Legenda o królu Dawidzie

,,Jedna z nich dotyczyła niebywałych sukcesów dotąd nieznanego chrześcijańskiego króla Dawida, najmłodszego syna władcy Izraela. Po ojcu na tron wstąpił najstarszy z braci, natomiast Dawida wezwano czy zaproszono na dwór króla perskiego, Chancana, który był zwierzchnikiem królestwa jego ojca. Perscy astrologowie radzili monarsze pozbawić chłopca życia, lecz władca ulitował się nad nim, a dzięki wstawiennictwu swych żon (jedna z nich była podobno córką znanego nam już króla Jana) zgodził się na powrót Dawida do ojczyzny. Dawid został następcą brata. Z wielkim wojskiem wystąpił przeciw królowi perskiemu (o ile był nim jeszcze Chancan, wykazałby nie lada jaką niewdzięczność!), pokonał go i w triumfie powiódł  w złotych łańcuchach do swego kraju. cała Persja została podbita. Tylko tym spośród pokonanych, którzy zgodzili się przyjąć chrzest, darował życie. Z kolei pobił króla 'Alaanar' (Alanów), kraj 'Chata' (Karakitaj), narzuconym rozejmem zapewnił sobie spokój na tyłach (Buchara, Samarkanda i Bellasachem), po czym ruszył na 'Chorasan', dotarł na odległość kilku dni drogi od Bagdadu i wezwał kalifa do poddania się. Ten, przerażony, pospieszył do patriarchy Indów (lub nestorianów), prosząc o nakłonienie króla Dawida do złamania pokoju zawartego poprzednio z królem Chavarsmisanem. Dawid uległ namowom i zwyciężył go. Nadal jednak wojska dzieliło kilka dni marszu do stolicy świata muzułmańskiego - Bagdadu. Dawid pokonał jeszcze Gruzinów, którzy - choć chrześcijanie - sprzymierzyli się z muzułmanami. Kalif pokornie przyjął posłów króla Dawida, wyjawiając zamiar odbudowania zniszczonej Jerozolimy. Jednakże Dawid musiał się wycofać, by pomścić śmierć jakiegoś swego wielkorządcy. [...]'' - Jerzy Strzelczyk ,,Średniowieczny obraz świata''

Fantazje Honoriusza z Augustodunum

,, [...] Góra Kaukaz, stwierdza autor, rozciąga się od Morza Kaspijskiego na wschodzie w kierunku północnym, sięgając niemal Europy. Mieszkają tam Amazonki - lud złożony z kobiet walczących jak mężczyźni. Wraz z nimi (to znaczy w rejonie Kaukazu) przebywają jeszcze Massageci, Kolchowie i Sarmaci. Na wschodzie znajduje się miasto Seres, od którego nazwę bierze królestwo Serejczyków, a także lud i tkanina (Honoriusz ma na myśli jedwab). Po nim rzekomo następuje Baktria, tak zwana od rzeki tej nazwy. Z nią łączy się Hirkania (nazwana od Lasu Hirkańskiego); w kraju tym żyją ptaki, których pióra świecą w nocy. Z kolei z Hirkanią sąsiadują Scytia i Hunia, liczące podobno w sumie 44 ludy. Tam znajdują się Góry Hiperborejskie. Potem następuje Albania (nazwana od jasnej barwy włosów jej mieszkańców), następnie Armenia (gdzie znajduje się góra Ararat, na której wylądowała po potopie arka Noego; jej pozostałości - zapewnia autor - można tam oglądać do dnia dzisiejszego), z kolei Iberia i Kappadocja, słynna z tego, że klacze są tam zapładniane przez wiatr, jednak tak poczęte źrebaki  żyją tylko trzy lata. [...]'' - Jerzy Strzelczyk ,,Średniowieczny obraz świata''

Inne pomysły Aethicusa

,, [...] do tych wszystkich bardziej lub mniej znanych autorów starożytnych dodał jednak , nieznanych skądinąd i zapewne fikcyjnych, Leucusa (może ukrywa się pod tym mianem Pomponiusz Mela?) i Hebiona. Wymieniając kraje Azji Mniejszej podaje, oprócz dobrze znanych, dwa sobie tylko wiadome: Teucusiam i Hebenam. Przykład jeszcze bardziej oczywisty: wymieniając trzy powszechnie znane półwyspy rozciągające się z kontynentu europejskiego ku południowi, dodaje jeszcze jeden - Tatiana. [...] Inna dostrzeżona skłonność kosmografa polega na tworzeniu nowych bytów od jakiejś rzeczywistej nazwy, np. od Gór Ryfejskich (...) utworzył on nazwy rzekomych ludów Rifeos i insolam Rifargicam, od wyrazu pospolitego mioparo, oznaczającego statek piracki, utworzył nazwę rzekomego ludu Meoparos itd'' - Jerzy Strzelczyk ,,Średniowieczny obraz świata''

Geograf - fantasta

,,Zdecydowaną większość utworu zajmuje część geograficzna ujęta w formę sprawozdania z rzekomej podróży Aethicusa i jego uczniów. W porządku geograficznym panuje spory chaos. Rozpoczynają opis północne wyspy Rifargica i Zhrisolida (skądinąd nieznane), po czym dość niespodziewanie autor przerzuca się na wschód (wyspa Taprobana), opisuje kraje i wyspy Oceanu Indyjskiego, a następnie posuwa się na zachód aż do Hiszpanii. Stąd narracja obejmuje wyspy Północy - Irlandię, Brytanię, Thule, Orkady i 'Beteritidy', wreszcie najbardziej na północ położoną , nieosiągniętą już przez podróżnika, wyspę Munitia, zamieszkaną przez Psiogłowców (...), o której wiele niesłychanych (...) rzeczy opowiedzieli Aethicusowi kupcy germańscy. Po Germanii opisuje autor kraj Gryfonów, zręcznych wytapiaczy złota i budowniczych statków. [...] specjalne ekskursy dotyczą tradycji o Aleksandrze Macedońskim, zwłaszcza jego podróży podwodnej i zagrodzenia Bramy Kaspijskiej. Mowa jest o odległych wyspach, których mieszkańcy wyróżniali się doświadczeniem w obleganiu miast. Obszerny ekskurs przedstawia różne typy statków; wbrew pozorom katalog ten, choć oparty w znacznej mierze na dziele Pliniusza, ma charakter w dużym stopniu fantastyczny. Później miał podróżnik dotrzeć w pustynne, na skraju świata położone okolice Acheronu i do różnych, przeważnie nieznanych skądinąd, ludów w pobliżu Morza Kaspijskiego. W bardziej znane okolice dochodzi autor wraz z opisem Scytów (...). Obszernie rozprawia o Amazonkach, szuka Arki Noego na górze Ararat, [...].
Zakończeniem traktatu jest krótki rozdział dotyczący powstawania wichrów i wody, oraz tajemniczy alfabet wymyślony przez autora Kosmografii'' - Jerzy Strzelczyk ,,Średniowieczny obraz świata''

Zajęczaki

Zajęczaki dzielimy na zające, króliki i szczekuszki. Typem przypominają gryzonie, ale zamiast dwóch mają cztery siekacze. Króliki zostały udomowione, ale istnieją również dzikie gatunki tych ssaków. Wszystkie zajęczaki są roślinożerne.

Jak wszystkie zwierzęta, króliki wydalają odchody (początkowo miękkie). Nie byłoby w tym nic dziwnego, ale drugi raz króliki jedzą te odchody i po raz ostatni wydzielają je w twardej konsystencji. Pozwala to królikom wykorzystać wszelkie składniki odżywcze z pokarmu. Króliki różnią się tym od zajęcy, że są mniejsze i mają krótsze uszy. Dzikie króliki w odróżnieniu od zajęcy żyją w rozległych, podziemnych norach. Zalety króliczego mięsa docenili już starożytni Rzymianie i aby mieć bliżej jego źródło zasiedlili królikami niektóre wyspy w pobliżu Italii, gdzie króliki pożerały tubylcom plony. Nieszczęśni wyspiarze słali więc petycje do cesarza rzymskiego z błaganiem o przesiedlenie królików, z którymi nie mogli już sobie poradzić. Jak podają średniowieczne kroniki w Canterbury za królika płacono tyle co za prosię! W XIX wieku sprowadzono króliki do Australii z opłakanym skutkiem. Króliki nie tylko pożerały osadnikom plony, ale stanowiły również konkurencję pokarmową dla owiec i bydła, oraz dla miejscowych torbaczy – bilby, kangurów i wombatów. Ograniczenie populacji królików w Australii spowodowało użycie za pośrednictwem komarów śmiertelnej dla tych zwierząt choroby – myksomatozy. Choroba ta rodem z Ameryki charakteryzuje się utratą zmysłów, obrzękiem głowy, paraliżem kończyn i śmiercią. Wirusa myksomatozy użyto również we Francji. Metoda ta nie grozi zniszczeniem populacji, ponieważ część zwierząt się uodporniła.

Oprócz Europy zając szarak zamieszkuje Azję Środkową i Afrykę Północną. Króliki i zające mają ogony w postaci puszystych kuleczek. Od królików zające różnią się tym, że są większe i mają dłuższe uszy. Żyją w lasach, polach i na łąkach. Zając szarak ma szaro – brązowe ubarwienie maskujące.

Oprócz zająca szaraka w Polsce żyje jeszcze zając bielak. Został tak nazwany ponieważ latem ma szare ubarwienie, a zimą białe. Tylko oczy i końce uszu mogą być czarne. Zając bielak jest pod ochroną.

Wiele królików i zajęcy ginie podczas prac polowych z użyciem sprzętu zmechanizowanego.

