,,Demony
wodne, żeńskie, nocami wychodzące na brzeg; pilnują skarbów;
okrutne; nękające przechodniów i torturujące ich; w postaci
pięknych dziewcząt o zielonej barwie, tańczą w kręgach, zraszają
rośliny'' – A. Szyjewski ,,Religia
Słowian''.
Na
ziemiach późniejszego Aplanu leżała wieś, której nazwa poszła
w niepamięć. Jej mieszkańcy niechętnie pracowali, za to do
pochłaniania olbrzymich ilości samogonu, nie trzeba było ich
zachęcać. Różnili się bardzo od innych chłopów ery jedenastej
i późniejszych. Mało który znał Ageja i Enków, a ziemi przed
pracą nikt w owym siole nie całował, ale pluto na nią i bito
kijem kiedy rodziła. Nikt nie słyszał tam o ślubie czy
pokładzinach, ale każdy zaspokajał swą żądzę, ilekroć i z kim
zapragnął niczym Goplana III, bądź Kościej. Jeśli niewiasta
urodziła dziecię, oddawała je temu, kto był jej miły, a on brał
je do siebie i urządzał pijatykę, tak jak nad rzeką Nilus przed
objęciem tronu przez Teosta. Kmiecie z owej biednej, zabitej deskami
wsi lubili obżarstwo, które mieli za czyn pobożny, zaś trzeźwość
czy wstrzemięźliwość w spożywaniu pokarmów za bezbożność
uważali. Zamiast Ageja i Enków czcili Čorty: Opiłę – Lureya i
Objadłę – Fugasa, Kanię, Paskudę Zalotnika, miłośnice Rykara
– Lochę i Marę, złe południce niosące pożogę w oczach i na
dłoniach, wodniki Topleca – nałożnika Goplany III i Utopca
Utopiciela – zbója z bandy Vodni, kierowanej przez późniejszego
króla i potwora Trojana, wreszcie Niedźwiednika, który odwiedzając
wszystkie sioła świata ze swoim Niedźwiedziem, przysparzał
ludziom zdrowia i bogactw. Ich wiara zabraniała ratować tonących,
aby ,,nie
osłabiać wody''
(w erze jedenastej wielu ludzi tak wierzyło; kiedy w Śnieżelicy,
młodziutka jeszcze Tatra uratowała topiące się dziecię, lud
stolicy Montanii patrzał na nią jak na wariatkę). Ciemni i
zapijaczeni chłopi o głowach pokrytych kołtunami, na cześć
swych bożków składali ofiary ze zwierząt i tych ludzi, którzy
czymś odróżniali się od tłumu, zwłaszcza przybyszów. Raz na
ołtarzu Mary złożyli głowę wołwcha Jaśmina z Asundu. Pod nóż
szli ułomni na ciele i umyśle, szczególnie długowieczni,
schwytane w lesie czy nad wodą rusałki i tak dalej. Poronionym
dzieciom przypisywano wielką moc magiczną – potencjał nie –
przeżytego życia, przeto chętnie zakopywali je pod progiem, by
mieć dusze porońców na swe usługi. Ludzie ci nie byli dobrzy dla
zwierząt. Psy zabijali niczym w kraju Sinea, a z ich tłuszczu
robili ,,smalec
babuni''
, jak to nazywali; rzekomo cudowny lek. Wierzyli, że zabicie
dwunastu żmij odpuszcza wszystkie grzechy, mordując je mieli ponoć
wołać: ,,Żmija!
Żmija! Mokoszo, Dziewanno, podajcie mi kija''!
Muchy były dla nich ,,pszczołami
cara Rykara'',
a ich dręczenie uchodziło za cnotę. Kto rozdeptał pająka mógł
według nich liczyć na sto dni odpustu. ,,Od
bydląt różnili się jeno chodzeniem na dwóch nogach''
– mawiali o nich nieliczni sąsiedzi.
Wołwchowie
prawili, że kiedy Agej stwarza człowiecze dusze, rozmieszcza je w
ptasich gniazdach na gałęziach Wielkiego Dębu. Gdy chce tchnąc je
w ciała poczynających się dzieci, wzywa bociany, by niewidzialne
włożyły duszę w ciało. Bocian to ptak stworzony przez Jarowita,
ptak co ongiś był człowiekiem, broniący przed pożarem, złymi
chmurami niosącymi zatratę plonów i wyrzucaniem piskląt
ostrzegający przed głodem. Zimą, kiedy bociany przebywały w
Tassilii i Bharacji, ich zadanie przejmowała Czarna Chmara. Było to
namalowane pędzlem Dziewanny wielkie stado kruków, wron, gawronów,
kawek i srok (czarno – białych ptaków, które budując gniazda
dawały znak chłopom, z której strony poprawić strzechę). W
Bohemii, kiedy zimą rodziło się dziecię, mawiano: ,,Wrona
zapukała im do okna''.
