Magielona

 ,,MAGIELONA i PIOTR z PROWANSJI

para kochanków z francuskiej legendy, która stała się tematem Pięknej Magielony, wydanej przez francuskiego anonima w 1453, tłumaczonej ok. 1570 za pośrednictwem niemieckim (1527) lub czeskim na język polski, a w XIX w. przeniesionej przez wydawnictwa straganowe do legendy ludowej. Imiona bohaterów nadano dla upamiętnienia osady Maguelone pod Montpellier i kościoła św. Piotra. Piotr, syn prowansalskiego hrabiego, wyrusza z herbem kluczy św. Piotra na tarczy do Neapolu, aby zdobyć rękę Magielony, królewny neapolitańskiej, obiecanej już innemu, która jednak, ujrzawszy Piotra zakochuje się w nim na amen. Piotr pokonuje w turnieju wszystkich starających się o nią rycerzy, ale potem, nie wiedzieć czemu, porywa ją, zamiast normalnie wystąpić z propozycją małżeńską. Kruk kradnie pierścionki, które Piotr jej ofiarował i odlatuje z nimi. Piotr goni go w łodzi naprzód po rzece, potem morzem, gdzie chwytają go korsarze i sprzedają w niewolę turecką. Magielona w stroju pielgrzymim (aby uchronić swą cnotę) udaje się do Prowansji, ojczyzny Piotra, zakłada kościół i szpital, a także pociesza Piotrową matkę. Obie opłakują Piotra, gdy w brzuchu złowionej ryby znajdują pierścienie. Ale Piotr, który stał się ulubieńcem sułtana, po licznych przygodach wraca chory do kraju. Jest leczony w szpitalu, a gdy opowiada Magielonie swoje życie, zostaje przez nią rozpoznany. Odtąd kochankowie żyją szczęśliwie razem'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

 

Lohengrin

 

,,Lohengrin (...), postać legendarna z XIII - wiecznych poematów francuskich i niemieckich. Lohengrin jest rycerze św. Graala, któremu kazano wyruszyć na pomoc Elzie, księżniczce brabanckiej, aby ją obronić przed wasalem ojca, Fryderykiem von Telramunt, który zażądał jej ręki. Przepłynąwszy morze na łodzi ciągnionej przez łabędzia, Lohengrin (zwany też 'rycerzem łabędzia') przybywa do Antwerpii, gdzie w pojedynku - sądzie bożym udaje mu się pokonać Telramunta. Lohengrin i Elza zakochują się w sobie, on zawiera z nią ślub pod warunkiem, że ona go nigdy nie zapyta o imię, pochodzenie i przeszłość. W tym miejscu opowieści poeta bawarski, aby ukazać chwałę Henryka I, wprowadził bohaterskie czyny, jakich Lohengrin dokonał pod jego przywództwem w walkach z Węgrami i Saracenami. Gdy rycerz powrócił z wojny, Elza, za radą hrabiny de Clèves, powodowana nieposkromioną ciekawością, wbrew przyrzeczeniu zapytała męża o imię. Lohengrin w obecności króla i rycerstwa obwieścił, kim jest i skąd pochodzi, następnie wśród ogólnego żalu i łez odpłynął, aby nigdy nie wrócić. [...]'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

Lenora

 

,,Popularną balladę Lenora (1770) oparł Gottfried August Bürger na motywie miłosnym obecnym w kilku zachodnich literaturach XVI w., zwłaszcza zaś na szkockiej balladzie Sweet William's Ghost. Gdy skończyła się wojna sześcioletnia, a żołnierze wesoło wracali do rodzinnych domów, młoda Lenora na próżno oczekiwała powrotu ukochanego Wilhelma, nadaremnie dopytywała się o niego. Na koniec popadła w obłędną i bluźnierczą rozpacz. Matka pociesza ją, namawia do modlitwy, do zdania się na bożą łaskę, ale ona w nią nie wierzy i desperuje coraz gwałtowniej. Gdy zapadł wieczór, jakiś jeździec zaczął dzwonić do furtki. To Wilhelm przyjechał po nią, każe jej siąść ze sobą na koniu, aby dziś jeszcze przebyć sto mil, jakie dzielą ich od małżeńskiego łoża. Lenora siada za nim na koniu, obejmuje go rękami. Rozpoczyna się szaleńcza jazda przez góry, doły, lasy i pola: 'Umarli szybko jadą!' Galop ten, obejmujący przeszło połowę ballady, kończy się na cmentarzu, gdzie z jeźdźca opadają kolejne części ubioru i ukazuje się naga czaszka, szkielet zamiast ciała, klepsydra i kosa śmierci. Serce Lenory jest już między życiem a śmiercią. Przy blasku Księżyca duchy tańczą w koło i wołają do niej: 'Cierpliwości! Jeśli nawet serce pęknie! Nie sprzeczaj się z Bogiem na niebie! Jesteś wolna od ciała, ale Bóg okaże łaskę twej duszy!' Na balladzie Bürgera  oparta jest m.in. ballada Mickiewicza Ucieczka'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

