Skąd się wzięły syreny?

,,I ujrzałem głęboką przepaść i słupy niebieskiego ognia, a pośród nich ujrzałem słupy ognia spadającego, bezmiernie wielkie tak w górę, jak i w dół... I rzekł do mnie Uriel: 'Tutaj będą stać aniołowie, którzy złączyli się z kobietami i których duchy, przybierając rozmaite postacie, kalają ród ludzki i wiodą ich na manowce, ku oddawaniu czci demonom i składaniu im ofiar; tu będą tkwić aż po Dzień Sądu... A kobiety, które uwiedli, staną się syrenami'' [wytłuszczenie: T. K.] Tylko ja, Henoch, miałem tę wizję końca wszystkich rzeczy; nikt inny nie będzie widział tak daleko jak ja'' - apokryf ,,Pierwsza Księga Henocha'' [w]: Robert Graves ,,Biała Bogini''

Średniowieczna modlitwa do Matki Natury

,,Ziemio, ze wszech miar boska, Matko Naturo, która płodzisz wszystkie rzeczy i co dnia na nowo rodzisz słońce, jakieś dała ludom; Strażniczko nieba i morza i wszystkich bogów oraz potęg, za twoją to sprawą cała natura zacicha i pogrąża się we śnie... Ale o to znów, gdy tak ci się spodoba, wydajesz z siebie radosne światło dnia i odwieczną swoją, niezawodną opieką otaczasz życie; a gdy przemija duch człowieka, do ciebie powraca. Tyś zaprawdę słusznie zwana jest Wielką Macierzą bogów; Zwycięstwo jest twym boskim imieniem. Tyś źródłem siły ludów i bogów, bez ciebie nic urodzić się  ani uzyskać doskonałości nie może; potężna jesteś, Królowo Bogów. [...]'' - fragment angielskiego zielnika z XII wieku [w]: Robert Graves ,,Biała Bogini''.

Bitwa Drzew

,,Koronowe czubki buków

Ledwo wychynęły z pąków,

Odmienione są i nowe,

Otrząsnęły się z uwiądu.

Gdy buki mają się dobrze,

Wbrew litaniom i zaklęciom - 

Splatają się czubki dębów,

Drzewa mogą żyć nadzieją.

Ja paprocie spustoszyłem,

We wszystkich sekretach węszę,

Stary Math ap Mathonwy

Nie wiedział ode mnie więcej.

Jakoź mam od Boga w darze

Władzę w dziewięciu odmianach:

Jam jest owoc wszechowoców

Z drzew dziewięciu nazrywanych - 

Z śliwy, pigwy, czernic, morwy,

Z gruszki i maliny,

Z czereśni czarnych i białych,

Z jagód jarzębiny.

Siedząc sobie w Fefynedd,

Grodzie znacznej siły,

Patrzałem: drzewa i zieleń

Szparko dokądś śpieszyły. 

Wzgardziły swą szczęśliwością,

Chętka je napadła,

By co rychlej kształt otrzymać

Liter abecadła.

Wojom było dość nieswojo,

A wędrowcom - dziwno,

 Że znów swary odżywają,

Jakie niecił Gwydion:

Toczył się popod językiem

Bój na śmierć i życie,

Inna zasie walka wrzała

W głowie, k'potylicy.

Olchy idąc w pierwszej linii,

Wszczęły to zmaganie;

Później wierzba, jarzębina,

Ale z ociąganiem.

Ostrokrzew ciemnozielony

Chwacko w boju stawał

Uzbrojony w liczne groty,

Dłoniom ból zadawał.

Gdy dąb prędkie stawia kroki,

Ziemia, niebo dźwięczy;

'Dzielny Wartownikiem Bramy'

Zwie go każdy język.

Mężny był ostry janowiec

I bluszcz w pełnej krasie,

Leszczyna była im sędzią

W tym magicznym czasie. 

Jodła brutalna i dzika,

Dalej jesion srogi

Ni o piędź nie ustępuje,

Do serc szuka drogi.

Choć arcyszlachetna, brzoza

Późno staje zbrojna;

Nie z przyczyny tchórzliwości,

Lecz, że jest dostojna.

Wrzos niósł ludziom pocieszenie,

Co ustali w znoju,

Zaś topole, tak odporne,

Zmogły trudy boju.

Niektóre z nich porzucono

Na wojennym placu,

Bo tęgo je zdziurawiła

Siła nieprzyjaciół.

Sierdzista była winorośl

W więzów - giermków gronie;

Zawsze gromko ją wysławiam

Przed władcą w koronie.

Krzepkim wodzem jest tarnina

Z cierpką swą jagodą,

Tudzież biały głóg niemiły

Odzian tąże modą;

I chyża w pościgu trzcina,

Janowiec ze swym plemieniem,

Mietlica źle się sprawiała,

Nim nie przyszło poskromienie.

Smętnie w pobok bitwy stanął

Wiano rozsypujący cis,

Z olchą dla ognia oporną

Pośród żaru co się tli.

Oraz szczęsna dzika jabłoń

Roześmiana dumnie,

Z Gorchana do Maeldrew

Wspiera się o turnię.

