Ollerus

,,Zdaniem Saksona Gramatyka (...) podczas drugiego wygnania Odyna Ollerus (czyli Ullr) objął po nim władzę nad Asami. Rzecz dzieje się w świecie ludzi, a miejscem akcji jest Bizancjum. Potem wszakże Ollerus został wypędzony i uciekł do Szwecji, gdzie zabili go w końcu Duńczycy. Ponieważ w innej wersji mitu o wygnaniu Odyna władzę nad Asami przywłaszczyć miał sobie niejaki Mithotyn, próbowano utożsamić Ulla z tą jeszcze bardziej niż on enigmatyczną postacią.'' - Leszek P. Słupecki ,,Mitologia skandynawska w epoce wikingów''

Oniricon cz. 195

Śniło mi się, że:

- w marcu spadł deszcz ze śniegiem,

- pod kierunkiem o. Posackiego pisałem pracę o zagrożeniach duchowych, a jakaś kobieta powiedziała mi, że jest on niekompetentny,

- jednym z autorów ,,Fabryki Słów'' jest chłopiec Algol Logan (naprawdę nazywał się Stefan), którego wujek służył w KGB, w tym śnie występował też smok o porożu jelenia, który pilnował aby spod ziemi nie wyszedł potwór,

- posta o Środzie Popielcowej zilustrowałem obrazkami półnagich kobiet,

- zadzwoniłem do ojca Janesa ov Calcium i pytałem go czy jest Żydem, ale on zaprzeczył,

- teozofowie wierzyli, że Księżyc jest sztucznym satelitą Ziemi,

- w XVIII wieku uważano ośmiornice za ludzi, te zaś przystępowały do spowiedzi,

- w sklepie zoologicznym widziałem dwa łuskowce w terrarium; wcześniej marzyłem o tym by mieć w domu nutrię,

- wjeżdżając do Jerozolimy trzeba przejść dwie kontrole graniczne; arabską i żydowską; w czasie tej drugiej jakaś kobieta napluła Żydówce w twarz,

- wrogiem Batmana był Ras - a - Ghul (Głowa Demona),

- Kazimierz Wielki walczył ze św. Joanną d'Arc, która nosiła mini z kolczugi; król przebił ją mieczem,

- w XVIII wieku istniała legenda o plemieniu Szwedów, którzy osiedlili się w Puszczy Amazońskiej, prowadzili tryb życia Indian i jeździli na kolorowo przybranych triceratopsach,

- pewien borsuk służył bogu Freyowi, zwanemu też Ingiem; porzucił swą norę, gdy lis zostawił tam swoje odchody,

- po ukończeniu studiów kontynuowałem naukę w LO w Nowym Jorku; towarzyszyła mi gumowa samica ornitozucha o imieniu Berta, napełniłem jej brzuch ziemią, a wtedy odpadła jej głowa, wówczas wszyscy moi koledzy i koleżanki z LO obchodzili żałobę po zabawce, zaś ziemia w brzuchu Berty zamieniła się w wymiociny, chciałem wrócić do domu autobusem, którym jechali wyznawcy Welesa lub voodoo,

- w powieści ,,Popiół i kurz'' Jarosława Grzędowicza, główny bohater jeździł motorem z zaświatów, od którego biła srebrzysta poświata i miał kierownicę w kształcie krzyża; ów bohater umierał w jakimś klubie nocnym, więc jego była dziewczyna dała mu swoje majtki, aby uratować mu życie, potem zabrali go do szpitala,

- wchodziłem do toalety gdzie było bardzo ciasno i gdzie musiałem się przeciskać między różnymi barierami,

- siedziałem przy stole z nazistą, który uznał mnie za psychopatę, bo byłem zdenerwowany, a ja odparłem, że to Hitler jest psychopatą, on się oburzył, a ja dałem mu do przeczytania polski podręcznik do geografii, w którym był opisany dorobek naukowy Polaków,

- grałem w rosyjskim filmie Polaka, który ciężarówką staranował beczkę obrzydliwie rzadkiej musztardy, potem rozmawiałem z Janesem ov Calcium albo z Jakopasem ov Corso o roli tapira w ,,Opowieściach z Narnii''. 