Pewnej
srogiej zimy, w zapijaczonej wsi na aplańskiej ziemi urodziła się
dziewczynka. ,,Zakręt
mać nad zakrętami''!
- wykrzyknął ojciec i zabrał się do żłopania wódki, od której
rozum staje się krótki (słowo ,,zakręt''
równie często wychodziło z ust Kościeja). Rodzice dziewczynki
pili na umór, a potem bili się między sobą, bądź okładali
pięściami swą córkę. W osadzie owej wiele rodzin pozwoliło, by
pijaństwo zabiło w nich miłość, a kto nie żłopał samogonu,
mógł zostać złożony w ofierze Čortom. Dzieci od wczesnych lat
uczyły się pić od rodziców i tak koło się zamykało.
Mieszkające w domostwach i w obejściu istoty przyjazne ludziom;
bożęta, dziwożonki, stopany, chlewniki, węże domowe, gady
domowe; wybranym przez Ageja zapowiadające śmierć dawaniem złotych
koron, a nawet wierne ludziom, a tu zabijane – jaskółki, trzymały
się od tej wsi z daleka, bo wisiał nad nią cień smoka Rykara.
Ciałko dziewczynki pokrywały sińce i rany, a niektóre dzieci
miały jeszcze gorzej. Raz inni pijani rodzice uśmiercili dziecię,
bo wzięli je za Čorta, ale dość już tych okropności! Ci co
spłodzili naszą bohaterkę, mówili sąsiadom pytającym się o jej
rany, że się przewróciła. Myszy, ćmy i pająki płakały nad
ludzkim dzieckiem, lecz nie umiały mu pomóc. Wreszcie gdy dziecię
umierało w kołysce, a ojciec i macierz urządzali pijatykę, pewnej
księżycowej
nocy, król ciem Dušman – Duszyca p burych
skrzydłach, poleciał nad jezioro do zaprzyjaźnionej rusałki
Ałbosty, zaślubionej wodnikowi Ničowi Myłkowi, aby prosić ją o
pomoc. Wodnicę ogarnęły żal i gniew na ludzi, co katują własne
dzieci; dar Ageja i czystej Mokoszy. Jeszcze tej samej nocy razem ze
swą siostrą Mintą i przyjaciółką Wilicą wyszła na brzeg, a
ćmi król zaprowadził je pod chatę. Ałbosta weszła przez
uchylone okno, wzięła śpiące niemowlę z przewróconej kołyski i
na jego miejsce włożyła dużą lalkę. Następnie najady zniknęły
jak mgła; rodzice zajęci hulanką i awanturą nic nie usłyszeli,
a poza tym rusałki poruszały się lekko i bezszelestnie jak koty.
Na dnie pięknego, rybnego jeziora, wodnik Nič Myłek; wielki
prowadier ryb, ucieszył się gdy jego oblubienica przyniosła mu
ludzkie dziecię. Rusałki, poddane księżnej Rusouki, swą zimną,
niebieską krwią uleczyły rany dziewczynki, a ona sama stała się
nimfą. Dziewczę otrzymało imię Piwa (Piva),
co w toropieckiej mowie znaczy Uratowana. Przybrani rodzice otoczyli
ją miłością; wymagającą, ale czułą, a jej rówieśniczki –
przyjaźnią. Tymczasem ludzcy rodzice Piwy, gdy na jej miejscu
znaleźli lalkę, nie zmartwili się, jeno schowali ją w beczce.
Piwa rosła i piękniała, wzrastała też w dobroci i mądrości.
Parę razy zwyciężyła w konkursie krasy w czasie święta
Rusaliów, a niejeden wodnik, czy leśny mąż oglądał się za nią.
W księżycowe noce, razem z rówieśniczkami tańczyła w kręgach,
które potem porastały muchomory, bądź słuchała pieśni o
wielkich królowych ery dziewiątej. Nauczyła się, jak na rusałkę
przystało, szyć z porannych i wieczornych mgieł wielkie płachty
dla Płanetników, w których ci mogliby przenosić deszcze, grady i
śniegi. Synowie Rimilusa i Anilii płacili za to rusałkom ozdobami
ze srebra i platyny. Była szczęśliwa.
