Sto lat, Fabryko!

    

 

 Wczoraj dowiedziałem się o 25 - leciu działalności lubelskiego wydawnictwa Fabryki Słów, bardzo zasłużonego dla rozwoju polskiej fantastyki. Do tej pory recenzowałem na blogu książki związanych w tym wydawnictwem Autorów: Andrzeja Pilipiuka, Jarosława Grzędowicza, Mai Lidii Kossakowskiej, Rafała Dębskiego, Jacka Piekary, Jacka Komudy, Alexandry Pavelkovej ze Słowacji, Jakuba Ćwieka, Feliksa W. Kresa i Jewgienija T. Olejniczaka. Fabryce Słów życzę jeszcze wielu wspaniałych sukcesów wydawniczych ;). 

 

 

Refleksja polityczna cz. 103

   

 

  Obecne ataki na TV Republikę przypominają mi wcześniejszą nagonkę na Radio Maryja i jeszcze wcześniejszą - na Radio Wolną Europę. 

 

 

Oniricon cz. 1214

     Śniło mi się, że:

 

 

-  Adam Mickiewicz wywodził nazwisko Tomasza Zana od głośnego sapania lub rzeki Sanu, wcześni romantycy polscy dzielili się na dwie frakcje: zanistów i zwolenników Mickiewicza,

 

 

- znalazłem w Empiku książkę o kowalach, dziegciarzach i innych ginących zawodach, zamierzałem ją przeczytać i wpisać do bibliografii dla fantastów,

 

                                                  

                                                       Ryc. za: Roman Chaliy 

 

 

                                                        Ryc. za: Easy - Peasy.AI

 

- Andrzej Pilipiuk przewiduje, że wojna na Ukrainie potrwa do 2030 r.,

 

 

- powiedziałem, że Elon Musk, pomimo całego swego bogactwa nie może sobie kupić rozumu,

 

 

- Karol III, król Wielkiej Brytanii przeszedł na islam i ogłosił się kalifem,

 

 

                                                             Ryc. za: JapitanaJaja

 

- czytałem staropolski przekład ,,Eneidy''  zawierający dodatki o walkach z Krzyżakami i czasach saskich,

 

 

- Tony Wolf napisał bogato zdobioną książkę o ,,Opowieściach z Narnii'' i  ,,Harrym Potterze'', w której chwalił oba te utwory,

 

- razem z Mamą odwiedziłem wujka Marcusa ov Küjvisa, jego syna Darucia z żoną Monicaną i dziećmi; Vartosem i Suzą, zjadłem bardzo dużo słodyczy min. cannoli nadziewane truskawkowym kremem, dzieci jadły cukierki w kształcie ludzkich embrionów,

 

 

- ząb Pani Sołtysowej z Pawlaczycy stał się zielony z powodu nadużywania przez nią alkoholu.  

Gotuj ze Stalinem

 

 

 ,,W drugiej połowie lat trzydziestych z inicjatywy [Anastasa]  Mikojana wydano w ZSRR pierwszą radziecką książkę kucharską. 'Książkę o smacznym i zdrowym pożywieniu'. Za motto wydawcy użyli słów Stalina: 'Żyje się lepiej, towarzysze, żyje się weselej'. Do każdego z rozdziałów również wybrano w charakterze motta jakąś wypowiedź Mikojana lub Stalina. Na przykład przed rozdziałem 'Potrawy rybne' można było przeczytać następującą sentencję: 'Kiedyś nie istniał u nas w ogóle handel żywymi rybami. Ale pewnego razu towarzysz Stalin zapytał mnie: 'Czy u nas sprzedaje się gdzieś żywe ryby?'

    'Nie wiem - mówię - chyba nie'. Towarzysz Stalin wypytuje dalej:

    'A dlaczego się nie sprzedaje? Kiedyś były'. W efekcie zabraliśmy się za to i teraz mamy wspaniałe sklepy, przede wszystkim w Moskwie i Leningradzie, w których można nabyć do dziewiętnastu gatunków żywych ryb'.

    Rozdział 'Potrawy mięsne' poprzedzały następujące zdania:

    'Towarzysz Stalin już w 1918 roku w ówczesnym Carycynie [...] z genialną przenikliwością przewidział problem stworzenia przemysłu spożywczego... Towarzysz Stalin pisał wówczas do Lenina w sprawie wysyłki mięsa do Moskwy: 'Zwierząt gospodarskich jest tu więcej, niż potrzeba... Byłoby dobrze zorganizować przynajmniej jedną fabrykę konserw...' Wówczas, w 1918 roku, towarzysz Stalin mówił 'przynajmniej jedną fabrykę konserw'. Teraz możemy powiedzieć, że bydujemy i już zbudowaliśmy sześć potężnych fabryk konserw tam, gdzie towarzysz Stalin w 1918 roku domagał się zbudowania choćby jednej'.