Ligustr razem z wiciokrzewem

Żyją gdzieś schowani,

Niebiegli w wojennym fachu,

Takoż sosna, dworna pani.

Lecz i ja, choć mną wzgardzono,

Bom jest mały smyk,

Z wami, drzewa, w hufcu byłem

Na błoniu Goddeu Brig''

- walijski poemat ,,Cȃd Goddeu'' [w]: Robert Graves ,,Biała Bogini''

Narodziny Blodeuwedd

,,Nie z ojca ani z matki
Była krew moja i moje ciało.
Czar na mnie rzucił Gwydion,
Naczelny czarodziej Brytów,
Kiedy z dziewięciu rodzajów kwiecia mnie urobił,
Z dziewięciu rozmaitych pączków:
Z kwiecia górskiego pierwiosnka,
Z żarnowca, tawuły i kąkolu
Przeplecionych razem,
Z bobu kryjącego w swym cieniu
Białe, upiorne wojsko
Ziemi, ziemskiego rodzaju,
Z kwiecia pokrzywy,
Z dębu, głogu i trwożliwego kasztanowca -
Dziewięć mocy z dziewięciu kwiatów,
Dziewięć mocy we mnie złączonych,
Z dziewięciu pączków roślin i drzew.
Długie i białe mam palce
Jak morska dziewiąta fala''
- ,,Hanes Blodeuwedd'' - poemat walijski [w]: Robert Graves ,,Biała Bogini''

Blodeuwedd była jednym z pierwowzorów Kwietnej z mojej mitologii ;). 

Oniricon cz. 297

Śniło mi się, że:

- czytałem komiksowe wydanie ,,Kuriera Szczecińskiego'', w którym na ostatniej stronie przedstawiono ludzi jako dzikie koty,

- powiedziałem Jovicie ov Joxicus - Vrabelis, że w mojej mitologii Mokosza i Dziewanna symbolizują Maryję podobnie jak Varda u Tolkiena i że gdyby rodzimowiercy o tym wiedzieli, to by mnie wrzucili do kupalnego ogniska,

- w lesie szło za mną wielkie, rogate zwierzę, podobne ni to do łosia, ni to do antylopy gnu, którego się bałem,

- zła czarownica chciała zjeść dwóch małych chłopców, grożąc, że odda ich ciała ,,sądowi i garmażerii'',

- przed II wojną światową moja Babcia była w Rio de Janeiro,

- pomyślałem, że w czasie II wojny światowej najokrutniejsi  byli: Ukraińcy z UPA, Japończycy, Niemcy, Sowieci, oraz Amerykanie zrzucający bomby atomowe na Hiroszimę i Nagasaki,

- wieczorem szedłem ulicą i porównywałem kulturę włoską i rosyjską, uznałem, że ta ostatnia jest mniej popularna, zwłaszcza w Polsce, na ławce siedziała stara kobieta, której się przestraszyłem myśląc, że to słowiański demon, potem ujrzałem mnóstwo śniegu, wziąłem go do ręki i rozmyślałem o tym, że mało Polaków zna włoskiego rocka,

- do mojego domu przyszli starzy ludzie, którzy dali mi w prezencie nową książkę z serii ,,Tajemnice zwierząt'' o dziwnych zwierzętach takich jak słonie morskie i czasopismo ,,Joy'',

- powiedziałem, że św. Maria Magdalena kochała Jezusa jak uczennica Mistrza, a nie jak żona męża, zaś w książkach Dana Browna jest wiele bzdur,

- w cyrku dwuletni chłopiec bił źrebaka batem,

- Drakula jeździł czarnym mercedesem lub dacią,

- byłem w rosyjskim ośrodku wypoczynkowym, który zajęli amerykańscy żołnierze; zmartwiłem się tym i bałem się, że teraz zdetonują bombę atomową, potem poszedłem do pracy na folwarku pańszczyźnianym gdzie zamiast odrabiać pańszczyznę czytałem komiks razem z małym chłopcem,

- nocą Alice Cullen jechała samochodem, aby pocieszyć małego chłopca, a jej ciało emitowało jasną poświatę,

- w alternatywnym świecie istniało w zamierzchłych czasach Imperium Hiperborejskie, które podbiło min. Lak i Skiromację,

- poszedłem na warszawski bazar, który zamienił się w nielegalny sklep; szukałem w nim książek, potem jakaś kobieta zaprowadziła mnie na drugą stronę ulicy, gdzie w drewnianej budzie oglądałem nudną kreskówkę razem z panem Tomasusem ov S., potem pani Anna ov Scayapakova kazała mi pokazać na mapie górę Olimp w Grecji; pokazałem, że leży ona na południe od Macedonii; pokazałem też Macedonię i Bułgarię,

- pani Madlena ov Zal powiedziała, że nie lubi ,,Conana Barbarzyńcy'',

- niektórzy wierzą, że Polacy pochodzą z Polinezji,

- podjęto się ekranizacji książki ,,Herby, legendy, dawne mity'',

- Oktawian August miał osiem głów (wymyślone na jawie).

Już za parę chwil ... Wielkanoc!