Szczekuszki są najmniejszymi zajęczakami świata. Wyglądem przypominają chomiki. Ich nazwa wzięła się stąd, że wydają szczekliwe dźwięki porozumiewawcze. Tak jak świstaki (gryzonie) szczekuszki gromadzą na zimę zapasy siana. Żyją w górach w Europie, Azji i Ameryce Północnej. W Polsce nie występują. 

Oniricon cz. 226

Śniło mi się, że:

- pojechałem do szpitala psychiatrycznego, gdzie spotkałem jaguara i panicznie się bałem, że mnie okaleczy,

- czytałem książkę z serii ,,Tajemnice zwierząt'' napisaną przez księdza, do której dołączony był biustonosz,

- jakaś staruszka o różowych lub fioletowych włosach wzięła udział w wyborach miss,

- w czasie śniadania wielkanocnego Mama obcinała mi paznokcie u stóp,

- w jednej z powieści Jana Dobraczyńskiego rabini rozmawiali po hebrajsku i cytowali ,,Koran'' po arabsku,

- Sławomira chciała mi przyczepić  miniaturową bombę za to, że nazwałem panujący w Szwecji New Age neopogaństwem,

- w szkolnej świetlicy spotkałem Sławomirę, która cięła komiks nożem,

- wieczorem brałem udział w ulicznej grze, w czasie której uciekałem przed Czymś; zaklęciem zamieniłem to Coś w lamparta, jagnię, kamień; chciałem też zamienić ścigające mnie Coś w Jakuba Wędrowycza, lecz nie udało mi się; w końcu znalazłem się na klatce schodowej gdzie ujrzałem żonę pana Tomasusa ov S. ubraną w szlafrok, która kazała mi iść sobie,

- znalazłem się na jarmarku w II RP, gdzie sprzedawano min. przyrządy astronomiczne; zobaczyłem dwa wiklinowe jelenie naturalnej wielkości, które ożyły i weszły do ciężarówki,

- w czasie Mszy Świętej zostałem wybrany do połamania opłatka, kiedy go łamałem zamieniał się w banknoty,

- runwirska nazwa papieru toaletowego to ,,seducka'' (,,sedocka'', ,,sedecka''),

- nad ranem wszedłem razem z grupą dzieci do zamkniętego CH ,,Galaxy'' w Szczecinie, gdzie zapaliłem światło, a jakaś kobieta pytała się mnie kto to zrobił,

- w szkole chciałem skorzystać z toalety na parterze, lecz kabiny jak i sedesy były dla mnie za małe, więc poszedłem na pierwsze piętro; na schodach spotkałem chłopców przebranych za Batmana; poprosiłem, aby mi odsłonić wejście do toalety zastawione stołem z jedzeniem; w tamtej toalecie bawiły się dzieci, zaś spotkana po latach pani świetliczanka powiedziała, że stałem się samodzielny. 

Gołębie

 Gołębiowate są liczną grupą ptaków (ok. 400 gatunków) wyróżniających się krępą budową ciała, mała głową i białą naroślą (woskówką) u podstawy dzioba.

Największym gołębiem świata jest koroniec pióropusznik żyjący na Nowej Gwinei.

W Europie żyje osiem gatunków, z czego gołąb grzywacz na zimę migruje do Afryki i na Półwysep Iberyjski.

Najbardziej pospolitym gołębiem świata jest gołąb skalny. Zastał tak nazwany ponieważ dawniej gnieździł się na skałach. Obecnie zamieszkuje miasta. Na początku XX wieku gołębie skalne zasiedliły Paryż, Londyn, Wenecję i wiele innych miast i miasteczek. Najczęściej znoszą dwa jaja. Pisklęta gołębi są gniazdownikami. W pierwszych dniach życia rodzice karmią je wytwarzaną w wolu serowatą substancją zwaną ,,ptasim mlekiem''. Początki udomowienia gołębia skalnego sięgają epoki kamienia łupanego. Prawdziwą hodowlę gołębi rozpoczęto na Bliskim Wschodzie, w ten sposób, że budowano pierwsze w historii gołębniki. Gołębie korzystały ze swobody, ale powracały na miejsce, gdzie miały zapewniony posiłek. Z biegiem stuleci wyhodowano wiele ras gołębi min. gołębia pocztowego. Ptakiem tym posługiwali się już starożytni Grecy, którzy podczas igrzysk olimpijskich wysyłali gołębie pocztowe do miast z informacjami o poszczególnych dyscyplinach sportowych. Dla podtrzymania tradycji podczas każdej z nowożytnych olimpiad wypuszcza się ze stadionu setki gołębi pocztowych. Od tysięcy lat gołębie są symbolem łagodności, stały się nawet międzynarodowym symbolem pokoju. Jednak w drugiej połowie XX wieku prowadzone były doświadczenia wojskowe zmierzające do wykorzystania gołębi do naprowadzania pocisku na cel.