Oniricon cz. 1212

     Śniło mi się, że:

 

-  widziałem parapety, na jednych było napisane, że gołębie mają zakaz siadania i załatwiania potrzeb fizjologicznych, podczas gdy na sąsiednich miały na to pozwolenie, rozmyślałem o pomyśle Stanisława Szura, aby wszystkim gołębiom założyć pampersy i o tym kto miałby im je zmieniać, roześmiałem się, lecz Ryszard Derdziński upomniał mnie, że latem należy być uczciwym (tzn. poważnym),

 

 

- kiedy biskup lefebrysta chwalił się, że używa doskonałej łaciny, miałem ochotę to sprawdzić, pytając o zdanie specjalistę od tego języka,

 

 

 

- narzekałem na brak pieniędzy,

 

 

- spotkałem na śródleśnej polance blondwłosą nimfę, którą mogła być Veronica Layton lub Oliwia Prędki, padłem przed nią na twarz i oddałem cześć jako swojej bogini,

 

 

 

- znalazłem w domu sprzedaną do antykwariatu książkę ,,Życie dzieci w dawnych wiekach'', zaś z  biblioteki wypożyczyłem ,,Opowieści niesamowite z języka włoskiego'', aby je znów zrecenzować. 

Oniricon cz. 1211

     Śniło mi się, że:

 

-  jednym z bohaterów dramatu ,,Niemcy'' Leona Kruczkowskiego był Ilja Muromiec, który otrzymywał wiadomości min. od drasza (smoka) robiącego zdjęcia, Ilja Muromiec nigdy nie odwiedził św. Jana Pawła II, bo Kruczkowski uważał tego papieża za zbyt surowego,

 

 

- powiedziałem Pavlasowi ov Vidłarowi, że w dzieciństwie bardzo bałem się małych, jednoosobowych samochodów z NRD, poruszających się na dwóch kołach,

 

 

- starsza pani powiedziała, że influencerzy są bardzo leniwi, bo zamiast pracować, cały czas biorą udział w pogrzebach i innych ceremioniach, na pogrzebie grupa influencerów nie chciała nieść na ramionach trumny swojego zmarłego kolegi, zostawiając to grabarzom,

 

 

- porównując się do bohaterów ,,Niemców''  Kruczkowskiego, doszedłem do smutnego wniosku, że jestem jak tchórzliwy żandarm Hoppe,

 

- znalazłem w domu nowe, rozszerzone wydanie ,,Zwierząt w służbie człowieka''  Boslesława Orłowskiego, zawierające nowe rozdziały o stosunku buddyzmu do zwierząt, owcach i wpływie metali ciężkich na ptaki drapieżne, spotkałem Orłowskiego i powiedziałem mu, że jego książka należała do moich ulubionych lektur w dzieciństwie. 

Hua Mulan

 

,,Kobieta zwyczajna ma tyle rozumu, co kura; kobieta nadzwyczajna – tyle co dwie kury'' – Konfucjusz (551 p. n. e. - 479 p. n. e.)

 

Hua Mulan (,,kwiat magnolii'') była bohaterką chińskiej legendy spisanej w czasach dynastii Song (960 – 1279). Za panowania Północnej Dynastii Wei (386 – 535) młoda dziewczyna zastąpiła starego, schorowanego ojca powołanego do wojska. Przez 12 lat walczyła w męskim przebraniu z najazdem północnych koczowników Xiongnou, utożsamianych z Heftalitami lub Hunami. Przyjaźniła się z towarzyszem broni, Jin Yongiem, swym późniejszym mężem. Nierozpoznana obroniła Chiny i osiągnęła wysoki stopień wojskowy. Jej żołnierze poznali prawdziwą tożsamość swojego dowódcy dopiero wtedy ujrzeli przędącą Mulan w jej rodzinnym domu. 

