Oniricon cz. 842

         Śniło mi się, że:

- w szkolnej świetlicy znalazłem kolorowy magazyn, a w nim wywiad z Andrzejem Pilipiukiem, który zgolił sobie brodę,

- Bóg stworzył Adama i Ewę z sierści wołu,

- pies Huckelberry stworzył świat,

- na spotkaniu z Siergiejem Łukjanienką powiedziałem mu, że nie lubię go jako człowieka, a jego postępowanie budzi we mnie odrazę, lecz mimo to zamierzam dać szansę jego książkom,

- w oceanie pływały olbrzymie, ciemnoniebieskie kalmary, które stworzyły świat,

- kiedy zerwałem pajęczynę, ujrzałem dużego pająka, którego się przestraszyłem,

- XVII - wieczny szwedzki uczony przyjechał do Polski gdzie uczył się od księży, w owych czasach polska szlachta widziała prognostyki w przelotach komet lub pojawieniu się stada smoków w Czechach, zaś niektórzy szlachcice czcili Czarnoboga,

- Terry Pratchett żyje do dziś i wierzy w rzeczywiste istnienie Świata Dysku, przez co uważany jest za foliarza,

- Michael Ende zmartwychwstał i przyjechał do Polski, aby uczyć się od księdza, założył foliową czapkę i był uważany za foliarza,

- porównywałem działającego współcześnie czeskiego uzdrowiciela z Brunonem Gröningiem,

- zobaczyłem na ulicy baner manipulujący słowami św. Jana Pawła II, który miał jakoby powiedzieć, że jest najbardziej inteligentnym papieżem w dziejach,

- Andrzej Sapkowski powiedział, że język polski jest dla niego zbyt skomplikowany i ma za dużo końcówek,

- w ,,Pawlaczycy'' nazwałem narodowców, zwłaszcza Janusza Korwina - Mikke i Grzegorza Brauna ,,grobami pobielanymi'' z powodu ich obłudy, zaś ,,Pan Wydawca'' nie nie chciał tego wydrukować,

- poseł Stanisław Szur złośliwie przekręcał nazwiska innych posłów, np. Januszewskiego nazwał januszem,

- Janusz Bieszk jest rodzimowiercą, zaś współwyznawcy  nie lubią go, ponieważ wierzy w Wielką Lechię,

- Artur Baniewicz opublikował ,,Czarokrążcę'' w 1986 r. i zastanawiałem się co ma Yennefer, czego nie miała czarownica Curdelia,

- pani Hrena namawiała mnie do wzięcia udziału w Nocy Kupały, odpowiedziałem jej, że w Górach Świętorujańskich owe święto trwa cały rok,

- rozmyślałem o tym, że Francja  w wyniku chrystianizacji utraciła swoją mitologię, po czym powołując się na R. E. Howarda uznałem, że barbarzyństwo zawsze zwycięży,

- poszedłem do osady rodzimowierców mieszczącej się na podwórku, powiedziałem żercy, powołując się na królową Tatrę, że równowaga istnieje w przyrodzie, lecz nie w świecie duchowym, spotkałem bosych chłopców i wszedłem do pustej szkoły, gdzie z głupoty zabrałem chłopcu czerwony plecak, a gdy spostrzegłem, że dziecko płacze, oddałem mu własność, patronem owej szkoły był książę Ernest Fryderyk. 

Jezus Chrystus

 

,,Jeszcze się kiedyś rozsmucę,

Jeszcze do Ciebie powrócę,

Chrystusie…

Jeszcze tak strasznie zapłaczę,

Że przez łzy Ciebie zobaczę,

Chrystusie…

I tak wielką żałobą

Będę się żalił przed Tobą,

Chrystusie…

Że duch mój przed Tobą klęknie

I wtedy – serce mi pęknie,

Chrystusie...’’

