Sadko

,,SADKO w mit. wschsłow. (ros.) bohater cyklu bylin nowogrodzkich, znakomity gęślarz, którego muzyka spodobała się Królowi Wodnemu (Morskiemu). Dzięki niemu Sadko wygrał zakład z nowogrodzianami utrzymując, że w jeziorze Ilmen żyje ryba o złotych piórach. Wzbogacony udał się w morską podróż handlową na czele trzydziestu okrętów. W drodze powrotnej flota została nagle unieruchomiona na morzu, a ponieważ danina ze skarbów nie zmieniła sytuacji, marynarze rzucili losy mające wyznaczyć ofiarę dla Króla Morskiego. Los trzykrotnie wskazał Sadkę i żeglarze cisnęli go za burtę. Na dnie gęślarz znalazł siedzibę Króla i grał dla władcy wód, który swoim tańcem wzburzył morze i spowodował zatonięcie okrętów i mnóstwa ludzi. Po interwencji błogosławionego Mikołaja Możajskiego, który dzięki modlitwom marynarzy zjawił się w podmorskim pałacu (w tradycji chrześcijańskiej św. Mikołaj jest patronem żeglarzy), Sadko przerwał pląsy Króla zrywając struny gęśli, a następnie spośród 900 jego córek wybrał sobie na małżonkę Czernawę, ale - za radą świętego męża - oszczędził jej dziewictwo podczas nocy poślubnej. Następnego dnia obudził się w pobliżu Nowogrodu nad rzeką Czernawą i ujrzał swoje wracające okręty. Wdzięczny za ocalenie  wzniósł w mieście cerkiew poświęconą błogosławionemu Mikołajowi.
    Mimo wyraźnych wpływów chrześcijańskich na legendę, jej bohater należy zapewne do grupy mitycznych postaci zabiegających o rękę córki pana (boga) wód (...). Za prototyp Sadki uchodzi czasem znany z latopisów nowogrodzki kupiec Sotko Sytinicz'' - Andrzej M. Kempiński ,,Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich''

Rusłan

,,RUSŁAN, Jerusłan, Urusłan w mit. wschsłow. bohater, syn Zalazara (wariant: Łazara), wielki pogromca wrogów, → herosów i potworów, a wśród nich trójgłowego węża: zabił go w obronie królewny, którą poślubił. Największym wyczynem Rusłana było przywrócenie wzroku oślepionemu przez nieprzyjaciół ojcu, królowi Kirkousowi (Kartausowi), i dwunastu towarzyszom. Dla wykonania zadania bohater musiał zabić demonicznego władcę zwanego Ognistą Tarczą i zdobyć jego krew i wątrobę (albo żółć; [...]). Do krainy Ognistej Tarczy przeniosła Rusłana dziewczyna - ptak. Po drodze bohater spotkał wieszczą głowę olbrzyma (...) i uzyskał od niej informacje o magicznym mieczu, jedynej broni, którą można było zabić Ognistą Tarczę, choć należało przy tym posłużyć się podstępem. Rusłan zaciągnął się na służbę dosiadającego ośmionogiego konia (...) władcy i złożył mu obietnicę zdobycia dla niego cudownego miecza. Tak uzyskał możliwość zbliżenia się do króla, a następnie zabił go jednym ciosem (drugie uderzenie mogło wskrzesić Ognistą Tarczę; [...]). Opuścił brzemienną małżonkę zostawiając jej pierścień jako znak rozpoznawczy dla mającego się narodzić dziecka i udał się do odległej krainy dziewic. Tu odnalazł go i wyzwał do walki jego własny syn, noszący ojcowskie imię. Rusłan poznał syna i wraz z nim wrócił do ojczyzny i żony (...).                    Imię bohatera pochodzi z tur. arslan 'lew', a tradycja o nim jest wariantem zapożyczonej od Turków irańskiej opowieści o → Rustamie (por. jego tur. przydomek Arslan): Zalazar odpowiada → Zalowi, Kirkous (Kartaus) → Kej Kawusowi, Rusłan Młodszy - → Suhrabowi (zob. też Arasza, rumaka Rusłanowego, jako odpowiednika → Rachsza)'' - Andrzej M. Kempiński ,,Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich''