 

 

W pierwotnej wersji Mulan walczyła z najeźdźcami nad jeziorem Qinghai, w późniejszej zaś nad rzeką Huang – ho. W miarę jak legenda ewoluowała, Xiongnou byli zastępowani przez Tybetańczyków z Hotanu lub Rouran. Akcję opowieści przenoszono w czasy dynastii Tang (616 – 907). Niektóre wersje mówią o śmierci ojca Mulan podczas wojny, lub samobójstwie bohaterki, która nie chciała konkubiną cesarza. W XVII wieku pojawiła się opowieść o przyjaźni Mulan z inną wojowniczką, Xianniang, córką cesarza Chin. 

 

Mulan, stawiana jako wzór heroicznej miłości dziecka do rodzica, od tysięcy lat jest dla Chińczyków ważną postacią z narodowego panteonu (podobnie jak Wanda dla Polaków). Popularność w światowej popkulturze zapewniła jej w 1998 r. kreskówka ,,Mulan'' wytwórni Disneya. Występujący w niej mały, czerwony smok Muszu (powyżej) został dodany przez twórców filmu.

Modlitwa za umarłych

 

 

 ,,O Panie! Jako ja żyję i cierpię, oni żyli i cierpieli, i przeminęli, jako ja przeminę. O Panie! Wzrosłam wśród nich, nie pojmowałam niegdyś co to jest być bez nich, a dziś już nie pojmuję, co to jest być z nimi. Gdzie oni są, o Panie?

    Czasem w głosach słyszanych zda mi się, że ich głos się odzywa - czasem w nocy strach mnie przejmie; patrzę naokoło, jak gdyby oni stali blisko - i minie chwila, i nie ma nikogo!

    O, daj im odpoczynek na łonie Twoim, o Panie! - Oni w czasie grzeszyli, a teraz klęczą u stóp Twoich w Wieczności. (...)

    Ty się w miłosierdziu kochasz, o Panie! A im krótkie dni były pełne utrapienia - przyszli na te padoły, nie pamiętając, skąd idą, nie wiedząc, gdzie pójdą, ufając tylko Imieniu Twemu - w nieszczęściu wzdychali do Ciebie! Daruj, o, daruj im, Panie! (...)

    Przebacz im, Panie! Jeśli dotąd za winy pracują z daleka od Ciebie, pozbawieni niebieskich radości; jeśli dotąd nie rozerwana zasłona ich losów; jeśli wiedzą jeszcze, co to łzy i westchnienia: o, skróć chwile  ich próby - a jako ja dzisiaj modlę się za nich, daj, Panie, by kiedyś ci, których zostawię na ziemi, modlili się za mnie. - Połącz mnie kiedyś, o Panie, z tymi, których zaznałam i ukochałam na ziemi - byśmy razem żyli w Tobie na wieki wieków. Amen'' 

- Zygmunt Krasiński (1812 - 1859), za: ,,Niedziela 44/ 2026'' 

 

 

,,Powrót Odysa''

 

 

    W listopadzie 2026 r. przeczytałem tragedię Stanisława Wyspiańskiego ,,Powrót Odysa'' z 1907 r., nawiązującą do ,,Odysei'' Homera ¹. W swojej sztuce Wyspiański korzystał z pracy francuskiego historyka, Victora Bérarda ,,Les Phéniciens et l'Odysée'' z 1902 r. Najważniejsza różnica w stosunku do pierwowzoru polega na braku szczęśliwego zakończenia w dziele polskiego dramaturga.

 

 

Stary Odys wrócił nierozpoznany do Itaki wieloletniej wojnie trojańskiej i tułaczce po nieznanych morzach i lądach. W międzyczasie jego pałac opanowali zalotnicy, splamieni licznymi rozbojami a teraz nagabujący wierną Penelopę do poślubienia jednego z nich. Poeta uwypuklił rys okrucieństwa mitycznego herosa. Odys zamordował w gniewie świniarza Eumaiosa (Pastucha). Dowiadujemy się też, że wcześniej wypędził swojego starego ojca, króla Leartesa. Po krwawej rozprawie Odysa i jego syna Telemaka (Telemacha) z zalotnikami, Leartes powrócił z wygnania. Przerażony Odys błagał ojca o przebaczenie. Tymczasem Itaka została zdobyta przez wojska Mentesa, króla Tafijczyków. Odys, ścigany gniewem Posejdona, ponownie udał się na poniewierkę. 

