Rinaldo i Armida

 ,, [...] Rinaldo, wspaniały, piękny i arcydzielny rycerz [...] jest postacią całkowicie wymyśloną, odpowiednikiem Homerowego Achillesa, przedstawianego przez poetę jako protoplasta rodu d'Este, którego patronowi wiele zawdzięczał. Na rozkaz diabła opiekującego się Saracenami, Idrast, mag i król Damaszku, wysyła swą bratanicę, czarodziejkę niezwykłej urody, Armidę, do obozu chrześcijan, gdzie ona uwodzi niemal wszystkich rycerzy, a gdy opuszcza obóz, oni ruszają za nią, zapominając o swych świętych obowiązkach. Armida przyjmuje ich w swoim zamku nad Morzem Martwym. Dla okazania swej magicznej potęgi zmienia ich czasowo [...] w zwierzęta, a potem wysyła jako jeńców do Egiptu. Gdy Rinaldo ich oswobodził, Armida, pałając żądzą zemsty, przywodzi go na zaczarowaną wyspę Orontu, chcąc go zabić, gdy będzie spał. Ale widok śpiącego rycerza budzi w niej miłość do niego. Tworzy więc swa magią daleką wyspę, a na szklanej górze wspaniały pałac z ogrodem, gdzie Rinaldo zapomina przy niej o całym świecie. Jednak z czasem dwaj wysłannicy chrześcijańscy, kierowani magią silniejszą od demonicznej, odnajdują Rinalda w tym zaczarowanym miejscu i doprowadzają naszego bohatera do przytomności, przywracają mu poczucie obowiązku i zabierają ze sobą mimo rozpaczliwych protestów autentycznie zakochanej czarodziejki. Silniejsze jest jednak pragnienie zemsty. Armida przenosi się do Egiptu i tam przyrzeka poślubić każdego rycerza egipskiego, który zabije Rinalda. Jednak dzięki jego pomocy Saraceni zostają pokonani, a Jerozolima zdobyta w decydującej bitwie. Armida ucieka i chce odebrać sobie życie. Rinaldo rusza za nią, odwodzi ją od samobójczych zamiarów, budząc w niej na nowo miłość. Porzucając magię Armida, już jako normalna kochająca kobieta, podąża za swym Rinaldem, dzieląc odtąd jego los i wiarę. [...]'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

 

 

Pietruszka

 ,, [...] Pietruszka (ros. Piotruś), postać pokrewna włoskiemu Pulcinelli i francuskiemu Poliszynelowi, groteskowa kukiełka jarmarcznych widowisk, która tłucze kijem policjanta i walczy nawet z diabłem, została przez autorów libretta Igora Strawińskiego i Alexandre Benois obdarowana zdolną do miłości i cierpienia duszą, w tej sytuacji wystawioną na nieustanne upokorzenia, pogardzaną i krzywdzoną.

Rzecz rozgrywa się w ostatki 1830 w Petersburgu na placu Admiralicji [...]. Przy dźwiękach fletu Czarodzieja rozsuwa się kurtyna. Na scenie gruboskórny Maur zaleca się do Baleriny, a Pietruszka, który ją czule kocha, odgania od niej rywala. W drugim obrazie zamknięty w komórce Pietruszka daremnie stara się zdobyć serce odwiedzającej go Baleriny. W trzecim obrazie Maur usiłuje zaciągnąć Balerinę na swój barłóg; Pietruszkę, który wpada, aby ją uratować, Maur wyrzuca za drzwi. W czwartym obrazie Maur zabija szablą uciekającego przed nim Pietruszkę. Wzburzeni widzowie wzywają policję. Ale Czarodziej uspokaja zebranych, tłumacząc im, że ofiara Maura nie była żywą istotą, tylko kukiełką. Tłum rozprasza się, a na wierzchu budy pojawia się dusza Pietruszki, wygrażając pięścią Czarodziejowi'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

Pelleas i Melizanda

,, [...] Goland, wnuk króla Arkela, zabłądziwszy na łowach w lesie, spotyka tam Melizandę [...].Goland zabiera ją ze sobą na zamek i w końcu bierze ją za żonę. Przyrodni brat Golanda, Pelleas, młody marzyciel, zaprzyjaźnia się czule z bratową, a wkrótce przyjaźń ta przeobraża się w czystą i niewinną miłość. Melizanda w trakcie rozmowy z Pelleasem gubi otrzymany od męża pierścień, co daje początek podejrzeniom niechcący rozbudzonym przez Yniolda, synka Golanda z pierwszego małżeństwa. Kochankowie postanawiają się rozstać, ale w czasie pożegnalnego spotkania zaczajony Goland zabija brata. Melizanda umiera po przedwczesnych narodzinach córeczki. [...]'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

Olind i Sofronia

 