Pakistańskie czarownice

,,RUI (szina rū.i) w mit. dard. (Szin) kobiety prowadzące podwójne życie. Mają mężów i dzieci, w dzień zachowują się zwyczajnie, ale nocami ich dusze uwalniają się ze śpiących ciał i uczestniczą w zbiorowych biesiadach, na które przylatują w skrzyniach i na kołowrotkach (...). Pod postacią strasznych zwierząt lub całkiem niewinnych niewiast atakują spotkanych po drodze samotnych wędrowców. Pokonane umierają, chyba, że uda im się zwycięzcę nakłonić do miłości. Gdy jednak same zwyciężą, zabierają przemienioną w kozła zdobycz na swoje uczty. Tam wędrowiec - kozioł zostaje zabity przez mitū ('kloc do rąbania mięsa'), jedynego mężczyznę dopuszczanego do obrzędu. Rui pożerają surowe mięso kozła i wracają do domów, gdzie rankiem można je rozpoznać, bo mają pokrwawione usta lub cierpią torsje.
   Rui stają się już małe dziewczynki, jeśli zatańczą na obracającej się górnej części żaren młyna wodnego. Początkowo nie mają jeszcze pełnej mocy (nazywa się je wtedy chutuli - rui) i mogą być groźne tylko dla swoich najbliższych. Z czasem dopiero zyskują zdolność dalekich lotów i stają się niebezpieczne dla obcych (wówczas nazywa się je atuli - rui). Męscy obrońcy przed nimi znani są jako pashu 'jasnowidzący'.
   Istnieją także przekazy o rui - mężczyznach o kobietach - rzeźnikach (mití), biorących udział w ich zlotach.
   Rui nigdy się nie prześladuje, można je tylko błagać o litość. [...]'' - Andrzej M. Kempiński ,,Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich''

My Sowieci

1. My Sowieci wiemy jak czerwona gwiazda na nas działa

Wiemy jak użyć nagana

To jest ta sołdacka dzicz

To jest ten pełen polskich zwłok Katyń!

2. Najeżdżamy i gwałcimy jak nikt inny

Niesiemy wyzwolenie przez gwałt

Mordujemy więcej niż Hitler i Mussolini,

Czynimy to czego Stalin chciał

My w Komsomole chowani

Okrutni, bezlitośni jak bies

Nie ma gorszych od naszych Sowietów

Kto nie wierzy temu kula w łeb!

3. Nasze są łagry w Kazachstanie i nad brzegiem Kołymy

trafiają do nich więźniowie z wielu świata stron,

Tu dobra wódka i dobra propaganda

Zrabowaliśmy niejeden czas

A nasza Partia nie ma kompleksów

bo nie ma powodów ich mieć

a w teledysku nie ma podtekstów

kto nie wierzy ten skończy jako zek!

Oleg Wieszczy

,,OLEG (...) w mit. wschsłow. (ros.) bohater z rodu → Ruryka, po jego śmierci regent sprawujący  władzę w imieniu nieletniego Igora (Powiest' wriemiennych let pod r. 6387, tj. 879). Podstępnie - podając się za kupca (...) zajął Kijów i uczynił zeń 'matkę grodów ruskich', a wszyscy jego poddani 'przezwali się odtąd Rusią' (Powiest' ... pod r. 6390, tj. 882). Podporządkował sobie wiele plemion (obszar, nad którym panował, Grecy, tj. Bizantyjczycy, zwali 'Wielką Scytią'), a wróżbici przepowiadali mu śmierć spowodowaną przez jego ulubionego konia. Oleg oddalił więc zwierzę od siebie. W r. 6415 (907) oblegał Carogród (Bizancjum) i zdobył miasto posługując się dwoma tysiącami okrętów zaopatrzonych w koła, co umożliwiło mu atak od strony lądu. Podjęty przez przerażonych obrońców jadłem i winem odmówił poczęstunku przewidując, że zaprawiony został trucizną. Z tego powodu uzyskał przydomek 'Wieszczy'. Zawarł pokój z carogrodzianami składając  - wraz ze swoimi wojami - przysięgę na broń,  → Peruna i → Wołosa, a na znak zwycięstwa na bramie miasta przybił swoją tarczę.
     W trzydziestym trzecim roku regencji dowiedział się, że koń mający mu zadać śmierć nie żyje. Wyśmiewając wróżbitów postanowił obejrzeć szczątki zwierzęcia: urągliwie nadepnął na czaszkę końską, z której wypełzła żmija i zabiła go ukąszeniem w nogę (Powiest' ..., pod r. 6420, tj. 912), pierwotnie może w piętę.
    Imię bohatera pochodzi ze stisl. Helgi 'Święty', 'Poświęcony' (por. niem. heilig 'święty'), a tradycja o nim zdaje się kontaminować losy dwu historycznych postaci: Olega Rurykowicza, pierwszego kniazia Rusi Kijowskiej, i Norwega Örwar - Odda ('Ostrza Strzały') z Hálogalandu, tytułowego bohatera Örwar - Odds saga'' - Andrzej M. Kempiński ,,Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich''