 

Oniricon cz. 811

         Śniło mi się, że:

- zachorowałem na cholerę, która trafiła do Polski po użyciu przez Rosjan broni biologicznej na Ukrainie,

- założyłem neopogańską sektę o nazwie Mitoslavia, której symbolem była dłoń z okiem oznaczająca miłość Boga, pojechałem do Indii gdzie nauczałem, że członkowie rodziny Jezusa Chrystusa zostali męczennikami,

- zdobyłem powieść fantasy napisaną przez Romana Giertycha,

- nie chciałem wierzyć gdy ks. Aleksander Posacki powiedział mi, że ręka z okiem to symbol satanistyczny używany przez Aleistera Crowleya,

- w rozmowie z panią Hreną powiedziałem, że określenie ,,dobry człowiek'' jest niejasne, bowiem dla Azteków dobrym człowiekiem był ktoś kto wyrywał ludziom serca,

- w szkolnej świetlicy szukałem książki ,,Bajarka opowiada'', zamiast niej znalazłem min. ,,Historię mszy świata'' i krótkie opracowanie o C. S. Lewisie, które zamierzałem wpisać do bibliografii dla fantastów, marzyłem o znalezieniu książki o Tolkienie, w której był on porównywany do Sigurda i Fafnira,

- pan młody zamówił na własne wesele tort uwieńczony jadalną, mówiącą głową mężczyzny o różowych włosach, głowa poprosiła demona, aby dał jej szczęście, zaś Rafał Dębski z żoną śmiali się z tego i porównywali różowowłosego mężczyznę do Buddy,

- moja koleżanka z gimnazjum, Jena ov Molendinova jest lewaczką krzywdzącą ludzi,

- w lesie mieszkała piękna dziewczyna imieniem Misia, którą wykarmiła niedźwiedzica,

- po upadku powstania styczniowego Jarosław Dąbrowski postulował, aby Polska zawarła sojusz z USA gdzie szło się do więzienia za fotografowanie sowieckich samolotów,

- w XXI wieku Rosja podbije Birmę, sama zaś zostanie zdobyta przez Chiny, wówczas uchodźcy z Rosji podbiją całą Europę i na jej obszarze utworzy się nowy naród nazywany Hordą Runwirów,

- prowadziłem w szkole lekcję o powstaniu styczniowym, mówiłem o Jarosławie Dąbrowskim, który został socjalistą i zaproponowałem uczennicy napisanie wypracowania o nim. 

Izabella Egipska

 

,, [...] Wielkie uczucie rodzi się między młodzieńczym księciem Karolem (późniejszym cesarzem Karolem V) a piękną Izabellą z książęcego rodu Cyganów, przybyłą na dwór ze świtą czarodziejskich postaci: mandragorą 'Corneliusem Neposem', wykopaną z ziemi u stóp szubienicy, przemienioną przez czary Izabelli w agresywnego i niesfornego karła zaopatrującego ją w skarby niezbędne do zapoznania się z księciem, Barka, jej starą niańką, oraz z Niedźwiedzią Skóra. Miłość zmysłową, ale bezduszną reprezentuje golem, drętwy, niemy sobowtór Izabelli, stworzony przez polskich Żydów na zlecenie księcia, aby podsunąć ją zazdrosnemu Corneliusowi. Ale to sam Karol ulega seksownym pokusom Izabelli - golema. Dopiero gdy zobaczył obie jednocześnie, przejrzał na oczy i zdjął napis - zaklęcie z czoła golema, zmieniając go w zwykłą glinę. Gdy Karol wstępuje na tron, czyli z Izabelli morganatyczną małżonkę. Ona jednak, już w ciąży, idąc za swym wyczytanym w gwiazdach przeznaczeniem, ucieka do swoich braci Cyganów, aby syna królewskiego uczynić ich władcą, który zaprowadzi swój lud do ziemi przodków nad brzegi Nilu. Po jej odejściu świta jej zamienia się w pył i znika. Ale magia i czary nie opuszczają już cesarza aż do śmierci, budząc w nim wieczne dążenie do pomnażania swych bogactw, do rozszerzania władzy, do coraz nowych przygód erotycznych, którymi daremnie próbuje zatrzeć wspomnienie swojej pierwszej i ostatniej prawdziwej miłości'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

Iwen

 ,,Iwen, rycerz z lwem (Yvain ou Le Chevalier de Lion, ok. 1173), poemat Chrétiena z Troyes, którego tytułowy bohater jest rycerzem dworu króla Artura, człowiekiem dumnym i dzielnym, doskonałym wzorem błędnego rycerza, obrońcą uciśnionych, rzecznikiem sprawiedliwości, paladynem dwornej miłości. Iwen udaje się do Lasu Brocéliande, aby wspomóc i pomścić przyjaciela pokonanego przez tajemniczego rycerza. Tam odkrywa magiczne źródło, a gdy z niego zaczerpnął wody, rozpętała się burza i zjawił się tajemniczy rycerz, który wyzwał Iwena i został raniony. Iwen udaje się za nim do jego zamku, gdzie rycerz umiera. Pani domu, piękna Laudyna, rozpaczając po stracie męża i płonąc żądzą zemsty, powoli zaczyna patrzeć na Iwena życzliwszym okiem, aż wreszcie zakochuje się w nim. On odpowiada jej najczulszą miłością. Wkrótce małżeństwo dochodzi do skutku. Para żyje szczęśliwie w miłosnym upojeniu. Pewnego dnia do zamku zjeżdża król Artur z rycerzami Okrągłego Stołu. Gawain, bratanek króla i bliski druh Iwena, zawstydza go, wyrzucając mu, że prowadzi gnuśne, bezczynne życie. Wzywa go, aby wrócił do pełnych chwały zajęć rycerskich. Laudyna zezwala mężowi na to, ale wyznacza nieodwołalny termin powrotu. Jeżeli go nie dotrzyma, utraci jej miłość. Iwen przyrzeka punktualność, odjeżdża z królem i jego świtą, ale rycerskie rzemiosło absorbuje go do tego stopnia, że zapomina o obietnicy. Goniec wysłany przez Laudynę znajduje go na kolejnym turnieju i wręcza mu list, w którym żona wzbrania mu raz na zawsze powrotu do domu. Pełen wyrzutów sumienia i ciągle żywej miłości Iwen w rozpaczy rzuca się w wir bohaterskich przygód i czynów, które rozsławiają jego imię. Ratuje też życie lwa napadniętego przez ognistego węża, za co wdzięczny lew oddaje mu różne usługi. Wreszcie Laudyna, zachwycona wyczynami Iwena, wybacza mu [...]'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

 

 

Huon z Bordeaux

 ,, [...] Hüon de Bordeaux, rycerz na dworze Karola Wielkiego, zabił w obronie własnej, nie znając go, królewskiego syna Charlota i został przez króla naprzód skazany na śmierć, a potem ułaskawiony pod warunkiem, że Hüon wyrwie brodę i 4 zęby sułtanowi bagdadzkiemu, ucałuje jego córkę i zetnie głowę emirowi, który siedzi po lewicy sułtana. W Syrii Hüon spotyka króla elfów Oberona, jadącego w karecie ciągniętej przez pantery, cudowne i wszechwładne dziecię piękne jak anioł. Oberon dmie w róg z kości słoniowej: na to hasło wszyscy, którzy kochają miłością zmysłową, muszą puścić się w szaleńczy taniec. Hüon, wierny obrazowi pięknej dziewczyny ujrzanej we śnie, której wszędzie poszukuje, pozostaje nieporuszony. Wtedy Oberon daje mu ów róg i złoty puchar, za których pomocą będzie mógł spełnić swe niesłychanie trudne zadanie. Tymczasem sułtan chce zmusić swą córkę Rezię do poślubienia niekochanego księcia. Ona kocha tylko rycerza, którego ujrzała w marzeniu sennym. W dzień wyznaczony na ślub Hüon przybywa do Bagdadu, spełnia swoją misję, a gdy całuje Rezię, oboje z zachwytem poznają w sobie wzajem marzenie swych snów i oboje ruszają w drogę do Francji z błogosławieństwem Oberona, który jednak każe im wziąć ślub w Rzymie z rąk papieża, a do tego czasu zachować kompletną czystość damsko - męską. Rezia przyjmuje chrzest i imię Amanda. Jednak pewnej upojnej nocy kochankowie  ulegają swej namiętności. Wściekły Oberon sprawia, że ich statek tonie, a oni dostają się na wyspę bezludną, żałują za grzechy i przysięgają żyć jak brat z siostrą. Amanda, porwana przez piratów i sprzedana sułtanowi tunezyjskiemu, opiera mu się dzielnie. Hüon, który podążył za nią, staje się przedmiotem żądzy małżonki sułtana, a gdy nie chce jej ulec, ona jak Putyfara, oskarża go o nieprzystojne propozycje. Oboje młodzi, mają już zostać spaleni na stosie, gdy Oberon, uznając ich cnotę, przenosi ich do Rzymu, a po ślubie do Francji, gdzie Hüon zwycięża w turnieju i zostaje przywrócony do łask przez króla. [...]'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''