Balderus i Hotherus

,,W drugiej, duńskiej wersji mitu, opowiedzianej po łacinie przez Saksona Gramatyka (...), następuje zamiana ról pomiędzy Baldrem, tu określanym jako Balderus i Hodem, nazywanym mianem Hotherusa. Większość pozytywnych cech Baldra Sakso przenosi na Hoda, a całość opowieści przybiera kształt awanturniczej sagi o rywalizacji dwóch Wikingów (z których jeden, Balderus, jest półboskim herosem, synem Odyna) o względy atrakcyjnej kobiety, Nanny, która w tej wersji zostaje żoną Hotherusa. Niestety Balderus po tym jak ujrzał Nannę w kąpieli, też zapragnął ją zdobyć. W literackiej wersji Saksona Gramatyka (...) Balder nie jest więc już tak czysty i niewinny. Natomiast Hotherus śmiertelnie rani swego rywala zaczarowanym mieczem - Sakso nic nie wspomina o jego ślepocie, ani o tym, że był bratem Balderusa (...)'' - Leszek P. Słupecki ,,Mitologia skandynawska w epoce Wikingów''

Mitologia egipska

,,Númenórejczycy z Gondoru byli dumni, osobliwi i archaiczni; moim zdaniem najlepiej przedstawić ich w kategoriach (powiedzmy) egipskich. Przypominali 'Egipcjan' pod wieloma względami – zwłaszcza przez umiłowanie oraz umiejętność wznoszenia gigantycznych, masywnych budowli. Przejęli także wielkie zainteresowanie przodkami i grobowcami (lecz oczywiście nie teologią: pod tym względem byli hebrajscy, a nawet jeszcze bardziej purytańscy - […]). Myślę, że korona Gondoru (Królestwa Płd.) była bardzo wysoka, jak korona Egiptu, i z przytwierdzonymi skrzydłami, odchylającymi się nie prosto do tyłu, lecz pod pewnym kątem. Królestwo Płn. miało tylko diadem (…). Por. różnicę między Górnym i Dolnym królestwem Egiptu'' – J. R. R. Tolkien ,,List do Rhony Beare'' z 14 października 1958 r [w]: J. R. R. Tolkien ,,Listy''

O swoich pierwszych kontaktach z mitologią egipską pisałem już w poście ,,Mitologia w moim życiu''. Bardzo wcześnie dowiedziałem się o egipskiej bogini Bastet i o kulcie kotów:

,,Starożytni Egipcjanie hodowali koty domowe, które strzegły magazynów ze zbożem. Koty cieszyły się w Egipcie takim szacunkiem, że niektóre otaczano czcią należną bogom i uwieczniano w posągach (…)'' - ,,Świat przyrody''

W mojej mitologii odpowiednikiem Bastet jest Kołowiersza, córka Boruty i Dziewanny; Enka mająca postać kotki. Bastet była ponadto pierwowzorem rasy Bastów – ludzi z głowami kotów nubijskich, która pojawiła się na świecie w erze piątej. Wcześnie dowiedziałem się również o kulcie owadów – żuków skarabeuszy:

,,Niektóre gnojaki są zw. skarabeuszami; starożytni Egipcjanie uważali je za święte żuki'' - ,,Świat przyrody''

W 1996 r. czytając popularnonaukową książkę ,,Kiedy było?'' dowiedziałem się więcej o egipskim panteonie.

,,JAKIE BÓSTWA CZCILI EGIPCJANIE? 

Egipcjanie mieli wiele bóstw. Niektóre, lokalne, czczono w poszczególnych regionach czy miastach. Oprócz tego powszechnie oddawano cześć Ozyrysowi – bóstwu świata zmarłych, faraonowi i Słońcu.

Najważniejszym bóstwem lokalnym był Amon (bóstwo powietrza) czczony w Tebach. Po późniejszym utożsamieniu z Re, Bogiem – Słońcem, przybrał imię Amon – Re. Do innych lokalnych bóstw należały kociogłowa bogini Bast, byk Apis i Tot – bóstwo mądrości, nauki i księżyca. Tot był zwykle przedstawiany z głową ibisa.
Ozyrys pełnił podwójną rolę – boga świata zmarłych i wegetacji roślinnej. Jego siostra i żona, Izyda, była uważana za 'matkę wszechrzeczy'. Ich syn Horus, bóstwo niebios, był wyobrażany z głową sokoła. Set, bóg burzy, był bratem Ozyrysa. Anubis, przedstawiany jako szakal lub w postaci ludzkiej z głową szakala, był również bogiem zmarłych, uważano powszechnie, że faraon uosabia Horusa i Ozyrysa'' - ,,Kiedy było...? Księga pytań i odpowiedzi o dziejach świata''

W mojej mitologii Ozyrys i Izyda nie byli bogami, ale śmiertelnymi ludźmi żyjącymi w erze dwunastej jeszcze przed podbojami Sarmatów w Afryce. Izyda (Eset Pelena) była księżniczką z Mu, niesłusznie wygnaną ze swej ojczyzny. Ozyrys (Usire) sprawował władzę nad plemieniem Akefali. Poślubił Izydę i razem założyli nowe królestwo – Kemet, późniejszy Egipt. Z kolei dobry potwór Wiłkokuk, syn Boruty i Dziewanny, który towarzyszył Tatrze w drodze do Kościeja, wyglądem przypominał Anubisa (miał wilczą głowę).

