,,Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów; nie możecie zasiadać przy stole Pana i przy stole demonów’’ - 1Kor 10, 21
Éliphas Lévi (właśc. Alphonse Louis Constant, 1810 – 1875) był francuskim okultystą i historykiem, człowiekiem pełnym sprzeczności, żyjącym w burzliwych, ,,ciekawych’’ czasach. Napisał ,,Dogmat i rytuał wysokiej magii’’ (1856), ,,Historię magii’’ (1860) i ,,Klucz do wielkich tajemnic’’ (1897). Łączył praktykowanie magii (grzech ciężki przeciwko pierwszemu przykazaniu!) z przywiązaniem do Kościoła katolickiej. Zamierzał zostać księdzem, lecz porzucił seminarium, zakochany w Adeli Allenbach. Za swoje wczesne rozprawy, próbujące godzić chrześcijaństwo z socjalizmem utopijnym był karany przez władze więzieniem i wysokimi grzywnami. W 1848 r. wziął udział w rewolucji lutowej. Pomimo papieskiego zakazu (obowiązującego od XVIII wieku do naszych czasów) wstąpił do masonerii. Opuścił jednak lożę po krytyce swojego wykładu. Podczas seansu w domu pisarza Edwarda Bulwera Lyttona (1803 – 1873) w Wielkiej Brytanii wywoływał ducha legendarnego, starożytnego filozofa, Apoloniusza z Tiany.
Uważał magię za naukę, wykorzystującą światło astralne i magnetyzm do celów dobrych lub złych. Rzekomo miała być całkowicie zgodna z wolą Bożą. Obraz Maryi depczącej głowę węża uznawał za symbol panowania nad światłem astralnym. Postać szatana traktował (inaczej niż Kościół) w sposób bezosobowy, jedynie jako alegorię braku dobra. Za pozytywne zjawiska uznawał magię, gnozę, kabałę (znaną rzekomo już Abrahamowi i Mojżeszowi) oraz wolnomularstwo. Uważał, że dopiero profanacje i wypaczenia ze strony czarowników zmusiły Kościół do potępienia tych zjawisk.
Za dobrych magów uważał: starożytnych Egipcjan, Babilończyków, Zoroastra, legendarnego Hermesa Trismegistosa (powyżej), Pitagorasa, westalki, galijskich druidów, trzech Mędrców ze Wschodu, zdążających do Betlejem, Juliana Apostatę i Hypatię z Aleksandrii (szanował ich pomimo odrzucenia przez nich chrześcijaństwa), żydowskich autorów kabalistycznych ksiąg ,,Zohar’’ i ,,Sefer Jecira’’, sądy kapturowe (powołane przez Karola Wielkiego do zwalczania czarowników i zbuntowanych wasali), błędnych rycerzy i ich damy, św. Alberta Wielkiego, bł. Rajmunda Lulla, św. Joannę d’Arc, Antona Mesmera, benedyktyńskiego opata Trithemiusa, Jacquesa Cazotte’a (demaskatora satanizmu w powieści ,,Diabeł zakochany’’), J. W. Goethego (porównał ,,Fausta’’ do ewangelicznej przypowieści o synu marnotrawnym) i Napoleona Bonaparte (człowieka wybranego przez Opatrzność do obrony świata przed anarchią).
Negatywnie oceniał natomiast: hinduizm, buddyzm (nazywał Buddę chińskim imieniem Fo), perski dualizm (źródło późniejszego manicheizmu), sabaty czarownic, Cyganów (zmuszonych do tułaczki za profanację świętych tajemnic), zakon templariuszy (z całą powagą przypisywał im zamiar obalenia Kościoła), Gillesa de Raisa, Dantego (uważał ,,Boską komedię’’ za … manifest satanizmu i czarnej magii), Cagliostra (szarlatana i założyciela rytu egipskiego w masonerii), rewolucję francuską (1789 – 1795), współczesnych sobie spirytystów, socjalistów i emancypatki oraz swego dawnego mentora, polskiego filozofa Józefa Marię Hoene – Wrońskiego (1776 – 1853).
Niekiedy grzeszył naiwnością, wierząc w mity i legendy. Uznawał za realne smoki i monstrualne zwierzęta, będące antagonistami świętych z hagiograficznych legend. Czarną magię powołującą do życia bestie i potwory uznawał za pełnoprawne, alternatywne wyjaśnienie w stosunku do istniejącej już wówczas nauki, zwanej paleontologią. Wierzył również w wampiry, pojawiające się w wyniku działania czarowników. Uspokajał, że upiory te występują rzadko i nie mogą skrzywdzić człowieka o czystym sercu. Pisał o zawiązanej w średniowieczu antychrześcijańskiej konspiracji czarownic, dawnych kultów pogańskich i ,,żydowskiego resentymentu’’. Spiskowcy ci mieli wyrządzać wiele zła min. poprzez ofiary z ludzi i rytualne orgie, co wymagało zdecydowanego działania ze strony Kościoła. Autor nie pochwalał jednak rozwiązania w postaci palenia czarownic na stosie. Z drugiej strony wykazał zdrowy krytycyzm wobec legend o praktykowaniu magii przez papieża Sylwestra II, licznych przekazach o nadprzyrodzonych zjawiskach i sektach (np. narosłych wokół osoby zaginionego Delfina, Ludwika XVII).
Zaletą ,,Historii magii’ są liczne ciekawostki z lamusa, wadą zaś – brak bibliografii. Opinia autora o możliwości pogodzenia magii z okultyzmem była, jest i będzie sprzeczna ze stanowiskiem Kościoła. ,,KKK 2117 Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad bliźnim – nawet w celu zapewnienia mu zdrowia – są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności. Praktyki te należy potępić tym bardziej wtedy, gdy towarzyszy im intencja zaszkodzenia drugiemu człowiekowi lub uciekanie się do interwencji demonów. Jest również naganne noszenie amuletów. Spirytyzm często pociąga za sobą praktyki wróżbiarskie lub magiczne. Dlatego Kościół upomina wiernych, aby wystrzegali się ich. Uciekanie się do tak zwanych tradycyjnych praktyk medycznych nie usprawiedliwia ani wzywania złych mocy, ani wykorzystywania łatwowierności drugiego człowieka’’. Lévi był ceniony przez XX – wiecznych okultystów. Według Rudolfa Steinera w poprzednim wcieleniu był azteckim magiem i kapłanem. Z kolei satanista Aleister Crowley uważał, że sam był Lévim w poprzednim życiu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz