Bałtyjscy założyciele Gdańska i Gdyni

 

,, [...] penetracja elementu pruskiego na lewy brzeg Wisły w głąb Pomorza jest znanym faktem historycznym, a nazwy miejscowości, jak Gdańsk czy Gdynia, kojarzą się z imieniem np. pewnego naczelnika pruskiego rodu z Sambii, Gedune'' - Włodzimierz Szafrański ,,Religia Bałtów'' [w]: ,,Zarys dziejów religii''

 

    W polskich legendach założycielem Gdańska był pomorski książę Sobiesław lub rybak Dan, który poślubił Raję, pasierbicę okrutnego tyrana Hagela. Inne etymologie wywodzą nazwę Gdańska od duńskich jeńców legendarnego Wizimira. W XVIII - wiecznym falsyfikacie, Kronice Prokosza (biblii współczesnych turbolechitów) założycielem Gdańska był Kodan, starożytny władca Wielkiej Lechii. W książce Franciszka Fenikowskiego ,,Pieśń o Gdanie. Legenda z gdańskiej szkatułki'' (2013) założycielami grodu nad Motławą założyli książę Wyszko i piękna Gdana, której wikingowie skradli bursztynowy pierścień. Z kolei Niemcy wywodzili nazwy Gdańsk i Gdynia od Gotów. 

Mroczna strona Prusów

 

,,Wśród krwawych ofiar - według świadectwa papieża Grzegorza IX z roku 1232 - trafiały się także ofiary ludzkie nie tylko z jeńców wojennych palonych żywcem na koniu, ale i dziewcząt uwieńczonych kwiatami, rzucanych na stos. Warto przy tym wspomnieć o rozpowszechnionym w pruskiej Gołędzi zwyczaju porzucania na pastwę losu czy zabijania niemowląt płci żeńskiej tuż po urodzeniu oraz o dostrzeżonym dzięki wykopaliskom zjawisku antropofagii, ludożerstwa niewątpliwie rytualnego, uprawianego we wczesnej epoce żelaza w połowie ostatniego tysiąclecia p. n. e. Około roku 1430 sambijski biskup Michał zabrania bezskutecznie pogańskich ofiar i towarzyszących im uczt'' - Włodzimierz Szafrański ,,Religia Bałtów'' [w]: ,,Zarys dziejów religii''

    Neopoganom do sztambucha. 

Legendarni przodkowie Germanów

Ryc. za: Osmar Schindler

 ,,Proces politycznej [...] konsolidacji plemion germańskich [...] prowadził do utożsamiania praprzodków danego plemienia z bóstwami. O tym zjawisku świadczy [...]  relacja Tacyta, w której czytamy o trzech potomkach Mannusa, pochodzących od 'wydanego' z ziemi boga Tuista. Byli to Ingaevones, Herminiones i Istaevones (wszystkie nazwy określają związki plemienne). Podobnymi eponimicznymi przodkami byli (utożsamiany w Odynem) Gaut - Gotów, Dan - Duńczyków, Angul - Anglów, Vandil - Wandalów i kilku jeszcze innych. [...] w Skandynawii [...] legendarny praprzodek [...] rodu królów szwedzkich i norweskich, Yngve, utożsamiony został z [...] dawcą urodzajów Freyem.

    Być może, że podobne zjawisko występowało także u Anglosasów. Jak mówią o tym późne, chrześcijańskie już materiały, praprzodkiem wielu rodów panujących miał być tak Wodan'' - Stanisław Piekarczyk ,,Religia Germanów'' [w]: ,,Zarys dziejów religii''

 

 

Ryba, czarownica i lewacka Ameryka

,,W Republic w stanie Missouri, na skutek pozwu skierowanego przez czarownicę z ruchu Wicca, występujący w jej imieniu Związek Swobód Obywatelskich (ACLU), zdołał spowodować sądowy nakaz usunięcia z pieczęci miejskiej wizerunku ryby, ponieważ 'symbol ten często można znaleźć w chrześcijańskich placówkach, a nie w niechrześcijańskich i ... większość ludzi popierających symbol ryby, identyfikowała go jako symbol chrześcijański''' - Patrick J. Buchanan ,,Śmierć Zachodu'' 

 

Kuwada

 

,, [...] w Irlandii i Francji, a więc na terenach ongiś celtyckich, jeszcze w końcu IX wieku n. e. znano zwyczaj kuwady. Polegał on na tym, że mężczyzna w czasie połogu żony wstrzymywał się od jedzenia lub na odwrót, był intensywnie żywiony, kładł się do łóżka, udawał, że odczuwa, a niekiedy nawet odczuwał bóle porodowe. Albo też kilka dni po porodzie, kiedy kobieta szła do swych gospodarskich zajęć, mężczyzna leżał w łóżku i przyjmował życzenia. O obrzędzie tym, szeroko na świecie rozpowszechnionym, wspomina Strabon oraz Diodor, a zatem był on znany w pierwszych wiekach n. e. u Iberów i Celto - Iberów. Z drugiej strony według Appoloniosa z Rodosu i Valeriusza Flaccusa kuwadę znały też plemiona nadczarnomorskie. Kuwada była najprawdopodobniej obrzędem pospolitym w ustroju matriarchalnym i stanowiła akt uznania noworodka przez mężczyznę, który był 'wstępniem' do rodu matki'' - Janina Rosen - Przeworska ,,Religia Celtów'' [w]: ,,Zarys dziejów religii''

    Kuwada (franc. couver - wysiadywać, lub łac. cubere - leżeć) została zaobserwowana także w Wielkiej Brytanii (wschodniej Anglii), Chinach (zachodnim Yunnanie), Holandii (wyspa Marken), na Litwie, Łotwie, w Estonii, Indiach, Borneo, Tajlandii, Afryce i obu Amerykach. 

Pismo linearne B i grecki panteon

,, [...] z odczytanych tekstów możemy też zestawić długą listę bogów i bogiń znanych nam dobrze z późniejszej religii greckiej. Jest wśród nich Zeus (Djeus), Hera (Era), Posejdon (Poseidaon), Atena (Athana), Artemida (Artemis), Hermes (Hermaas), Hefajstos (Apaitijo), Dionizos (Divonusos; ale jeszcze nie jako bóg uprawy wina, może tylko jako imię człowieka). Apollo występuje pod przydomkiem Paiawon > Paian. Potnia (Potnija - pani, władczyni) - w czasach późniejszych przydomek Hery i Ateny - występuje jako odrębne bóstwo, opiekunka Pylos. W tekstach występuje też żeński odpowiednik Zeusa - bogini Diuia oraz żeński odpowiednik Posejdona - Posidaia. [...]'' - Bogdan Kupis ,,Religie świata antycznego'' [w]: ,,Zarys dziejów religii'' 

Ryc. za: George Woodford 

 

Skarlenie Ptaha

,, [...] obok Besa pojawiło się nowe monstrualne bóstwo, Ptah, w całkowicie zmienionej postaci. Nie zachował nic z majestatu wielkiego boga. Nadano mu postać karła o wydętym brzuchu, krzywych nogach i spłaszczonej czaszce, z umieszczonym na niej wizerunkiem skarabeusza. Dla Egipcjan Ptah - karzeł nie był bóstwem śmiesznym; bronił ich przed złymi demonami i dzikimi zwierzętami. Często łączono jego wizerunek z wizerunkami innych bóstw, tak że w rezultacie powstał jakiś dziwaczny konglomerat'' - Cezary Kundarewicz ,,Religie Egiptu'' [w]: ,,Zarys dziejów religii''