    Przed rozdziałem 'Nowe artykuły' wydrukowano:

    'Ktoś może pomyśleć, że towarzysz Stalin, obciążony wielkimi problemami polityki międzynarodowej i wewnętrznej, nie jest w stanie poświęcić uwagi takim sprawom, jak produkcja parówek. Tak nie jest. Zdarza się, że ludowy komisarz przemysłu spożywczego o czymś zapomina, a towarzysz Stalin przypomina mu o tym. Powiedziałem przy jakiejś okazji, że chcę rozwinąć produkcję parówek. Towarzysz Stalin zaaprobował tę decyzję [...] parówki trzeba robić pełną parą'.

    Przed rozdziałem 'Zakąski' Mikojan darował sobie powoływanie się na Stalina, przytoczył natomiast fragment własnego przemówienia:

    'Dlaczego dotychczas mówiło się o pijaństwie rosyjskim? Dlatego, że za cara naród biedował i piło się nie z radości, lecz z rozpaczy, z nędzy. [...] Teraz życie stało się radosne, to znaczy, że można też wypić, ale wypić tak, aby nie tracić rozsądku i nie ze szkodą dla zdrowia''' 

- Roj Miedwiediew ,,Ludzie Stalina'' 

 

 

Legenda o Klimencie Woroszyłowie

 

                                                 

 

 ,,Krąży pogłoska, że w 1949 r. podjęto próbę aresztowania żony Woroszyłowa, która [...] była Żydówką. Zgodnie z tą legendą Woroszyłow chwycił szablę lub pistolet i przepędził z mieszkania przybyłych czekistów. Legenda ta nie odpowiada prawdzie. Nie podejmowano żadnych prób aresztowania żony Woroszyłowa. Niektórzy z jego krewnych byli jednak represjonowani. A ponadto sam Woroszyłow popadał w coraz większą niełaskę 'na dworze' Stalina'' - Roj Miedwiediew ,,Ludzie Stalina''

Legenda o Giergiju Malenkowie

 

,,Wśród prostych ludzi pojawiły się i utrzymywały przez dłuższy czas pogłoski, że Malenkow jest 'siostrzeńcem', a nawet 'przybranym' synem Lenina.

    Głównym źródłem tej legendy był prawdopodobnie fakt, że matka Malenkowa nosiła nazwisko Uljanowa. W pierwszej połowie lat pięćdziesiątych była dyrektorem sanatorium na stacji Udielnaja na Kolei Kazańskiej. Przyczyniła się do zwolnienia wielu bezprawnie represjonowanych ludzi, dopóki syn nie powiedział jej, żeby się nie wtrącała w nie swoje sprawy'' - Roj Miedwiediew ,,Ludzie Stalina'' 

Legendy o Łazarze Kaganowiczu

 

    ,,Niedawno jedno z wydawnictw amerykańskich opublikowało książkę pod szumnym tytułem Wilk z Kremla (The Wolf of the Kremlin), czyli Architekt władzy Stalina. Jest to 'biografia' Kaganowicza, który jeśli wierzyć autorowi, Stuartowi Kahanowi, podporządkował sobie całkowicie Stalina, następnie go 'usunął' i postawił u władzy swojego przyjaciela, Nikitę Chruszczowa. Przypuszczam, że książka została napisana specjalnie na 'zamówienie' jakichś kół antyżydowskich lub przeciwnie - syjonistycznych, aby dowieść, że w latach trzydziestych - pięć dziesiątych w Związku Radzieckim rządził faktycznie jedyny Żyd w Biurze Politycznym, Łazar Kaganowicz. Fakty przeczą jednak tej wersji. [...] w książce A. Awtorchanowa Zagadka śmierci Stalina, rojącej się od zmyśleń i sprzeczności, można się spotkać z opinią, że Łazar Kaganowicz rzekomo ostro protestował przeciwko prześladowaniu Żydów w ZSRR, że to właśnie on złożył Stalinowi ultimatum, domagając się rewizji 'sprawy lekarzy'. Co więcej Kaganowicz jakoby 'podarł na strzępy swoją legitymację członka Prezydium KC PZPR [sic! - powinno być: KPZR - przyp. T. K.] i rzucił je Stalinowi w twarz. Stalin nie zdążył wezwać ochrony Kremla, kiedy dostał ataku apopleksji i stracił przytomność''' - Roj Miediwiediew ,,Ludzie Stalina''