,,Geležinis Vilkas, Żelazny Wilk, powstać z legendy o założeniu Wilna; legenda zawarta jest w Kronice Wielkiego Księstwa Litewskiego i Żmudzi z 1. poł. XVI w. Legenda powiada, że wielki książę Giedymin podczas polowania w lasach nad rzeką Wilną (4 mile od Trok) ubił tam ogromnego tura. Znużony książę pozostał na noc na wzgórzu opodal rzeki; przyśnił mu się żelazny wilk, który podniósłszy głowę na księżyc, zawył, a wycie jego było tak donośne, iż zdawało się, że to on wyje, lecz sto innych wilków w nim zawartych. Arcykapłan Krive - Kriveite, do którego zwrócił się książę o objaśnienie snu, powiedział, że wilk żelazny znaczy, iż na miejscu tym stanie zamek mocny i miasto - stolica państwa, a stu wilków w nim wyjących oznacza mieszkańców, którzy sławę księcia i tego grodu szeroko po świecie rozgłoszą. Legendę powtórzono w kronikach Bychowca, w utworach M. Stryjkowskiego, W. Wijuka - Kojałowicza, wykorzystywano ją w utworach literatury pięknej'' - Mieczysław Jackiewicz ,,Leksykon kultury litewskiej''
poniedziałek, 13 lutego 2023
Żelazny Wilk
niedziela, 12 lutego 2023
Litewska Sybilla
,,Burinime, wróżka pogańska, która według legendy miała wywróżyć zburzenie świątyni Perkūnasa w Dolinie Świętoroga (Šventaragisa) i wprowadzenie chrześcijaństwa na Litwie'' - Mieczysław Jackiewicz ,,Leksykon kultury litewskiej''
Blinda
,,Blinda, w mitologii litewskiej bogini płodności, rodzi dzieci rękami, głową i nogami. Zamieniona przez Žeminę (z zazdrości) w wierzbę - blindę'' - Mieczysław Jackiewicz ,,Leksykon kultury litewskiej''
Z mitem tym zetknąłem się po raz pierwszy na początku pierwszej klasy gimnazjum, kiedy czytałem książkę Marii Ziółkowskiej ,,Gawędy o drzewach''. Wówczas myślałem, że jest to opowieść słowiańska. Wykorzystałem ją jako źródło inspiracji do napisania opowiadania fantasy ,,Wierzba'' dostępnego na tym blogu.
Biruta
,,Birutė, Biruta, żyła w XIV w., córka żmudzkiego bojara Vidymundasa, żona wielkiego księcia Kęstutisa (Kiejsuta), matka wielkiego księcia Vytautasa (Witolda, poza tym urodziła Patryka, Tautvilę, Sigaila (Zygmunta) i córkę Danutę. Według przekazów litewskich, Birutė była kapłanką w Połądze (Palanga), gdzie spotkał ją i pojął za żonę Kęstutis. Do końca życia była poganką, w polityce państwa nie uczestniczyła. Okoliczności jej śmierci nie są znane. Według przekazów została pochowana w Połądze na ofiarnej górze zwanej Góra Biruty'' - Mieczysław Jackiewicz ,,Leksykon kultury litewskiej''
Legendy o Akmuo
,, [...] Na temat tego głazu opowiada się legendy. Według jednej z nich rodzice chcieli wydać jedyną córkę za bogatego, lecz starego i niechcianego przez dziewczynę gospodarza. Jadąc do ślubu załamała ręce i wykrzyknęła: 'Lepiej bym się w kamień obróciła, niż miałabym zostać żoną tego mężczyzny...' I wypowiedziawszy te słowa w głaz się zamieniła. (Stąd kiedyś odziewano kamień w szaty dziewczęce). Według innej legendy, kiedy książę litewski wysłał w te strony zakonników, by ludzi ochrzcić na nową wiarę, gruby i potężny wąż wypełzł na drogę i zagrodził drogę zakonnikom. Wówczas sprowadzono księdza, który modlił się i wodą święconą opryskał węża. Ten nie mogąc znieść siły Bożej zarył się głęboko w ziemi, a jego ogon zamienił się w głaz stojący obok kościoła; zakonnicy natomiast bez przeszkód ochrzcili pogańskich Dzuków. Od tego kamienia miejscowość otrzymała nazwę 'Akmuo', po polsku 'Kamionka''' - Mieczysław Jackiewicz ,,Leksykon kultury litewskiej''