*
,,Kunetej
podpadł swemu ojcu Borucie. Leśna Matka wzięła go w obronę, ale
karę poniósł. Nie wiadomo co było powodem tej draki. Może syn
obraził swą siostrę Żwerunę, a może w Rokitnicy miało miejsce
jakieś święto (np. początek wiosny lub lata) i Kunetej, bolejąc
nad nieobecnością Dzikofiejewa i Kłobucha, którzy wybrali Rykara,
kłócił się o nich z ojcem, aż go obraził. Jakkolwiek by było,
Boruta wygnał Kuneteja z lasu, by poszedł między ludzi i pracował.
[…]. Raz przyjmowano go dobrze, a raz źle. Pewnego razu, znużony
zaszedł tam, gdzie rósł dziki chmiel i legł do snu. Obudziwszy
się ujrzał dziwne rośliny z szyszeczkami – co to takiego? 'Te
rośliny są dzikie' – pomyślał. Nagle coś mu przyszło do
głowy. Nazrywał chmielu i jako pierwszy w dziejach, poddając go
rozmaitym zabiegom, uzyskał napój. ,Nazwę go piwo, bo służy do
picia' – zdecydował. Napił się, po czym z pełnym dzbanem
pobiegł do lasu.
- Wybacz ojcze –
mówił do Boruty – abyś się nie gniewał, uwarzyłem pyszny
napój z chmielu, który nazwałem piwem.- Nawet bez tego
'piwa' jak ty to mówisz, przebaczyłbym ci – Boruta pogłaskał
syna po zwierzęcym łebku i napił się. Zasmakowało mu,
więc pił, aż opróżnił cały dzban, następny, jeszcze
następny... Nos mu poczerwieniał, a on sam legł na podłodze i
chrapał, a Kunetej przerażony złapał się za kunią głowę.
Powtórzyła się historia z poprzedniej ery z Sinea, w której brał
udział król, kucharz i wino ryżowe. Leśna Matka machnęła ręką
i przegoniła kaca. Boruta wstał i rzekł.
- Nigdy więcej nie
skosztuję tego piwska! Idź, wylej je, niech nikt nie pije tych
jadów! - nieszczęsny Kunetej wziął piwo i już miał je wylać do
opuszczonej borsuczej nory, gdy jakaś myśl zagościła mu w głowie.
'Może ludzie zrobią zeń dobry użytek' – poszedł do najbliższej
wioski i zostawił tam cały zapas. 'O ja głupi' – biadolił potem
– powinienem był wiedzieć, że skoro piwo tak działa na Enków,
to cóż dopiero na ludzi'! Ludzie upijali się nim, uzależniali jak
niegdyś Żbiczanie od čorciego ziela, urządzali burdy, bili żony
i dzieci. Piwem zaczęto napełniać rogi, będące własnością
Świętowita (w tym celu używano też miodu) i wróżono z niego'' –
K. Oppman ,,Perłowy latopis''.
Piwa,
teraz już urodna panna na wydaniu, razem z innymi rusałkami i młodą
południcą Ognianą, bawiła się w chowanego wśród drzew
matecznika, gdzie zwierzęta miały swe wioski i na śródleśnych,
poznaczonych oczkami wodnymi polanach. Gdy stanęła na jednej z
nich, szukając sobie kryjówki, ujrzała jak idzie ku niej mąż o
głowie leśnej kuny, nad którą unosiła się korona z ognia, znak,
że dziwna istota w przepasce biodrowej jest Enkiem. Rusałka zlękła
się na jego widok, bo nigdy nie widziała tak dziwnej istoty. Już
miała pierzchnąć z szybkością ściganej łani, gdy człek o
głowie tumaka wyciągnął ku niej dębową gałązkę i przemówił
łagodnie:
- Nie trwóż się
mnie Piwo, córo Ałbosty! - rusałka zatrzymała się nadal dygocąc.
- Jam Kunetej; syn króla lasów Boruty i czystej Dziewanny Šumina
Mati – Piwa uspokojona już, zgięła kolana przed leśnym Enkiem.
