,,Tajowie są wspaniałymi, miłymi i otwartymi osobami’’
- duński reżyser Mads Matthieson (ur. 1976)
Tajlandia, dawniej zwana Syjamem jest państwem w Azji Południowo – Wschodniej nad Morzem Andamańskim i Zatoką Tajlandzką ze stolicą w Bangkoku. Graniczy z Mjanmą, Laosem, Kambodżą i Malezją.
Na średniowiecznym Cejlonie powstał mit o indyjskim cesarzu Aśoce (? - ok. 238/ 232 p. n. e.) wysyłającym buddyjskich misjonarzy do magicznej Krainy Złota, tożsamej z dzisiejszą Tajlandią. Wysłannikami Aśoki byli mnisi noszący palijskie imiona Sona (,,pies’’) i Uttara (,,ostateczny’’). W Krainie Złota żył potworny wąż, naga, który pożarł wszystkich synów króla. Mnisi pokonali go modlitwami w świętym dla buddystów języku palijskim. Po tym cudzie cała ludność dobrowolnie przeszła na buddyzm (wcześniej niż Birmańczycy), zaś wszystkich królów Tajlandii nazywano na cześć misjonarzy imieniem Sanauttara. Tymczasem pierwszym państwem tajskim, niezależnym od Khmerów było Królestwo Sukhotai (1238 – 1438). W 1908 r. legendę o misji Sony i Uttary opublikował po angielsku niemiecki orientalista Wilhelm Geiger (1856 – 1943). Za jego pośrednictwem stała się częścią syjamskiej i tajskiej propagandy nacjonalistycznej.
Tajskim odpowiednikiem polskich dziejów bajecznych jest epoka Suvarnabhumi, kiedy kupcy z Chin, Indii a nawet starożytnego Rzymu przybywali po tajskie złoto. Kraina Suvarnabhumi jest wzmiankowana w dżatakach (opowieściach o poprzednich wcieleniach Buddy), indyjskim eposie ,,Ramajanie’’, cejlońskiej kronice ,,Mahavansie’’ z V wieku n. e. i buddyjskim dialogu ,,Milindapanha’’. Suvarnabhumi lokalizowano nie tylko w Tajlandii, ale także w Kambodży, Birmie (ob. Mjanma), Indonezji (Jawa, Sumatra lub Borneo), Filipinach (Mindanao), Bangladeszu, Indiach, Sri Lance i Malezji. W latach 70 – 80 – tych XX wieku buddyjski mnich Dhammadhatto odkrył rzekomo tysiące zapisanych tabliczek. Wynikało z nich, że miasto Kubua (V – IX wiek n. e.) było królewskim miastem Suvarnabhumi. Język tajski był równie starożytny co mowa Sumerów. Budda był Tajem. Z Tajlandii wywodzą się także khmerskie tancerki zwane apsarami. (W rzeczywistości ich stroje i ruchy naśladują apsary, niebiańskie nimfy z mitologii indyjskiej).
Książę Damrong Rajanubhab (1862 – 1943), nazywany ojcem tajskiej historiografii był autorem min. książki ,,Thai Fight Birma’’ (1917). Całość jego dorobku naukowego obejmuje ok. 1000 książek i artykułów dotyczących głównie historii i literatury. Twierdził, że Tajowie pochodzili z Mongolii. Założyli w chińskiej prowincji Yunnan królestwo Nan – Chao. Choć istniało rzeczywiście, brak dowodów, że zamieszkiwali je Tajowie. Według Damronga w 143 r. p. n. e. Tajowie zostali wygnani z Yunnanu. Kierując się na południe podbili min. birmański stan Szan. Dumrong jako postać historyczną potraktował legendarną, XVI – wieczną królową Suriyothai. Odważna władczyni, wbrew obowiązującym zwyczajom walczyła w męskim przebraniu na grzbiecie słonia z najazdem Birmańczyków. Zamierzała bowiem chronić życie swego męża, króla Maha Chakkraphy. (Można ją porównać do Litwinki Grażyny, tytułowej bohaterki poematu Adama Mickiewicza). W narracji Damronga Tajowie walczyli wyłącznie w obronie swojej niepodległości przed dzikimi Birmańczykami. Jego tezy są odrzucane przez tajskich historyków: Nidhiego Eoseewanga (1940 – 2023), dr Charnvita Kasetsiriego (ur. 1941), językoznawczynię dr Khunying Suriyę Ratanakula (ur. 1945) i innych badaczy.
Pantaizm był ideologią z lat 30 – 40 – tych XX wieku. Stawiał sobie za cel budowę Wielkiego Imperium Tajskiego obejmującego Tajlandię, Birmę, Malaje (dziś Malezję i Singapur), Kambodżę i Laos. Ostrze pantaizmu były wymierzone w brytyjski i francuski kolonializm (por. japońskie hasło ,,Azja dla Azjatów’’ z czasów II wojny światowej). Tajowie opierają swoją dumą narodową na tym, że ich kraj nigdy nie był częścią żadnego europejskiego imperium kolonialnego.
Nacjonaliści uznają dziś w mediach społecznościowych Khmerów za potomków tajskich niewolników. Średniowieczny Angkor (IX wiek - 1431) był rzekomo tajskim Królestwem Khom. Tajowie zbudowali zabytkowy kompleks świątynny Angkor Wat w Kambodży Już w 1860 r. syjamski król Mongkut (1804 – 1868) rozkazał rozebrać Angkor Wat i przenieść go do Bangkoku. Ekspedycja rabunkowa została zabita przez Khmerów. Pierwotnie tajskie miały być także Laos i Wietnam, utracone w serii wojen.
Podobnie próbuje się fałszywie przypisać Tajom historię średniowiecznego królestwa Dvaravati (VI – XI wiek), które jako pierwsze na terenach dzisiejszej Tajlandii przyjęło buddyzm therawada. W rzeczywistości zostało założone przez Monów, autochtoniczny lud z Mjanmy, Tajlandii i Laosu.
W szkolnych podręcznikach do historii młodzi Tajlandczycy otrzymują bardzo negatywny obraz sąsiadów. Birma jest przedstawiana jako okrutna i bezduszna, Kambodża – niegodna zaufania, zaś Laos – gorszy od Tajlandii. (Za: ,,Cambodia cannot be trusted’’ na blogu ,,ki – media’’).