- Julian Tuwim ,,Chrystusie’’

Dla mnie jako dla katolika, Jezus Chrystus (ok. 8 p. n. e. - 33 n. e.), Prawdziwy Bóg i zarazem Prawdziwy Człowiek Królem, Panem, Mistrzem i Przyjacielem. Na przestrzeni całego mojego życia zawiedli mnie różni ludzi, jak: politycy, postaci historyczne, naukowcy, pisarze, nauczyciele i nie tylko. Tymczasem Jezus Chrystus nigdy mnie nie zawiódł! Imię Jezus znaczy ,,Jahwe zbawia’’, podczas gdy tytuł Chrystus znaczy po grecku Pomazaniec. W świetle religii chrześcijańskiej Jezus Chrystus jest wyczekiwanym przez dawnych Żydów Mesjaszem, a równocześnie jedynym Zbawicielem każdego człowieka niezależnie od pochodzenia, języka, koloru skóry itd. Muzułmanie widzą w Nim jedynie jednego z proroków poprzedzających Mahometa, podczas gdy dla niektórych hindusów jest jednym z awatarów Wisznu. Niezależnie od tego czy ktoś uznaje w Jezusie Boga, czy też nie, jest On postacią historyczną, co w przeszłości próbowali podważyć ideolodzy ateizmu (znalazło to odbicie w rozmowie Berlioza i Bezdomnego na Patriarszych Prudach w ,,Mistrzu i Małgorzacie’’ Michaiła Bułhakowa). Oprócz Ewangelii za historycznością Chrystusa przemawiają fragmenty pism starożytnych historyków takich jak: Tacyt (55 – 120), Swetoniusz (69 – 130) i Józef Flawiusz (37 – po 94), a także wzmianka w ,,Talmudzie’’ (dla ciekawostki: imię Jeszua Ha – Nocri z ,,Mistrza i Małgorzaty’’ zostało zaczerpnięte właśnie z tego podręcznika dla rabinów). Również Jego zmartwychwstanie, bez którego wiara chrześcijan wszystkich epok byłaby daremna, jest faktem historycznym (,,Wczesny Kościół podawał liczbę aż 500 świadków, którzy widzieli i doświadczyli Jezusa zmartwychwstałego. [...]’’ - ,,Mity o Jezusie’’ [w]: ,,Encyklopedia zjawisk XXI wieku OKIEM’’).

Postaci Jezusa poświęcono dużo uwagi nie tylko w Nowym Testamencie, ale też w apokryfach, oraz licznych legendach, czasem daleko odbiegających od ortodoksji i przekraczających granicę bluźnierstwa (np. bałamutny przekaz o tym, że ojcem Jezusa miał być jakoby rzymski żołnierz, zwany Panterą). Poniżej chciałbym zaprezentować niewielką próbkę owej twórczości.

,,Trzynaście świątyń – w tym Santiago de Compostela i bazylika św. Jana na Lateranie – uważa, że posiadają święty napletek (sacrum praeputium) Chrystusa, ucięty mu w czasie rytualnego obrzezania. Zagadnienie niemal cudownego rozmnożenia napletka stało się nie lada problemem dla dawnych teologów. Już papież Innocenty III (zm. 1216) orzekł swoim autorytetem, że napletek po zmartwychwstaniu odrósł, a Jezus wstępując do nieba … zabrał ze sobą tę część ciała. Na początku XVII stulecia A. Solmeron stwierdził, że Stwórca w sposób cudowny rozmnożył Chrystusowy napletek. Za zgodą Rzymu praktykowano również kult św. Prepucjusza (od słowa praeputium, co znaczy napletek)’’ - Michał Rożek ,,Smakowitości obyczajowe’’.

Istniał też pogląd głoszący, że napletek Jezusa zamienił się w … pierścienie Saturna (Edward Brooke – Hitching ,,Atlas nieba’’).

Niektórzy wierzą, że Jezus Chrystus odbył w młodości podróż do Brytanii razem ze swym wujem, św. Józefem z Arymatei, gdzie pobierał nauki u druidów. Ślad owej współczesnej legendy można znaleźć w wiccańskiej powieści fantasy ,,Mgły Avalonu’’ Marion Zimmer Bradley.

Inny z kolei twierdzą, że Jezus uniknął śmierci na krzyżu pijąc chińskie zioła. Oszukawszy swych prześladowców, poślubił św. Marię Magdalenę i osiadł w Kaszmirze.