 

 

W trzecim, finałowym akcie były król Itaki błąkał się po plaży. Ukazywały mu się istoty mityczne; przerażająca harpia, nimfa Kalipsa, jego dawna kochanka, trzy uwodzicielskie syreny i Hermes, ukazany przez Wyspiańskiego w roli psychopompa (przewodnika dusz). Odys ujrzał Hermesa jako olbrzymią, ciemną postać w płynącej łodzi wiozącej zmarłych. 

 

1 Odsyłam do posta: ,,Odyseja''.

Oniricon cz. 1210

         Śniło mi się, że:

 

-  za napisanie powieści o królowej Tatrze dostałem literacką Nagrodę Nobla, moja Mama również dostała tę nagrodę, czym pochwaliła się cioci Ursuli ov Sienitice, Rafał Dębski zazdrościł mi, sam też uważałem, że pisze lepiej ode mnie, za pieniądze z nagrody zamierzałem kupić sobie brakujące książki z serii ,,Wierzenia i zwyczaje'' wydawane przez ,,Replikę'',

 

                                      

                                                        Fot. za: Interia Wydarzenia 

 

-  porównywałem Nagrodę Nobla z rosyjską Nagrodą Lwa Tołstoja na niekorzyść tej ostatniej, podczas gdy Alfred Nobel ufundował swoją nagrodę by wspierać pokój na świecie, Nagroda Lwa Tołstoja służy uwiarygadnianiu zbrodniczego reżimu Putina,

- odwiedziłem obcych ludzi, siedzących na poddaszu przy rodzinnym stole i bawiłem się porcelanową buławą, która była biała w niebieskie plamki,

 

 

- cieć spojrzał na mnie krzywo, gdy grzebałem w śmietniku,

- Mama ponaglała mnie do oddania książek z biblioteki parafialnej,

- w podziemiach kościoła św. Stanisława Kostki w Szczecinie mieszkają bezdomni, którzy w zamian za schronienie sprzątają kościół i jego przyległości, UWAGA: To tylko sen, nic takiego się nie wydarzyło,

 

 

- poszedłem do szczecińskiego kina zamienionego w DPS, aby oddać tam stare książki min. ,,Leśny ludek i smok''  Tony'ego Wolfa, trzy pozycje religioznawcze z PRL - były tak zniszczone, że postanowiłem oddać je na makulaturę, zirytowała mnie brzydka dziewczyna, która namawiała mnie, abym ustawił się do wspólnego zdjęcia. 

Z Kambodży do Narnii

  

 

,,Zależność od kapłanów uwidacznia się w następującej legendzie. W jednej z pałacowych wieżyc ponoć miał przebywać tajemniczy wąż. Co noc arcykapłan prowadził króla na miłosną schadzkę z wężem, który zamieniał się w piękną kobietę. Z chwilą kiedy okazywało się, że król tracił męskość, skazywano go na śmierć, aby ustąpił miejsca młodszemu. Nieszczęśnika pakowano do jedwabnego wora i zatłukiwano na śmierć maczugą z pachnącego drzewa. W tym makabrycznym opowiadaniu, również przekazanym nam przez Czu Ta - kuana, prawdą jest zapewne to, że kapłani po prostu uśmiercali władców, którzy z tych czy innych powodów stali im się niewygodni'' - Zenon Kosidowski ,,Rumaki Lizypa''

 

                                          

                                                            Ryc. za: David Wiesner 

 

    Powyższa legenda przypmniała mi powieść ,,Srebrne krzesło''  C. S. Lewisa, w której książę Rilian, następca tronu Narnii został uwięziony pod ziemią przez czarownicę, Panią w Zielonej Sukni, która potrafiła zamieniać się w zielonego węża.