Kunetej położył
jej dłoń na puszystej główce, po czym wezwawszy imienia Ageja,
tak przemówił:
- Piwo –
Uratowana; ludzkie dziecię wcielone do wielkiej rodziny synów
Bałkana Łobasty i córek Europy! - Piwa wiedziała już o swym
prawdziwym pochodzeniu; dzieci nie należy okłamywać, bo i tak
poznają prawdę. - Oto ja, nieszczęsny dawca złocistego piwa, mocą
Ageja – Jedynego, przekazuję ci moc kruszenia okowów jakie na
rasę ludzką nakłada Čort Koffel – Pijanica.
- Panie; nie byłam
jeszcze w ludzkiej osadzie; ponoć to straszne miejsce, gdzie lud o
czerwonych nosach wyrywa serca schwytanym rusałkom i wodnikom –
Piwa szczerze się bała, bo nasłuchała się opowieści o
okrucieństwie ludzi od pewnej baby wodnej.
-
Rozumiem twój strach – rzekł poważnie Kunetej – jednak nie
wszyscy ludzie mają czerwone nosy i składają ofiary Čortom. W
rasie tej więcej jest rzeczy miłych Agejowi niż Rykarowi, a nawet
w najgorszym jest coś dobrego. Twoi człowieczy rodziciele
skrzywdzili cię, lecz Agej pragnie abyś udała się do nich i
zdjęła z nich kajdany, bo pijaństwo toczy ich jak robak, a oni
sami żałują, że dali się zniewolić – Piwa zrazu opierała się
słowom Kuneteja, lecz jej macierz Ałbosta (Alvosta)
i ojciec Nič Myłek przekonali ją, że powinna im wybaczyć i
pomóc, bo ,,wybaczającemu
sam Agej wybacza''.
W księżycową noc zostawiła swe tańczące w korowodzie
przyjaciółki i razem z poznanym synem Boruty pod postacią kuny
udała się do toczonej pijaństwem osady, gdzie w walącej się
chacie z dziurawym dachem, jej ludzcy rodzice spali jak susły.
Rusałcze dziewczę i Enk pod postacią zwierzątka bezszelestnie
weszli przez okno. Piwa położyła swe białe, podobne do eburnu
dłonie i Agej przez nią przepędził ducha pijaństwa z ich serc.
Za namową Kuneteja, obdarowana przezeń rusałka odwiedziła jeszcze
parę innych chat, których mieszkańców niewolił nałóg, a oni
sami w głębi duszy pragnęli się odeń uwolnić, bo nie byli
całkiem źli. Między Piwą a Kunetejem nawiązała się przyjaźń;
odtąd niemal codziennie spotykali się w lesie, bądź na polanie, a
inne rusałki poczęły jej zazdrościć tak bliskiej znajomości z
jednym z Enków. W ciągu swego młodego życia, wielu synów Męża
i córek Mążyny wyrwała z niewoli upokarzającego pijaństwa, a
Koffel usiłował jej szkodzić i odwodzić od zrywania pęt, które
nakładał. Raz Čort pijaństwa rozkazał strzygom by ją
rozszarpały, gdy oddaliła się od swych przybranych sióstr
szukając dorodnych grzybów. Byłaby zginęła rozdarta sowimi
szponami i wilczymi kłami, lecz jej wołanie usłyszał drwal Kost',
którego uleczyła z pijaństwa. Podbiegł i rozgromił strzygi
toporem. W pojedynkę ubił cztery z pięciu straszydeł wyhodowanych
przez Rykara z chochlików. Gdy lodowy oścień Mar – Zanny przebił
jej czyste serce, płakały po niej inne rusałki, wodniki, leśni
ludzie, żmijowie, Płanetnicy, zwierzęta, oraz ludzie z jej
rodzinnej wioski, którym pomogła rozpocząć nowe życie. Ona zaś
otrzymała ognistą koronę – znak godności nie tylko Enków, ale
też jytnas – istot śmiertelnych, które dzięki cnocie i pomocy
Ageja zostały zrównane z Enkami. Na jej spotkanie wyszedł Kunetej;
Piwa podbiegła doń i uściskali się serdecznie. Syn Boruty przybył
do Nawi, gdzie urokliwe nawki piekły dla jytnas chleb ze sporyszu, a
Weles sądził dusze siedząc na złotym tronie na bagnistym środku
Archipelagu Umarłych,
w otoczeniu orszaku nimf zwanych zielonkami.
Miały postać smukłych i wysokich niewiast o jasnozielonej skórze
i długich, puszystych, rudych włosach (kupałki wyglądały
podobnie, lecz ich kosy były czarne). Strój zielonek stanowiły
białe tuniki ściągnięte szarymi paskami; nosiły też złote
ozdoby. Ich oczy miały barwę szafiru, a mocą Kuneteja, jego
służebnice mogły bez żadnej szkody nosić ogień na głowach.