Już wkrótce chrześcijanie będą świętować kolejną rocznicę największego w dziejach zwycięstwa Dobra nad złem - zwycięstwa Jezusa Chrystusa nad śmiercią, piekłem i szatanem; zwycięstwa, zwanego zmartwychwstaniem, bez którego wiara chrześcijańska byłaby daremna. Z tej okazji chciałbym wszystkim Czytelnikom bloga,  niezależnie od wyznania i światopoglądu złożyć najserdeczniejsze życzenia Zdrowych, Pogodnych, Radosnych i Pełnych Miłości Świąt Wielkanocy;). Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał! 

,,Mioritza'' - ballada rumuńska

,,Od rajskiej bramy,

Ścieżką w parowie,

Wiodą owieczki

Trzej pastuszkowie.

Jeden z węgierskiej

Rodem krainy,

Drugiego ojce 

Z gór Bukowiny,

A zasię trzeci

Pomiędzy niemi

Z mołdawskiej znowu 

Pochodził ziemi. 

Ów Bukowińczyk

Z węgierskim w zmowie,

Radzą i radzą,

 Aż jeden powie:

Oto sposobna bije godzina,

Trzeba nam śmierci 

Mołdawjanina!

A na to drugi:

Bo jeno powiedz,

Który z nas więcej 

Pięknych ma owiec?

Kto junak tęższy

W pasterzy gronie,

Kto psy wierniejsze,

Szybsze ma konie?

Słońce za góry

Kryć się zaczyna - 

Dziś zabijemy

Mołdawjanina!

- A połoniną

Jagnię się błąka,

Ani je kwietna

Nie bawi łąka,

Omija trawkę,

Omija krzaczek,

W smętku i żalu

Płacze i płacze...

- Przyszedł pastuszek

I pyta słodko:

Czemuś spłakana,

Moja pieszczotko,

Może ci gorzka

Trawka nad rzeczką,

A możeś chora,

Moja owieczko?

- Żeń nas do lasu,

Pastuszku miły,

Tu się doczekasz

Jeno mogiły!

Drogi mój panie,

Porzuć te strony,

Dobrego pieska

Weź do obrony - 

W dalekim lasku

Wyszukaj leże,

Bo cię zabiją

Wieczór pasterze!

- Jeśli masz oczy

Jasnowidzące,

A ja mam umrzeć

Tu, na tej łące,

Idź do pastuszka

Z Węgier krainy,

Idź do pastuszka

Z gór Bukowiny - 

Idź, ma owieczko,

Tylko im powiedz - 

Niechaj mnie grzebią

Wśród moich owiec.

Niechaj w mogile 

W wieczorną ciszę

Szczekanie moich

Piesków usłyszę.

A ty, owieczko,

Ty mi pod głową

W grobie fujarkę 

Połóż bukową - 

Fujarkę z kości, 

Co gra tak rzewnie,

Złóż mi owieczko,

W trumiennem drewnie,

 A żebym słyszał

Ogniste dźwięki,

Bzową fujarkę

Włóż mi do ręki.

 A kiedy wietrzyk

Zagra na dudkach,

Zbierze się owiec

Trzoda cichutka,

Na góry, lasy,

Zielone hale

Wypłacze swoje

Skargi i żale.

 A ty im nutą

Odpowiedz rzewną,

 Żem się ożenił

Z białą królewną,

 Że na weselu

Niebieski gazda

Kazał, by jedna

Spadła mi gwiazda.

 Że złote słonko

W parze z księżycem

Kwietnym mi wiankiem

Stroiło lice,

 Że mię jesiony

I drużki jodły

 W ślubnym orszaku

Pod ręce wiodły,

Że mi śpiewały

Ptaszęce chóry

I w szatach księżych

Wysokie góry - 

Tysiące ptasząt

Ćwierkało zgodnie, 

A gwiazd na niebie 

Lśniły pochodnie...

A kiedy spotkasz

 W starym szałasie

Moją matulę

W wełnianym pasie,

Kiedy zobaczysz,

Że moja mama

Ze łzami w oczach

Błąka się sama - 

I pyta wszędy,

Spłakana taka,

Czy kto nie widział

Zucha - junaka.

- Gdzie mój pastuszek,

Gdzie mlecznolicy?

Ach! jego wąsik,

Jak kłos pszenicy - 

Włosy u niego,

Jak skrzydło kruka - 

Gdzie mi się podział,

Gdzie go wyszukam?

- Kiedy zobaczysz

Moją matulę,

Zlituj się nad nią,

Powiedz jej czule,

Powiedz jej mową

Cichą a rzewną,

Żem się ożenił

Z rajską królewną.

Ale jej nie mów,

Że z niebios gniazda

Na mem weselu

Upadła gwiazda,

Że mię jesiony

I drużki jodły 

W ślubnym orszaku

Pod ręce wiodły,

Że mi śpiewały

Ptaszęce chóry

I w szatach księżych

Wysokie góry,

Tysiące ptasząt

Ćwierkało zgodnie,

I gwiazd na niebie

Lśniły pochodnie''

- Mircea Eliade ,,Od Zalmoksisa do Czyngis - chana''