Oniricon cz. 1100 Jubileuszowa

     Śniło mi się, że:

- na Atlantydzie rosły święte drzewa rodzące kolorową gumę do żucia,

- wypożyczyłem z biblioteki książkę jakiejś kobiety o moa, którą zamierzałem wpisać do bibliografii dla fantastów,

- istnieje sekta, w której komunię rozdaje się pod postacią gumy do żucia,

- w styczniu planowałem wpis na Wielką Sobotę, poświęcony Męce i Śmierci Chrystusa, zamierzałem w nim wspomnieć o św. Weronice i św. Longinie, którego imię nosił Longinus Podbipięta z ,,Ogniem i mieczem'' Henryka Sienkiewicza, Zagłoba przyganiał mu: ,,Nie wstyd ci być długim jak serpens albo włócznia pogańska?'',

- rzodkiewki należą do najbardziej cenionych warzyw w kuchni francuskiej,

- uparcie przedstawiałem się wśród znajomych używając tytułu Cara Wyobraźni, władcy całego uniwersum rosyjskich baśni,

- po upadku reżimu ustaszy w 1945 r. Chorwaci wybrali demokratyczny rząd liberalno - chłopski, nieuznawany przez Stalina,

- nazwałem Putina nikczemnikiem przy aplauzie publiczności, tymczasem moje słowa zostały przekazane dyktatorowi,

- na ulicy lęk przechodniów budził młody i szczupły mężczyzna, prawdopodobnie Węgier w koszuli w białe i niebieskie paski.

Allan Kardec

 

,,Praktykowanie spirytyzmu jest zabobonem całkowicie niedozwolonym, gdyż nie leży w porządku rzeczy, aby Bóg wysyłał dobre duchy dla zaspokojenia ludzkiej ciekawości. Jeśli jakieś duchy udzielają odpowiedzi na różne pytania, mogą to być jedynie złe duchy, które godzą się wchodzić w łączność z ludźmi tylko dlatego, aby im szkodzić i pobudzać ich do złego. Toteż Kościół zabronił absolutnie brania jakiegokolwiek udziału w seansach spirytystycznych’’ - dekret Świętego Oficjum z 30 kwietnia 1898 r.

 

Allan Kardec (właśc. Hippolyte Leon Denizard Rivail, 1804 – 1869) był francuskim spirytystą, z zawodu aktorem i nauczycielem. Stworzył francuską odmianę spirytyzmu, zwaną kardecizmem, kładącą duży nacisk na reinkarnację. Jego zasady wyłożył w ,,Księdze Duchów’’ (1856), ,,Księdze mediów’’ (1864), ,,Ewangelii według spirytyzmu’’ (1864), ,,Niebie i piekle według spirytyzmu’’ (1865), ,,Czym jest spirytyzm?’’ (1868), ,, Jak kontaktować się z tamtym światem?’’, ,Spirytyzmie w najprostszym ujęciu’’ (1862), ,,Opętaniu’’ i ,,Spirytyzmie’’. Kardecizm zdobył ogromną popularność w Brazylii. Wychowany w katolickiej rodzinie, początkowo sceptycznie podchodził do zjawisk paranormalnych (wirujące stoliki itp.). Od 19 roku życia badał i propagował mesmeryzm ¹. W 1857 r. duch Zefiro powiedział Rivailowi za pośrednictwem medium, Celiny Japhet (1822 - 1884), że w poprzednim wcieleniu był druidem noszącym imiona Allan Kardec. Stąd właśnie wziął się jego pseudonim. Był przewodniczącym Towarzystwa Badań Psychologicznych. Podczas seansów spotykał rzekomo zbiorowego Ducha Prawdy, św. Augustyna z Hippony (354 - 430), św. Tomasza z Akwinu (1224/ 1225 – 1274) i Woltera (1694 - 1778). W swoich pismach odrzucał dogmat Trójcy Świętej. Wierzył natomiast w perispirit; częściowo materialne połączenie między duchem a ciałem. We Wszechświecie miała istnieć nieskończona ilość zamieszkanych planet. Kardec dzielił je na światy: prymitywne, ekspiacji i próśb (np. Ziemię), regeneracyjne, szczęśliwe, niebiańskie/ boskie i tranzytowe (umierające). Wierzył w samorództwo (pomimo zaprzeczających mu definitywnie odkryć Pasteura) ², odrzucał natomiast istnienie epoki lodowcowej. Duchy kierowały ewolucją zamiast doboru naturalnego. Rozwój życia na Ziemi zakłócały następujące cyklicznie kataklizmy, do których należał biblijny potop (ok. 2348 p. n. e.). Jezusa uważał jedynie za najdoskonalszego człowieka, którego prekursorami byli greccy filozofowie, Sokrates i Platon. Cuda Jezusa tłumaczył w sposób naturalny, bądź przypisywał ich sprawstwo duchom. Kardec głosił indyferentyzm religijny. Za jedyny warunek zbawienia uznawał miłość bliźniego rozumianą jako bycie miłym. Negował nierozerwalność małżeństwa. Z punktu widzenia nauki założenia kardecizmu są niefalsyfikowalne (niemożliwe do udowodnienia bądź obalenia).

1 Odsyłam do posta: ,,Mesmeryzm’’.

2 Odsyłam do posta: ,,Samorództwo’’.