W 1997 r. czytając lekturę ,,W pustyni i puszczy'' H. Sienkiewicza natrafiłem na wzmiankę o Sobku – egipskim bogu wody wyobrażanym z głową krokodyla. Ośrodkiem jego kultu było Krokodilopolis. Postać ta zainspirowała mnie do wymyślenia żyjących w rzece Nilus wodników z plemienia Sobaków (ich nazwa wywodzi się właśnie od imienia Sobek, a nie od rosyjskiej nazwy psa). Wodniki te były pasterzami krokodyli. Na początku ery jedenastej Teost Car Słońce wprowadził pokój między Sobakami a ludźmi.

W 1997 r. czytając artykuł ,,Główni bogowie starożytnego Egiptu'' w czasopiśmie ,,Życie świata. Dzieje i wydarzenia'' dowiedziałem się o takich bóstwach jak: Atum (w micie z Heliopolis pierwotny pagórek wyłoniony z oceanu), Maat (bogini sprawiedliwości), Ptah (w Memfis uważany za stwórcę), Hathor (bogini z głową krowy), Set (miał głowę niezidentyfikowanego zwierzęcia przez niektórych utożsamianego z osłem, okapi, a nawet … z wymarłym Libytherium; początkowo był przedstawiany jako zabójca demonicznego węża Apopisa, później sam uległ demonizacji jako rywal i zabójca Ozyrysa, którego pomścił jego syn Horus), Chnum (bóg o głowie barana, który ulepił bogów i ludzi na kole garncarskim), Chepri (bóg z głową skarabeusza, symbolu odrodzenia), a ponadto boginie: Nut (bogini nieba wyobrażana jako kobietą bądź krowa), Sachemt (bogini z głową lwicy), Neit (jej atrybutem był sęp), Seszat, Mut i Wadżet (podobizną tej ostatniej był ureusz – kobra zdobiąca koronę faraonów).

W mojej mitologii Hathor była pierwowzorem libijskiej rasy Hathorów – ludzi z rogami i ogonami krów i byków, potrafiących przybierać zwierzęcą postać i zamieszkujących Libię przed przybyciem Libijczyków. Chnum był pierwowzorem afrykańskiej rasy Barańców – ludzi o głowach owiec i baranów, którzy latali na olbrzymich, latających rybach. Napotkał ich w trakcie swojej żeglugi na Dalekie Południe, król Atlantydy, Manaman Mc Lear. Z kolei bogini Sachmet była pierwowzorem afrykańskiej rasy liłek – rozmnażających się partenogenetycznie Murzynek z głowami lwic. Wreszcie wąż Apopis stał się pierwowzorem węża Popoša, którego w erze dwunastej zabił słowiański heros Sławien, syn Madeja i Nastazji.

W 2001 r. kiedy chodziłem do trzeciej klasy gimnazjum pisałem własną książkę ,,Palana kraina turów'' mającą być w moim zamyśle polskim odpowiednikiem ,,Wyspy Pingwinów'' Anatola France'a. Jedna z historii zamieszczonych w tym zbiorze opowiadała o przyjaźni tura Apisa z faraonem Menesem i jego następcami. W czasach Mojżesza, Apis wyprowadził tury z Egiptu i osiedlił się z nimi na terenach późniejszego Królestwa Palany (odpowiednik Polski).

Mitologia egipska inspiruje wielu fantastów. Już w erze hyboryjskiej, kiedy toczyła się akcja opowieści R. E. Howarda o Conanie istniał odpowiednik starożytnego Egiptu zwany Stygią. Jej mieszkańcy czcili demonicznego węża Seta (widać tu złączenie w jedną postać Seta i Apopisa). Zainteresowanych odsyłam do posta: ,,Conan władca wyobraźni''. H. P. Lovecraft, twórca fikcyjnego faraona Nefren – Ka wykorzystał w opowiadaniu ,,Obcy'' legendę o Nitokris – żyjącej naprawdę królowej Egiptu, która według legendy miała utopić swoich wrogów zalewając wodą salę, w której się znajdowali. Zainteresowanych odsyłam do posta: ,,H. P. Lovecraft i mitologia Cthulhu''. W ,,Opowieściach z Narnii'' C. S. Lewisa, czczony w Kalormenie demon Tasz miał głowę drapieżnego ptaka co upodabnia go do Horusa, zaś w ,,Trylogii kosmicznej'' tegoż Autora, Viritrilbia – eldil sprawujący pieczę nad planetą Merkury, w Egipcie był czczony jako Thot (odsyłam do postów: ,,Cudowny świat Narnii'' i ,,Trylogia kosmiczna''). Mity egipskie wykorzystał Rick Riordan pisząc cykl ,,Kroniki rodu Kane''; wzmianki o niej pojawiają się też we ,,Wrotach Anubisa'' Tima Powersa. W powieści ,,Amerykańscy bogowie'' Neila Gaimana, główny bohater – syn Odyna, noszący imię Cień spotyka Anubisa, Thota, Horusa i Bastet – w opisie tej ostatniej widać sympatię Autora do kotów. W cyklu o wiedźminie Andrzeja Sapkowskiego pojawia się egipski krzyż anch, zaś w powieści Jarosława Grzędowicza ,,Popiół i kurz'' występują ka – jeden z rodzajów duszy w wierzeniach Egipcjan. Z polskich Autorów szczególnie dużo z mitologii egipskiej czerpie Andrzej Pilipiuk. W opowiadaniu ,,Pole Trzcin'' ze zbioru ,,Wieszać każdy może'', Jakub Wędrowycz walczył z egipskim bogiem Setem, któremu służyli zmarli Lenin i Dzierżyński, oraz współczesny, młody anarchista. Pojawiają się też Maat (Lenin uznał ją w pierwszej chwili za aktorkę kabaretu) i Ozyrys. W innym opowiadaniu o Jakubie Wędrowyczu (ze zbioru ,,Homo bimbrownikus'') pojawia się Pożeraczka – Ammit. Kocia bogini Bastet występuje w jednym z opowiadań o Robercie Stormie, oraz wzmiankowana jest w zbiorze opowiadań ,,Wampir z M- 3''. Wreszcie w ostatnim tomie ,,Sagi Zmierzch'' Stephenie Meyer występuje egipski wampir Amun, którego imię nawiązuje do boga Amona.

Śniło mi się, że:

- byłem bogiem Bastetem i w szklanej misie stwarzałem morze z topniejącego lodu,

- w czasie powstania Egipcjan przeciw Hyksosom, przyszłego faraona Jahmesa wspierali bogowie egipscy i zwierzęta (widziałem uzbrojonego w miecz Ozyrysa), zaś po stronie najeźdźców walczył bóg Set oraz wąż Apopis (w owym śnie, Hyksosi nie byli ludźmi, tylko demonami, stworzonymi przez Seta)

- narysowałem Seta z monstrualnym penisem pokrytym kolcami. 

Zaklęcie z Bergen

,,Ryję runy uzdrawiające,

Ryję runy rozwiązujące,

Raz wśród Elfów

Dwa wśród Trolli

Trzy wśród Thursów...

Ze szkodzącą

Leśną walkirią.

Abyś nie mogła

Choćbyś chciała,

Podstępna kobieto

W życiu twoim...

Posyłam cię

Czaruję cię

Na wilczy wstyd

I na niedolę,

I na cierpienie iolun (szaleństwa?)

Abyś nigdy nie spoczęła,

Abyś nigdy nie zasnęła.

Kochaj mnie jak kochasz sama siebie. Rzucam rubus rabus et arantabus [...]''

- runiczny napis z Bergen (1380 - 1390) [w]: Leszek P. Słupecki ,,Mitologia skandynawska w epoce wikingów''

Wotan ,,weterynarz''

,,Phol i Wotan jechali przez las,

tam źrebiec Baldra miał nogę złamaną,

zaklinała ją Singthuna i Sunna - jej siostra,

zaklinała ją Frija i Volla - jej siostra,

zaklinał ją Wotan, który się na tym znał:

Niech tak się stanie, z nogi złamaniem,

z krwi rozlaniem, z członków złamaniem.

Noga do nogi, krew do krwi, członek do członka,

niech się połączą!''

- ,,Drugie zaklęcie merseburskie'' [w]: Leszek P. Słupecki ,,Mitologia skandynawska w epoce wikingów''

,,Ozdobo rodzaju ludzkiego, płci piękna...''

Dziś w dniu Waszego Święta, w imieniu Pana Tadeusza Klarowskiego, wszystkich wymyślonych przez niego postaci i swoim, chciałbym przekazać najserdeczniejsze życzenia zdrowia, szczęścia i pomyślności wszystkim Czytelniczkom bloga ,,Mitoslavia''.

Z poważaniem: Sedat Osse, którego pierwowzorem był autor słów umieszczonych w nagłówku posta.