,,Słowak Samuel Tomášik (1813 - 1887), poeta i działacz narodowy, wspomina w swych pamiętnikach, że pod wpływem Mazurka Dąbrowskiego napisał w roku 1834 hymn w języku słowackim i czeskim. W języku słowackim zaczynał się od od słów:
'Hej Slováci, ješč naše
Slovenska řeč žije!'
('Hej Słowaku, jeszcze nasza
Słowacka ojczyzna żyje!')
Pieśń ta była śpiewana na melodię Jeszcze Polska nie zginęła, w drugiej części nieco zmienioną. Ukazała się po raz pierwszy drukiem w Kalendarzu wydanym w 1838 r. w Liptowskim Mikulaszu. W 1849 r. została przetłumaczona na język polski. Pod wpływem naszego hymnu powstał również w 1835 r. hymn chorwacki Još Hrvatska nij propala ('Jeszcze Chorwacja nie zginęła'), w 1840 r. górnołużycki Hišče Serbstvo njezhubjenne ('Jeszcze Serbowie nie zginęli') i w 1876 r. ukraiński Szcze ne wmerła Ukraina ('Jeszcze Ukraina nie umarła'). Spośród wymienionych wyżej utworów największego rozgłosu nabrała pieśń Tomášika, podniesiona do godności hymnu słowiańskiego. Uznana jako hymn państwowy Ludowej Federacji Jugosławii, zaczyna się od słów:
Hej Słowianie! Jeszcze nasza
Słowian mowa żyje,
Póki nasze wierne serce
Za nasz naród bije!'''
- Stanisław Russocki, Stefan K. Kuczyński, Juliusz Willaume ,,Godło, barwy i hymn Rzeczypospolitej. Zarys dziejów''
