Oniricon cz. 889
Śniło mi się, że:
- w świecie zwanym Venethią policjantami byli brutalni kynokefale, policjantki z psimi głowami nazywano sukami,
- byłem policjantem i powiedziałem, że to dla mnie zaszczyt być nazywanym psem, bowiem są to zwierzęta szlachetne i wierne,
- w XVI wieku diabeł odciskał na czołach okultystów pieczęć Salomona przypominającą zadrukowaną kartkę z wizerunkiem brodatego maga, zaś egzorcyści kropili to znamię wodą święconą i usuwali za pomocą igły,
- na zlecenie księdza proboszcza i Małgorzaty Nawrockiej napisałem dalszy ciąg katolickich opowiadań Georgesa Bataille'a i cieszyłem się, że będą wydrukowane,
- poszedłem do biblioteki, w której były książki w języku wietnamskim, którym władała bibliotekarka, zaś przy regale z romansami Harlequina stał wielki zegar symbolizujący miłość ze wskazówkami z drogich kamieni,
- zmartwiłem się gdy otrzymałem wezwanie od Putina do zamieszkania na Syberii, w drodze na zesłanie zabrałem książkę Pilipiuka, kiedyś chciałem zobaczyć w Moskwie dom na ul. Sadowej, teraz zaś miało się to spełnić w innych okolicznościach niż to sobie wymarzyłem, na pożegnanie z czytelnikami napisałem na blogu: ,,J...ć Putina, k...ę i sk... syna'',
- powiedziałem, że jeszcze dzisiaj niektórzy profesorowie wykładają ubrani w garnitury i jako przykład podałem prof. Santyjovabusa ov Anatamargusa,
- pomyślałem, że lubię wujka Henricusa ov Sieniticusa,
- ucieszyłem się gdy jakaś internautka wielokrotnie zamieszczała na Facebooku obrazki z mojego bloga, napisała, że wymyślony przeze mnie szary smok z papuzim dziobem pochodzi z ,,Belgariady'' Davida Eddingsa,
- planowałem napisać książkę ,,Mity o Szczecinie'' zawierającą rozdziały: ,,Czy Szczecin zawsze chciał być polski?'' i o rzeźniku z Niebuszewa,
- pierwszą ateistką w Hiperborei była księżniczka Athea ze Szczecina, Hiperborejczycy kazali ateistom malować powieki na czerwono na znak hańby,
- czasopismo ,,Zwierzaki'' założyło dwóch niemieckich zoologów, polska wersja językowa była wydaniem pirackim, w jednym z numerów podkreślałem zdanie ołówkiem, w artykule o nietoperzach oprócz zdjęć namiotników były przedstawione czarne diabły z błoniastymi skrzydłami zamiast rąk,
- chwaliłem nazistowską antropologię, mówiąc, że niektóre jej obserwacje były słuszne, UWAGA: To tylko sen, nic takiego się nie zdarzyło,
- nocą za oknem spadł śnieg,
- w mojej łazience kąpał się gen. Franco,
- chciałem razem z Józefem Piłsudskim walczyć o wolną Polskę i zabijać rosyjskich urzędników,
- pies został udomowiony w Egipcie i Tybecie,
- Woland podróżując ze swą szajką po świecie był min. w Poznaniu i w Lagos w Nigerii.
sobota, 11 lutego 2023
Auszrine
,,Aušrinė, w mitologii litewskiej bogini miłości, bogini wschodzącego słońca, gwiazda poranna. Jest utożsamiana z Wenus. Aušrinė na niebie ukazuje się jako gwiazda, na ziemi - jako dziewczyna, w wodzie - jako klacz. O poranku rozpala dla Słońca ogień i przygotowuje drogę. W dawnych czasach Litwini utożsamiali Aušrine z pięknem, młodością, także ze szczęściem i zdrowiem'' - Mieczysław Jackiewicz ,,Leksykon kultury litewskiej''

