,, [...] Rzecz dzieje się w Palestynie w czasie pierwszej krucjaty, gdy naczelny wódz krzyżowców Gofred zbiera wojska dla zdobycia Jerozolimy, a król Saracenów - do jej obrony. Demon Ismen radzi królowi, aby utrudnić krzyżowcom atak na stolicę, zabrać chrześcijanom z kościoła święty obraz Matki Boskiej. Król posłuchał tej rady, wydarł księżom obraz i wyniósł go do meczetu. Ale już następnej nocy obraz zniknął. Rozwścieczony król wydał rozkaz zgładzenia wszystkich chrześcijan, uważając, że wtedy zginie również ten, który mu obraz ukradł. Ludność chrześcijańska wpadła w rozpacz. A była wśród nich młoda panna przedziwnej piękności, imieniem Sofronia, której uroda równała się jej cnocie. Kochał się w niej Olind, młodzieniec skromny i wstydliwy, miłością szaloną, której jednak nie potrafił jej dotąd wyznać. Sofronia stanęła przed obliczem króla i oświadczyła, że jeśli on obieca uwolnić chrześcijan, ona odkryje mu, kto jest sprawcą kradzieży obrazu. Król zgadza się. Wtedy Sofronia powiedziała, że sama obraz ukradła i spaliła. Gdy ją tam zaprowadzono w obecności tłumów ludu, zjawił się przed królem Olind, twierdząc, że Sofronia kłamie, a winien jest tylko on i na dowód opowiada szczegóły tej rzekomej kradzieży. Król każe stracić oboje. Gdy ich przywiązano do pala i kat ma już podpalić stos, a Olind wyznaje wreszcie Sofronii swą miłość, zjawia się nieznany rycerz konno i w zbroi, który okazuje się Kloryndą, wojowniczką ze Wschodu, sprzymierzoną z muzułmanami. Zdjęta żalem na widok tej młodej pary, jak się wkrótce dowiedziała, z pewnością niewinnej, wstawia się za nimi u króla, który nie chcąc zrażać sobie tak cennego sprzymierzeńca, daruje Olindowi i Sofronii zdrowie i wolność. Olind miłością swoją obudził miłość w sercu Sofronii, która oddaje mu swą rękę. [...]'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

 

Wielkanoc 2022 (w cieniu wojny)

 Dziś w tym trudnym czasie chciałbym wszystkim Czytelnikom bloga życzyć spokojnych i rodzinnych Świąt Wielkanocnych, z dala od wojen i lęku o życie swoje i najbliższych. Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał! Jeszcze Polska nie zginęła, szcze nie wmerła Ukraina!

Magielona

 ,,MAGIELONA i PIOTR z PROWANSJI

para kochanków z francuskiej legendy, która stała się tematem Pięknej Magielony, wydanej przez francuskiego anonima w 1453, tłumaczonej ok. 1570 za pośrednictwem niemieckim (1527) lub czeskim na język polski, a w XIX w. przeniesionej przez wydawnictwa straganowe do legendy ludowej. Imiona bohaterów nadano dla upamiętnienia osady Maguelone pod Montpellier i kościoła św. Piotra. Piotr, syn prowansalskiego hrabiego, wyrusza z herbem kluczy św. Piotra na tarczy do Neapolu, aby zdobyć rękę Magielony, królewny neapolitańskiej, obiecanej już innemu, która jednak, ujrzawszy Piotra zakochuje się w nim na amen. Piotr pokonuje w turnieju wszystkich starających się o nią rycerzy, ale potem, nie wiedzieć czemu, porywa ją, zamiast normalnie wystąpić z propozycją małżeńską. Kruk kradnie pierścionki, które Piotr jej ofiarował i odlatuje z nimi. Piotr goni go w łodzi naprzód po rzece, potem morzem, gdzie chwytają go korsarze i sprzedają w niewolę turecką. Magielona w stroju pielgrzymim (aby uchronić swą cnotę) udaje się do Prowansji, ojczyzny Piotra, zakłada kościół i szpital, a także pociesza Piotrową matkę. Obie opłakują Piotra, gdy w brzuchu złowionej ryby znajdują pierścienie. Ale Piotr, który stał się ulubieńcem sułtana, po licznych przygodach wraca chory do kraju. Jest leczony w szpitalu, a gdy opowiada Magielonie swoje życie, zostaje przez nią rozpoznany. Odtąd kochankowie żyją szczęśliwie razem'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''

 

Lohengrin

 

,,Lohengrin (...), postać legendarna z XIII - wiecznych poematów francuskich i niemieckich. Lohengrin jest rycerze św. Graala, któremu kazano wyruszyć na pomoc Elzie, księżniczce brabanckiej, aby ją obronić przed wasalem ojca, Fryderykiem von Telramunt, który zażądał jej ręki. Przepłynąwszy morze na łodzi ciągnionej przez łabędzia, Lohengrin (zwany też 'rycerzem łabędzia') przybywa do Antwerpii, gdzie w pojedynku - sądzie bożym udaje mu się pokonać Telramunta. Lohengrin i Elza zakochują się w sobie, on zawiera z nią ślub pod warunkiem, że ona go nigdy nie zapyta o imię, pochodzenie i przeszłość. W tym miejscu opowieści poeta bawarski, aby ukazać chwałę Henryka I, wprowadził bohaterskie czyny, jakich Lohengrin dokonał pod jego przywództwem w walkach z Węgrami i Saracenami. Gdy rycerz powrócił z wojny, Elza, za radą hrabiny de Clèves, powodowana nieposkromioną ciekawością, wbrew przyrzeczeniu zapytała męża o imię. Lohengrin w obecności króla i rycerstwa obwieścił, kim jest i skąd pochodzi, następnie wśród ogólnego żalu i łez odpłynął, aby nigdy nie wrócić. [...]'' - Władysław Kopaliński ,,Leksykon wątków miłosnych''