Jedna z nich, w imieniu wszystkich podeszła do Piwy, ucałowała jej
kolano i rzekła:
- Jestem Ilza –
przedstawiła się zielonka. - Naszą rasę wydało łono Mokoszy;
tak jak rusałki i wodniki. Moje siostry i ja wędrujemy po świecie
razem z Kunetejem, co dał tobie moc leczenia pijaństwa i niesiemy
radość smutnym, by poznali jak Agej jest dobry.
-
To nieprawda – zabrała głos inna zielonka, imieniem Tylża
(Tilsa)
– że Stwórca Enków; Potęg Świata jest wrogiem radości jak
usiłuje wmówić Wróg.
- Tak naprawdę i
śmiech i łzy są jednakowo potrzebne do pełni życia, bo w bólu
szczęście – rzekła zielonka Kaczajka z Anatynówki.
Piwa
zaprzyjaźniła się z zielonym orszakiem Kuneteja, a nimfy o skórze
barwy liści, traktowały ją jak siostrę. Razem z nimi i Panem Piwa
o Głowie Kuny przemierzała lasy i bory, grody i sioła, a spotkanym
ludziom zdejmowała pęta pijaństwa. Pewnego razu gdy orszak
Kuneteja zatrzymał się na popas w cieniu dąbrowy, gdzieś nad
Gopłem, nieoczekiwanie po promieniu złotego Słońca –
,,wielkiej,
złotej tarczy Swaroga'',
jak nazywał je w pieśni żmij będący przyjacielem cara Ira,
zszedł jak po schodach mąż w koronie z płomieni. Cały orszak
wstał i oddał mu cześć, bo był nim sam Teost Car Słońce;
wcielony Swaróg, co na początku jedenastej ery królował nad
ludźmi nad rzeką Nilus. W ręku trzymał berło z pałki wodnej,
nosił długie czarne włosy, krasną szatę i drewnianą koronę pod
tą ognistą. Dawca żelaza, pisma i małżeńskiego zakonu, tak
przemówił:
- Nakłon ucha,
Orszaku Kuneteja! Wielki Agej wysyła was do krainy Bachtan w
Międzyraju, bo tam jesteście potrzebni – następnie Teost ukazał
wizję Kunetejowej drużynie.
Bachtan
(Vactanus)
leżał w pobliżu Morza Śródziemnego, czyli Rajskiego. Rosła tam
bujna roślinność, płynęły rzeki pełne najad i pełno było
jezior – siedziby wodników, a samą, żyzną krainę nazywano
Rajem Zwierząt, bo były w niej dobre polowania na lwy, gazele,
wilki, niedźwiedzie, dziki, pantery, a nawet słonie. Jednak
ostatnimi czasy, na tron Bachtanu wdarł się tyran, co łupił i
mordował poddanych, aż sam marnie zginął. Potem jego pretorianie
poczęli walczyć ze sobą o opuszczony tron, a wśród udręczonego
ludu rozeszła się wieść o zbliżającym się powrocie prawowitego
króla z wygnania. Król bachtanu powrócił, a słudzy uzurpatora
rozpierzchli się na cztery wiatry. Lud krainy był jednak wyczerpany
okrucieństwem tyrana i jego popleczników; nie miał siły się
cieszyć. Kunetej wraz z zielonkami, Piwą i mandatem Teosta udał
się do Bachtanu, a gdzie stanął jego orszak, tam pękały łańcuchy
i obroże niewolników, powracała nadzieja. Wody stawały się
winem, jak ongiś wody Nilusa gdy rodził się Teost, wrogowie
stawali się przyjaciółmi, ruiny i zgliszcza zazieleniały się
chmielem, spalone pola wydały bujne plony, rany się goiły, zmarli
ożywali, zaginieni odnajdywali się; cały Bachtan ogarnęło
wielkie święto ludzi, zwierząt i innych istot. Ku niebu niosły
się pieśni sławiące Ageja i Enków, przepełnione radością.
W
Bachtanie, gdzieś na syryjskiej ziemi, mieszkał pewien chłop o
imieniu Kokatryks (Cocatrix).
Za rządów tyrana Divesa i walk między jego następcami, stracił
całą rodzinę, lecz wraz z powrotem prawowitego króla Aertelkany i
przybyciem orszaku Kuneteja, również do jego chaty zagościła
powszechna, wyzwalająca radość. Kokatryks odnalazł w piwnicy
niezrabowaną jeszcze beczkę wina. Wyciągnął szpunt i dając
upust zadowoleniu począł pić rubinowy napój. Pił cały dzień,
aż opróżnił całą, pokaźną beczkę. Nie umarł od tego, lecz
zasnął. Zwalił się jak ścięte drzewo na zimne, zakurzone
klepisko i chrapał aż chata się trzęsła. Gdy się wreszcie
obudził, cierpiąc na straszliwego kaca, w Sinea leczonego korzeniem
kudzu, orszak Kuneteja zdążył już opuścić Bachtan. Kokatryks
czuł się jakoś dziwnie. Opuścił piwnicę i spojrzał do małego,
ściennego zwierciadła. Wielkie było jego zdumienie i przerażenie,
gdy miast znajomej twarzy ujrzał koguta o skrzydłach nietoperza i
ogonie węża. ,,Co
najlepszego to wińsko ze mną uczyniło''?
- chciał wykrzyknąć, lecz z jego gardzieli wydobyło się
straszliwe pianie, od którego i tak już pęknięte lustro
rozleciało się w drobny mak. Kokatryks zamieniony w potwora wybiegł
z chaty, a ludzie, których mijał, przelękli się go i chcieli
ubić. Rozeszła się bowiem wieść, że to kuroliszek zabijający
wzrokiem. Nieszczęsna ofiara własnego braku umiaru błąkała się
wśród dębowych i cedrowych lasów, po polach, ruinach i owocowych
gajach. Nie bez odrazy, Kokatryks polował na owady, myszy,
dżdżownice, jaszczurki, węże... Plądrował gniazda kuropatw i
przepiórek, łykał śnięte ryby i spadłe z drzew owoce. Nowy
jadłospis począł mu odpowiadać, bo powoli nabierał nawyków
zwierzęcia. Nie przestał jednak pragnąć powrotu do bycia
człowiekiem; ze łzami prosił Ageja o zniweczenie złego czaru.
Wreszcie, któregoś dnia, wychodząc ze swej kryjówki w zaroślach,
ujrzał schodzące po promieniu Słońca kilkuletnie pacholę w
białej koszulce. Na główce dziecięcia płonęła korona z ognia.
Kokatryks rozdziawił dziób, bom ujrzał oto swego ukochanego
siostrzeńca Ussura, który niedawno zginął w pożarze.
-
Powiedz mi – poprosił Kokatryks – czyś jest zjawą, czy żywą
istotą? A może tyś jest Boże Sedleško,
co przychodzi mnie ostrzec?
-
To ja, Ussur, wujku. Teraz jestem jytnas i mieszkam w Nawi Jasnej z
innymi dziećmi.
-
Jak dobrze cię widzieć – westchnął Kokatryks. - Pewnie wiesz,
że nasz wygnany król wrócił do stołecznego Gani – Valvatu?
-
Wujaszku kochany – mówiło dziecko – wielem wycierpiał nim mnie
pan Weles wpuścił na Wyspy Błogosławione. Kazał mi przejść
taką szeroką rzekę, w której miast wody był ogień, a potem
musiałem, lecz chciałem iść po moście ze strzał. Bardzo mnie
bolało, lecz na szczęście pani Mokosza cały czas trzymała mnie
za rękę. Zostałem temu poddany bo zabrakło mi doskonałości,
lecz teraz mam to za sobą – dziecię wróciło do Nawi Jasnej, a
jego zaczarowany wuj serdecznie się rozpłakał, myśląc sobie:
,,Jeśli
niewinne pacholę tyle musi wycierpieć, by postawić stopę na
Wyspach Błogosławionych, to cóż dopiero ja, taki stary pijak''!
- błagał Ageja o wybaczenie pijaństwa i płakał, aż wypłakał z
siebie całą beczkę łez. Wyczerpany zasnął, a gdy się obudził,
wielka była jego radość, gdy spostrzegł, że znów jest
człowiekiem. Uszczęśliwiony wrócił do swej wioski i opowiedział
o swej przygodzie.
*
Po
śmierci Piwy, wielu mieszkańców jej rodzinnej wsi znów wpadło w
sidła Koffelowe. Ludziom trzeźwym znów poczęto wyrywać serca na
ołtarzach, aż wieś zapaliła się od Jarowitowego pioruna i ogień
ją pochłonął. Ci co zdołali schronić się w puszczy ostatecznie
porzucili pijaństwo.