Oniricon cz. 336

Śniło mi się, że:

- ślizgałem się po szkolnym korytarzu na ugiętych nogach i wjechałem na zaplecze, gdzie jakaś blondynka była z tego niezadowolona,

- Kościej I Nieśmiertelny był biseksualistą i ubierał się na czarno (ciekawe co na to Putin?:),

- wróciłem do szpitala psychiatrycznego gdzie było pełno psów, a jakaś dziewczyna prosiła mnie o narysowanie wampirzycy w czarnej sukience,

- na jakimś filmie Kim Dzong Un rozbił stary komputer,

- Irlandczycy odkryli Islandię, gdzie ukształtowali jej krajobraz tworząc góry i doliny, a potem zostali wypędzeni przez wikingów,

- kosmici (reptilianie?) przybyli na Ziemię i stworzyli góry i doliny,

- Ian Mc Kellen zabił człowieka,

- w najbliższych wyborach prezydenckich zamiast Andrzeja Dudy zostanie wybrany jakiś lewak ubrany na zielono,

- mały chłopiec udał się na pustynną planetę gdzie spotkał Zorro,

- pisząc posta o mitologii indyjskiej na wstępie wymieniłem sąsiadów Indii: Afganistan, Iran, Pakistan i Chiny,

- Sławomira na swoim blogu pisała o chorym dziecku - obojnaku zabitym przez PiS,

- razem z panem Tomasusem ov S. pojechałem samochodem do jakiegoś klubu, aby recytować tam ,,Mistrza i Małgorzatę'' przed publicznością, wystąpiłem prawie nagi, mając na sobie tylko prowizoryczne majtki zdobione wizerunkami postaci z powieści Bułhakowa, gdy skończyłem rozsypały mi się po podłodze jakieś karteczki,

- Władysław Jagiełło w czasie Wielkiego Postu kazał palić ogarek przed figurą diabła wyrzuconą z kościoła, stąd przysłowie: ,,Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek'',

- Artemida dowodziła armią wojowniczek i nosiła czarną koszulę z wizerunkiem trupiej czaszki,

- rozmawiałem z Alexandrusem ov Cocelaise o Macieju Kuczyńskim; Alexandrus zapytał mnie czy Kuczyński był wierzący, a ja odparłem, że wierzy w Boga, ale również we wzorce misnatyczne, które stworzyły świat,

- Cruella de Mon pochodzi z mitologii słowiańskiej,

- na studiach uczestniczyłem w zajęciach z anarchizmu i antyfaszyzmu prowadzonych przez siwą staruszkę; na zajęciach rysowałem Lucyfera, Erosa i słowiańskiego boga Ch...ja, oraz powiedziałem czy pomyślałem, że ,,do tych bandytów z Antify, którzy zakłócali Marsz Niepodległości chciałbym strzelać, najlepiej kulami dum - dum'', z czego Sławomiry bym nie skrzywdził, nawet gdyby miała ich popierać,

- czytałem książkę muzułmańskiej feministki, która krytykowała noszenie hidżabu.

Mikuła Sielaninowicz

,,MIKUŁA SIELANINOWICZ w mit. wschsłow. bohater bylinny, pogodny i mocarny chłop (otczestwo Mikuły znaczy 'Syn Kmiecia'), który podczas orki dęby zwalał w bruzdy. Jego własnością był miech z zaklętym w nim ciężarem ziemi, z którym próbował się zmierzyć → Swiatogor. Klonowej sochy Mikuły nie mogła ruszyć z miejsca cała drużyna → Wolgi, ani nawet sam Wolga, właściciel zaś z łatwością rzucał nią jedną ręką. Uległ namowom Wolgi i został jego drużynnikiem (wraz z innymi chłopami?). Towarzyszył wodzowi w ataku na Kurżow (albo Gurczew) i swoje siły (chłopskie oddziały?) utracił na podstępnie podrąbanych mostach'' - Andrzej M. Kempiński ,,Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich''