Henryk Batuta - czerwony wampir

Henryk Batuta (właściwie: Izaak Apfelbaum, 1898 – 1958) – urodził się w Odessie i panicznie bał się śmierci. Zawarł pakt z potępioną duszą Kościeja, który we śnie zamienił go w wampira. Brał udział w rewolucji październikowej. Wstąpił do KPP, gdzie razem z innym wampirem – Wacławem Komarem zabijał konfidentów. Wacław Komar był kochankiem Henryka Batuty. Sanacja za pomocą zaczarowanego metalu – synkelitu uwięziła go w Berezie Kartuskiej. Po ucieczce z więzienia, zbiegł do Hiszpanii, gdzie za pomocą czarnej magii mordował katolików w czasie wojny domowej lat 1936 – 1939. W Hiszpanii spotkał Ernesta Hemingwaya. Batuta przespał II wojnę światową w trumnie na zamku Drakuli w Rumunii. Po powrocie do Polski został majorem UB. W bitwie pod Ustrzykami Dolnymi zamieniony w ogromnego nietoperza zmasakrował cały oddział UPA. Gdy zamęczył księdza Leona Niemczyckiego, który obiecywał mu, że Kościół może zdjąć zeń klątwę Kościeja, zginął porażony przez Słońce Sprawiedliwości (przed zwykłym Słońcem broił go przeciwsłoneczny amulet). 

Sowiecki kosmonauta na Planecie Czarownic

Władymir Iljuszyn był sowieckim kosmonautą, który w kwietniu 1961 r. poleciał w kosmos jeszcze przed Jurijem Gagarinem. Odkrył planetę czarownic, zwaną Hekate. Mieszkające na niej czarownice przyleciały na miotłach z Ziemi. Przyjęły Iljuszyna bardzo gościnnie i obiecały przedstawić go swemu królowi, który już za parę dni miał je odwiedzić w czasie sabatu. Kosmonautę pokochała Kolia, córka Baby Jagi i ostrzegła go, że królem czarownic jest sam diabeł, który jako czarny kozioł pożerał ludzi. Kolia i Iljuszyn uciekali na miotle na Ziemię, zaś inne czarownice ścigały ich na miotłach i strzelały do nich z łuku. Kolia poprosiła o pomoc Maryję, obiecując Jej, że się wyspowiada i porzuci magię. Maryja wysłuchała prośby. Kosmonauta i czarownica spadli nad Chinami. Iljuszyn ciężko ranny trafił do chińskiego szpitala. 

Ślepy Antek i królowa Tracji

Antoni Gąsiorowski - ,,Ślepy Antek’’ (1901 – 1943) był przedwojennym woźnicą i żołnierzem AK. Nie miał prawego oka. Walczył w Poznaniu, zapisał się w historii i legendzie jako bohater Chwaliszczewa. Ranny, przeniósł się we śnie do starożytnej Anto – Tracji. Poślubił miejscową królową Martę i miał z nią syna Piżo i córkę Pendę. W chwili gdy Tracji zagrozili wrogowie, dzielnego Polaka na polu bitwy okryła chmura i obudził się w szpitalu polowym. 

Józef Tkaczuk i królowa Dacji

Józef Tkaczuk – zwany ,,Turkiem'' był woźnym w jednym z warszawskich liceów, opozycjonistą i kandydatem na prezydenta III RP. Po wypiciu kawy, do której dosypali sproszkowane ziele taduki, przeniósł się myślami do starożytnej Dacji. Jej królową była Dokia, córka Decebala. W młodości pomagała ojcu walczyć z rzymskim najazdem cesarza Trajana. Dokia miała syna Dragomira i prześladowała synową, z pochodzenia Rzymiankę. Kazała jej zbierać jagody w lutym (Słonecznica Saule zapłakała nad jej niedolą i jej łzy zamieniły się w borówki). Kazała też synowej wyprać czarną koszulę w lodowatej rzece, aby się wybieliła. Rzymianka użyła do tego krwi Teosta. Dokia i Dragomir za karę zamienili się w lodowe posągi, zaś przybyły z XX wieku Józef Tkaczuk poślubił owdowiałą Rzymiankę. 

Imperium na poły zapomniane...