,, […] Według niewielkiej grupy wiernych Jezus nie zmarł na krzyżu na Golgocie, tylko w północnej Japonii w wieku 106 lat. Jego szczątki podobno leżą w grobie we wsi Shingō’’ - Joshua Foer, Dylan Thomas, Ella Morton ,,Atlas osobliwości’’

W latach 30 – tych XX wieku shintoistyczny kapłan miał jakoby odnaleźć hebrajskie dokumenty potwierdzające tę historię, które rzekomo zostały zniszczone podczas II wojny światowej. Legenda ta głosi, że Jezus miał brata imieniem Isukiri, wraz z którym uciekł z Jerozolimy do Japonii. W Kraju Kwitnącej Wiśni uprawiał ryż i założył rodzinę, zaś Jego potomkowie mają jakoby żyć do dziś w Japonii. Ten ostatni motyw przypomina współczesne brednie Dana Browna o pochodzeniu frankijskiej dynastii Merowingów od Jezusa Chrystusa i św. Marii Magdaleny.

,,Ponoć Jezus ukazał się w Nairobi tłumowi ludzi słuchających uzdrowicielki wiarą, Mary Ataska. Świadkowie tego niezwykłego zdarzenia opowiadali, że Jezus najpierw pobłogosławił obecnych w języku suahili, a potem zaklął po hebrajsku i wskoczył do samochodu prowadzonego przez niejakiego Gurnama Singha. Indagowany Singh wyznał, że zawiózł swego pasażera na przystanek autobusu numer 56, gdzie Syn Boży kazał się wysadzić, żeby – jak powiedział - ‘udać się do nieba’’’ - Mike Dash ,,Granice poznania’’

W XX wieku istniały też legendy miejskie, w których Jezus jeździł autostopem. Z kolei zairska sekta Jemaa przedstawia Jezusa w sposób wręcz perwersyjny:

,,’Jezus obmył stopy apostołów. Niektórzy twierdzą, że nie były to stopy, lecz raczej intymne części ciała. Chrystus wówczas przekazał swą miłość apostołom. On uczynił to poprzez seksualne stosunki z ich żonami. […] W Zielone Świątki po otrzymaniu Ducha Świętego, apostołowie zjednoczyli się cieleśnie z kobietami zgromadzenia. [...]’’ - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii’’ (przypis 21 do rozdziału XVII ,,Przykłady nowych ruchów religijnych’’).

Według mormonów (gnostyckiej sekty założonej w XIX wieku) Jezus był jednym z wielu bogów, bratem … Diabła (zrodzonego z innej matki – bogini). Miał wiele żon, a po zmartwychwstaniu ukazał się w Ameryce Północnej.

Efektem ubocznym chrystianizacji jest pojawianie się synkretycznych wierzeń, w których Jezus, Maryja i święci mieszają się z pogańskimi bóstwami (np. świeżo ochrzczeni Litwini wierzyli w św. Marię Perkunatele, czyli matkę Perkuna). Poniżej przedstawiam przykład owego synkretyzmu pochodzący z Australii.

,, […] Dowiedzieli się też, że Jinimin (czyli Jezus) pojawił się ostatnio wśród Aborygenów. Miał on czarną i białą skórę, i obwieścił im, że cały kraj będzie należał do nich, a w przyszłości nie będzie żadnej różnicy między białymi a czarnymi. [...]’’ - Mircea Eliade ,,Religie australijskie. Wprowadzenie’’

Zjawisko synkretyzmu religijnego dotyczy również Nowej Gwinei.

,,’Według wywodów jednego z kultów na Nowej Gwinei holenderskiej Europejczycy, wyrywając pierwszą stronę Biblii, ukryli fakt, że Jezus był Papuasem. Dzięki temu postępkowi przywłaszczyli sobie w chrześcijaństwie pozycję uprzywilejowaną, która słusznie należała się Papuasom. Aby naprawić tę niesprawiedliwość, wierni przechrzcili swe wioski na Galileę, Jerycho itd., a jeden z przywódców, który zresztą nosił imię Mojżesz, schronił się na medytacje na górze przechrzczonej na Górę Karmel’… [...]’’ - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii’’ (przypis 42 do rozdziału XVII ,,Przykłady nowych ruchów religijnych’’)

