Legendarna Wyspa Demonów (ang. Isle of Demons), leżąca u wybrzeży Nowej Fundlandii (Kanada) była dawniej identyfikowana z wyspą Quirpon. Opowieść o niej zrodziła się pod wpływem wcześniejszej, portugalskiej legendy o Satanazes (Wyspach Szatańskich) na północnym Atlantyku. Za realnie istniejącą uznawali Wyspę Demonów tacy nowożytni geografowie jak: Gerard Merkator (1512 – 1594), Johannes Ruysch (1470 – 1533), Abraham Ortelius (1527 – 1598) i Giacomo Gastaldi (ok. 1500 – 1566, powyżej: reprodukcja jego mapy z 1556 r.). Umieszczano ją na mapach jeszcze w XVII wieku. Odkryta przez francuskiego księdza i podróżnika, Andre Theveta (1516 – 1590) była siedliskiem skrzydlatych demonów, potworów i dusz potępieńców. Thevet obronił się przed ich atakami dzięki Ewangelii według św. Jana.
Według podanej przez Theveta legendy w 1542 r. francuska arystokratka, Marguerite de La Rocque zaszła w ciążę z marynarzem. Rozgniewany wuj, Jean François de la Rocque de Roberval wysadził ją na brzegu Wyspy Demonów wraz z jej kochankiem i służącą Damienne. Wygnańcom ciągle zagrażały ataki piekielnych bestii a także zwykłych niedźwiedzi polarnych. Śmierć zabrała dziecko Marguerite, a później także jej kochanka i służącą. W końcu zabrali ją na pokład baskijscy rybacy. Na podstawie legendy kanadyjski poeta George Martin (1822 – 1900) napisał poemat ,,Marguerite or the Isle of Demons’’.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz