudisz (Litwin) i jego przyrodni
brat, Perdikas. Późniejszymi władcami Sarmacji byli: cesarz
Burvista (88 p. n. e.), Gemożis (56 – 23 p. n. e.), Karaliusz,
czyli Coryllus (23 p. n. e. - 16 n. e.), Galupis (51 – 83), Augis
(118 – 150), Amala (151 – 183), Ostrogot (218 – 250), Gyneiva
(251 – 283) – zwycięzca rzymskiego cesarza Dydžiusa
(też Litwina), Aukštusalis,
zwany Athalem (284 – 317), Rausimantas (321 – 326) – wódz
Ariów, walczący z Konstantynem Wielkim, Geba – Rikis (318 –
350) i Varumoniu – Rikis (351 – 376) – cesarz Bałtów,
Słowian, Estów, Wandalów i Gepidów.

Królestwa
barbarzyńskie z czasów wędrówek ludów były lennami ówczesnej
Litwy. Wówczas to język litewski wywarł wpływ na łacinę i
wywodzące się z niej języki romańskie.
Cesarstwo
Gardarike zostało założone przez Amalę. Należy tu wyjaśnić, że
w sagach skandynawskich słowem Gardarike (,,kraj
grodów’’)
nazywano Ruś. Ruryk, wybrany na władcę Gardarike, zmienił jego
nazwę na Rasę (Ruś). Przyjęcie chrztu przez św. Włodzimierza I
Wielkiego spowodowało rozbicie imperium litewskiego. Giedymin
(pierwszy historyczny władca Litwy) dążył jakoby do odbudowy
starożytnego imperium.