Postać Jezusa w różnych kostiumach oraz ukazana z różnych perspektyw przewija się również w literaturze fantasy. Można wymienić tu takich autorów i ich dzieła: Michaił Bułhakow ,,Mistrz i Małgorzata’’ (Jeszua Ha – Nocri), J. R. R. Tolkien ,,Władca Pierścieni’’ (Frodo, Gandalf i Aragorn), C. S. Lewis ,,Opowieści z Narnii’’ (lew Aslan), Fritz Leiber ,,Saga o Fafrydzie i Szarym Kocurze’’ (Garncowy Iszek), serial ,,Xena’’ (Eliasz), Kiryl J. Yeskov ,,Ewangelia według Afraniusza’’, Andrzej Sapkowski ,,Saga o wiedźminie’’ (prorok Lebioda), Rafał Dębski; opowiadanie ,,Narodziny nadziei’’ ze zbioru ,,Pasterz upiorów’’, Maja Lidia Kossakowska ,,Zastępy anielskie’’ (Syn), Jacek Piekara ,,Ja, inkwizytor’’ (Jezus Najsroższy, który zszedł z krzyża i wymordował swoich wrogów), Małgorzata Nawrocka ,,Anhariada’’ (Ten Sam) i ,,Twierdza aniołów’’. W tworzonej przeze mnie mitologii slawianistycznej figurą Chrystusa jest Teost Car Słońce.

Śniło mi się, że cofnąłem się w czasie i w szczecińskim lesie podmiejskim spotkałem Jezusa siedzącego na ławce, który powiedział, że mnie nie zna.

,,Pocałunek panny wodnej''

 

W sierpniu 2022 r. przeczytałem książkę Jerzego Buczyńskiego ,,Pocałunek panny wodnej. Opowieści niesamowite na podstawie polskich legend’’ z ilustracjami Magdaleny Boffito, która ukazała się nakładem wydawnictwa Bosz.

Akcja zawartych w niej opowieści rozgrywa się w od czasów bajecznych po XIX wiek w różnych zakątkach Polski jak Wielkopolska, Małopolska, Śląsk, Mazury, Góry Świętokrzyskie i Podlasie.

Na kartach antologii ożywają takie postaci i istoty jak: Popiel i jego żona pożarci przez myszy, czarny jeleń z czerwonymi oczami, rzekomo czczony przez pogańskich Słowian, pokutujący zbój Madej, kamedulski mnich Cyprian z Czerwonego Klasztoru w Pieninach (wynalazca machiny latającej), anioły, diabły, czarownice, wilkołaki (ludzie pokąsani przez wilki na jakiś czas przybierali postać tych zwierząt), wampir z Podlasia (pokonany przez Tatara Alego i jego żonę, Julię), zmarli tańczący na dźwięk trąbki Jasia, strzygoń (nie chciał pić krwi i sam podał żonie sposób jak go unicestwić), karkonoski Duch Gór, Bezimienna (piękna dziewczyna, która w wodzie zamieniała się w potwora mordującego rybaków), rodzina utopców (miały postać zielonych karłów lubiących topić ludzi), duch Jana Millera ukazujący się razem z wiernym psem imieniem Karo (człowiek i zwierzę zostali pochowani w jednym grobie), oraz tytułowa panna wodna, która jako jedyna pokochała samotnego poetę.

Choć Autor dość swobodnie traktuje pierwowzory legend (np. zmienia imiona postaci, wprowadza nowe wątki), książka jest bardzo ciekawa i napisana pięknym językiem. Przeczytałem ją z prawdziwą przyjemnością ;).

Arkady Fiedler

Arkady Fiedler (1894 – 1985) był polskim pisarzem i podróżnikiem. W gimnazjum (w mniejszym stopniu również w liceum) zaczytywałem się w jego książkach takich jak: ,,Zwierzęta z lasu dziewiczego’’ (po raz pierwszy Mama czytała mi ją w dzieciństwie ;), ,,Dywizjon 303’’ (reportaż o udziale bohaterskich, polskich lotników w bitwie o Wielką Brytanię podczas II wojny światowej), ,,Ryby śpiewają w Ukajali’’, ,,Madagaskar, okrutny czarodziej’’, ,,Kanada pachnąca żywicą’’, ,,Rio de Oro’’, ,,Spotkałem szczęśliwych Indian’’, ,,Mały Bizon’’ (niecenzurowane opracowanie autobiografii młodego Indianina, którego plemię wiele wycierpiało ze strony Bladych Twarzy), ,,Mój ojciec i dęby’’, ,,Nowa przygoda Gwinea’’, ,,Motyle mego życia’’ (Fiedler uwielbiał motyle, uważał, że każdy kto je kocha, jest w głębi duszy dzieckiem), oraz ,,Ród Indian Algonkinów’’ napisany wspólnie z Markiem, synem pisarza. Książki Fiedlera uznaję za bardzo ciekawe, zaś dla Polaków z okresu PRL – u były one oknem na świat. Moim zdaniem najpiękniej i najciekawiej pisał o zwierzętach. Zastrzeżenia budzą natomiast we mnie jego niektóre komentarze polityczne (np. w ,,Spotkałem szczęśliwych Indian’’ zażartował z lęku przed sowieckimi łagrami). W moim poemacie dygresyjnym ,,Milenium, czyli Nowe Triumfy’’ Jena ov Blackeyova spotkała Arkadego Fiedlera w Armagedonie (odsyłam do posta: ,,Triumf Literatury’’).

