Sargon z Akadu, zwany Sargonem Wielkim (właśc. Szarrukin) był historycznym władcą semickich Akadyjczyków, panującym w latach ok. 2285 – 2229 p. n. e. Przypuszczalnie nie pochodził z królewskiego rodu. Podbił Sumerów, tworząc pierwsze imperium w dziejach świata, rozciągające się od Morza Śródziemnego do obecnego Iranu. Stolica mieściła się w mieście Agade, którego do dziś nie udało się odnaleźć. Miał dwóch synów: Rimusza i Manisztusu oraz córkę, kapłankę i poetkę Enheduannę, pierwszą znaną kobietę, zajmującą się tworzeniem literatury. Podobnie jak późniejsi Aleksander Wielki i Artur stał się bohaterem wielu legend.
Ryc. za: Sophie Bashford
W jednej z nich był synem kapłanki i nieznanego ojca. Matka, zmuszona do porzucenia dziecka, puściła je w nasmołowanym koszyku z nurtem rzeki. Chłopca przygarnął i wychował ogrodnik Akki. Zwraca uwagę podobieństwo od późniejszych losów biblijnego Mojżesza a także Romulusa i Remusa. Przez całe życie Sargon cieszył się szczególną opieką kochającej go bogini Isztar. Początkowo był podczaszym na dworze sumeryjskiego króla Ur – Zababy z Kisz. Władcy temu ukazała się we śnie Isztar. Kazała utopić króla Kisz, a na jego miejsce intronizować Sargona. Odtąd Ur – Zababa prześladował swojego podczaszego. Podstępem wysłał go do Lugalzagesiego, króla Uruk z wyrokiem śmierci na siebie. Choć tabliczka z zapisem tej legendy jest uszkodzona, wiemy, że ostatecznie Sargon pokonał królów Sumeru. Samego Lugalzagesiego uwięził w klatce. Według późniejszych legend jego imperium rozciągało się aż po środkową Anatolię (dziś Turcja), Cypr i Kretę. Bunt podbitych prowincji pod koniec życia Sargona był tłumaczony jako zemsta lokalnych bogów.
Przypuszczam, że od imienia Sargon wywodzi się słowo sarkon oznaczające władcę Lemurii (Lin Carter ,,Czarnoksiężnik z Lemurii’’). Jako postać negatywna Sargon przedstawiony w filmie ,,Król Skorpion 2: Narodziny wojownika’’. Lakoniczna wzmianka o tym władcy pojawia się również w mojej powieści fantasy ,,Tatra’’ (2018).