Pamiętam jeszcze jak w czwartej klasie szkoły podstawowej wymyśliłem Imperium. Było to starożytne, wysoko rozwinięte państwo obejmujące rozległe tereny późniejszych Grecji, Rzymu i Bliskiego Wschodu. W owym państwie państwie najbardziej obawiano się … komarów jako roznosicieli malarii, a przez to symbolu zła. 

Kane w spódnicy, czyli Helena, królowa Dorów

,,Helena, królowa Dorów’’ - fantazja z 2009 r. zainspirowana cyklem ,,Kane'' Karla Edwarda Wagnera. Był to zarys opowieści o starożytnej królowej wojowniczego plemienia Dorów, noszącej imię Helena Ura. Była piękna, smukła, wysoka, o długich, rudych włosach. Słynęła z odwagi i okrucieństwa na wojnie i łowach. Gdy spostrzegła, że jej siostra współżyje cieleśnie z inną kobietą, w gniewie zabiła własnoręcznie obie lesbijki, upiekła ich ciała i je zjadła. Mimo, że karała zły czyn ¹, za siostrobójstwo i kanibalizm, została ukarana przez bogów nieśmiertelnością. Od tego czasu, wygnana ze swego plemienia, błąkała się po całym świecie, przeżywając liczne przygody. Na jej oczach powstawały i upadały imperia i narody. Helena, równie dobrze władająca orężem jak czarami walczyła z potworami, czarnoksiężnikami i demonami, brała udział w wojnach, odkrywała nieznane lądy, morza i zaginione plemiona; zdobywała i traciła skarby. Jej wszystkich przygód na wołowej skórze byś nie spisał! Podobnie jak Kane była mocno rozdarta między dobrem a złem. Raz postępowała szlachetnie, a raz podle. Parzyła się z bogami, demonami i herosami, niczym Lilith rodziła potwory pożerające ludzi, raz nawet uprawiała seks z morsem (mam na myśli polarnego ssaka morskiego, a nie człowieka pływającego w zimnej wodzie). Przełomem w jej życiu było spotkanie Jezusa Chrystusa, który wypędził z niej diabła. Helena, nie bez oporów została chrześcijanką. Walcząc w armii Tytusa plądrowała Jerozolimę i zabijała Żydów mszcząc się za ukrzyżowanie Jezusa. Dopiero znacznie później zrozumiała, że czyniła źle i że Jezus nie chciał zemsty. Z wiekiem coraz bardziej łagodniała, coraz wyraźniej opowiadała się po stronie dobra. Wreszcie na początku XXI wieku w Polsce odbyła szczerą spowiedź z całego życia (ksiądz był zszokowany jej przygodami, lecz anioł pouczył go, że są prawdziwe) i niedługo potem zmarła. Ponieważ szczerze żałowała, sądzę, że uzyskała przebaczenie.

1 Żeby było jasne, nikogo nie namawiam do mordowania homoseksualistów.

Polska odpowiedź na ,,Alicję w Krainie Czarów'', czyli ,,Borek i bogowie Słowian''

W 2009 r. przeczytałem adresowaną do dzieci powieść fantasy szczecinianina Igora Górewicza pt. ,,Borek i bogowie Słowian''. Głównym bohaterem jest kilkuletni syn autora Czcibor (tytułowy Borek). Powieść opowiada o podróży w czasie od czasów współczesnych do wczesnego średniowiecza. Akcja toczy się zarówno we współczesnym Szczecinie, jak też na terenach Połabia, ziem polskich oraz na Rusi Kijowskiej. W czasie podróży w przeszłość, chłopiec spotkał słowiańskich bogów i boginie.

Trzygłów – Triglav, którego Borek spotkał w średniowiecznym Szczecinie ukazał się chłopcu pod postacią potężnego, trójgłowego mężczyzny uzbrojonego we włócznię. Patronował ludziom poszukującym wiedzy i razem ze swym bratem Świętowitem wspólnie stworzył świat. (Nawiązanie do ludowego mitu o Bogu i Diable wspólnie stwarzających świat). Borek poszukiwał ukrytego w dziupli złotego posążku Trzygłowa, a gdy odnalazł i wrócił w nasze czasy, pokazał go ojcu, który polecił synowi dzielić się zdobytą wiedzą o słowiańskich bogach.

Świętowita, Borek spotkał w jego świątyni w Arkonie na wyspie Rugii. Miał cztery głowy i róg z kultowym miodem, z którego kapłani wróżyli. Na jego cześć pieczono wielki kołacz, za którym stawał kapłan i pytał świętujących czy go widzą. Gdy ci odpowiadali twierdząco, życzył im aby za rok już nie widzieli, to znaczy, aby z obfitych zbiorów można byłoby upiecz kołacz całkowicie zakrywający człowieka.

Rugiewit powitał Borka w Gardźcu na Rugii. Miał siedem twarzy na jednej głowie i dzierżył osiem mieczy. Jego atrybutem były jaskółki, w które wcielały się dusze zmarłych. Porewit miał pięć głów, zaś Porenu miał cztery twarze na jednej głowie i piątą na piersi.

Swarożyc – bóg ognia miał swą świątynię w Radogoszczy. Tam Borek spotkał wychodzącego z jeziora dzika, który ostrzegał przed wojną, zaś mówiący, czarny koń Trzygłowa zabrał chłopca na wschód.

Swaróg był bogiem Słońca i ojcem Swarożyca. Największej czci doznawał na Rusi. Dał ludziom żelazo – za jego rządów spadły z nieba żelazne kleszcze o czym śpiewał wieszczy Bojan (jest to nawiązanie do mitu o Teoście zamieszczonego w ,,Powieści lat minionych''). Jego świętym zwierzęciem był Raróg, zwany też Żar – Ptakiem. Bojan opowiedział Borkowi o drugim bóstwie solarnym – Dadźbogu, czyli Słońcu, bratu Swarożyca.

Perun jeździł po niebie okutym złotem i srebrem rydwanem, zaprzężonym w cztery białe konie. Miał postać potężnego wojownika, rudego jak skandynawski bóg Thor. Nosił jasne spodnie, nie miał koszuli, a jego bronią był kamienny młot, z którego sypały się pioruny (znów podobieństwo do Thora). Walczył ze swym bratem, smokiem Żmijem, który miał moc zamykać wodę w kamieniu. Jeśli niechcący zdarzyło mu się podpalić dom piorunem, ludzie … byli mu wdzięczni i modlili się do świętego ognia rozpalonego przez piorun (co zrazu oburzyło Borka), oraz pukali się kamieniem w głowę, chcąc aby była … twarda (rodzaj magii sympatycznej). Dodać należy, że Żmij był jedną z postaci Trzygłowa. Ulubionym drzewem Peruna był dąb (stąd siusianie pod nim było świętokradztwem jak ostrzegał Bojan chłopca). Z uderzenia pioruna w ziemię tworzyły się ,,strzałki piorunowe'', które traktowano jako amulety. Patronował wojom, którzy przysięgali na niego. Jego żoną była Perunica.

Chors był bóstwem lunarnym. Księżyc podgryzały wilkołaki; czasem zdarzało im się go całego pożreć co widziano jako zaćmienie. Borek spotkał ruskiego wilkołaka księcia Wsiesława, występującego w rosyjskim eposie ,,Słowo o wyprawie Igora''.

Rod, którego Borek zobaczył siedzącego na chmurze miał postać starca, który z grudy ziemi stwarzał dzieci. To on wybierał rodziców i określał płeć dziecka. Rod miał żonę Rodzanicę, z której wyłoniły się dwie młodsze boginie. Tak więc istniały trzy Rodzanice; jedna stara, druga w średnim wieku i trzecia najmłodsza. Zajmowały się określaniem losu noworodka, którego odwiedzały w nocy i rysowały mu niewidzialny znak na czole.

Siem był bogiem rodziny i zwierzchnikiem duchów opiekuńczych takich jak Dola i Domowik. Na jego cześć dwóch wielkich władców Polan nosiło imiona teoforyczne Siemowit i Siemomysł. Rgieł z kolei był bogiem zboża. Razem tworzyli potwora; skrzydlatego psa Siemargła, który pilnował Drzewa Życia przed demonami.

Mokosz była żoną Dadźboga; boginią piękną, łagodną i dobrą. Nosiła długą suknię wyszywaną czerwoną wełną, srebrny naszyjnik z kryształami, białą chustę na głowie i dziesięć kabłączków skroniowych – kobiecej ozdoby charakterystycznej dla Słowiańszczyzny. Opiekowała się kobietami, które nauczyła prząść. Dlatego ofiarowano jej kłębki wełny. Słowianie czcili również Matkę Ziemię, na którą nie wolno było pluć, a przed Jarymi Godami orać, kopać w niej i wyrywać roślin, bo była brzemienna. Niejaki Nielub złamał te zakazy i za karę złamał nogę, przewracając się na ziemię. Jako ciekawostkę dodam, że Igor Górewicz opisując boginię nadał jej cechy swojej zmarłej żony Magdaleny, matki tytułowego Borka.

Marzanna według słów leśnego ducha Leszyja była ,,dziwna''. Z jednej strony dawała wzrost zbożu i dzięki niej wychodziły za mąż, ale odpowiadała też za mróz i śmierć. Była siostrą Mokoszy i matką Dziewanny. Wiosną palono i topiono jej kukłę, aby rytualnie rozpocząć nową porę roku.

Dziewanna była boginią wiosny i lasu. ,,Była wysoka i smukła. Nosiła krótką, zieloną sukienkę i chodziła boso. Włosy miała rozwiane jak te młode dziewczyny z osady, a w ręku trzymała łuk''. Jeździła na niedźwiedziu. Służyły jej leśne duchy takie jak skrzat Leszyj, albo Boruta, który dopiero w trakcie chrystianizacji został utożsamiony z diabłem. Postać Dziewanny pochodzi z kroniki Jana Długosza. Opisując tą boginię, autor nadał jej cechy celtyckich bogiń; galijskiej Arduiny odpowiedzialnej za lasy i helweckiej Artio, czczonej na terenie dzisiejszego Berna, której świętym zwierzęciem był niedźwiedź.

Jarowit czczony przez Brzeżan i Pomorzan (w Wołogoszczy) był bogiem wiosny i wojny. Miał postać młodego, przystojnego woja w długiej, śnieżnobiałej szacie, uzbrojonego we włócznię i tarczę. Jego symbolem była złota tarcza przechowywana w kącinie w Wołogoszczy (dziś Wolgast w Niemczech). Jarowit objawiał się również jako Jaryło, bóg wiosny i płodności.

Weles był groźnym władcą Nawi, krainy zmarłych. Miał postać olbrzymiego Minotaura pokrytego gęstym, czarnym futrem. Odpowiadał za świat zmarłych, wróżby i przysięgi; był inną postacią Trzygłowa.

Ponadto powieść wzmiankuje o takich bóstwach jak: strzelec Strzybóg, Perepłut – bóg wody, Prowe, Łada, Nyja, Perperuna, Żywia.

W swojej wędrówce Borek spotykał też ludzi takich jak wnuk Welesa; pieśniarz Bojan zaczerpnięty z eposu ,,Słowo o wyprawie Igora'', brzeżański książę Wirykind (postać historyczna) dysputujący ze św. Ottonem z Bambergu, oraz spotkany przez chłopca w zaświatach książę Czcibor, brat Mieszka I, bohater poległy pod Cedynią.

Omawiana książka jest prawdziwą kopalnią wiedzy na temat naszych przodków i ich wierzeń, podanej w bardzo atrakcyjnej formie. Kiedy czytałem o przygodach Borka przypomniała mi się czytana w klasie piątej książka polskiej autorki o przygodach rodzeństwa Nałęczów z bogami i herosami z mitologii greckiej. Poznawanie przeszłości, nawet tej pogańskiej nie jest niczym złym, o ile nie prowadzi do bałwochwalstwa. Pewne zastrzeżenia budzi noszenie w powieści pogańskich symboli przez współczesnych ludzi (egzorcyści ostrzegają przed takimi praktykami) oraz niezbyt przychylny, ale też nie powiedziałbym, że jakiś szczególnie demonizujący, sposób w jaki został przedstawiony św. Otto z Bambergu.

Na zakończenie ciekawostka: pana Igora Górewicza widziałem jak byłem po raz pierwszy na Festiwalu Słowian i Wikingów na Wolinie; później rozpoznałem go w Internecie.

Śniło mi się, że:

- Igor Górewicz napisał dwie kolejne książki o swym synu Borku i mitologii słowiańskiej; jedna z nich opowiadała o ludziach, a druga o demonach,

- gdzieś we współczesnej Polsce znajduje się osada zamieszkana przez samych rodzimowierców, mieszkał w niej chłopiec imieniem Borek, który oprócz bożków czcił również Jezusa, ów chłopiec, aby ratować świat leciał nad wodą na grzbiecie białego orła, który trzymał w szponach łososia, który unosił się w powietrzu dzięki machaniu ogonem.