Oniricon cz. 841

         Śniło mi się, że:

- Wołodymyr Zełeński wziął udział w sesji dla ,,Vogue'',

- byłem czarodziejem i sprawiłem, że Janusz Bieszk przeniósł się do Wielkiej Lechii, gdzie jednak nie był szczęśliwy,

- wyłowiłem z Odry wielką, czerwoną, kamienną ośmiornicę, która ożyła i zaczęła pustoszyć port w Szczecinie, w tym śnie wystąpił też mój wujek Henricus ov Sieniticus,

- pojechałem na wycieczkę do Moskwy, gdzie po chodniku szły wielkie, biało - czarne pająki, których się bałem, widziałem też ok.  2 - letniego chłopca idącego ulicą prawie nago i zrobiło mi się go żal, potem rzucił się na mnie ogromny pies pomalowany na tęczowo i lizał mnie, wreszcie wszedłem do przezroczystej windy i dostałem się na Kreml, w czasie pobytu nie kupowałem niczego do jedzenia, aby nie finansować wojny na Ukrainie, jedynymi słowami w obcych językach jakie potrafiłem powiedzieć były ,,spasiba'' i ,,sorry'',

- istnieje spór o to czy pierwszy polski utwór fantasy napisał Andrzej Sapkowski, Jacek Piekara czy Konrad T. Lewandowski,

- wieczorem poszedłem do kościoła, przed którym żebrak tańczył trzymając w dłoniach metalową puszkę, z której buchały płomienie, bałem się, że podpali kościół, wewnątrz w miseczkach na wodę święconą płonął ogień, co uznałem za herezję i pomyślałem, że w naszych czasach Mordimer Madderdin miałby dużo roboty,

- inkwizytor Mordimer Madderdin spalił na stosie papieża Franciszka,

- wieczorem idąc ulicą wspominałem lekcje fizyki w gimnazjum i doszedłem do wniosku, że fizyka zajmuje się ciekawymi zagadnieniami, lecz odpowiedzi udziela tak hermetycznym językiem, że cała ciekawość znika,

- w czasie kursu języka angielskiego sprowokowałem spór o to czy Jezus Chrystus był Bogiem czy człowiekiem,

- Akteon próbował zgwałcić boginię Dianę, za co został przez nią ukarany zamianą w jelenia,

- oddałem mocz na ulicy,

- po latach spotkałem dorosłą już Victę ov Sieniticę idącą po ulicy w czarnym bikini,

- w komiksie ,,Sandman'' Neila Gaimana dziewczynka zamieniła się w kukułkę,

- szedłem całkiem nago przez las i odrywałem sobie kawałki ciała, aby je zjadać,

- chciałem przebrać się za kobietę i zostać niewolnikiem Anastazji Megre,

- zamierzałem napisać drugiego posta o Sanjai z Lechii i w tym celu obejrzałem film na you tube, dowiedziałem się, że Sanjaya urodził się i działa w Trokach na Litwie, chwaliło go dwóch braci bliźniaków, którzy początkowo zdawali się jednym, dwugłowym człowiekiem, potem zobaczyłem procesję Jasnej Strony Mocy, w której niesiono kukły czarnowłosych bogiń,

- oglądałem ostatni odcinek ,,Świata według Kiepskich'',

- uznałem, że Anna ov Stipulova jest prawdziwą damą,

- Sauron jest władcą Polski i Rosji,

- William Morris żyje do dziś w Morzu Sargassowym i jest oskarżany o łamanie demokracji,

- posiadałem psi zaprzęg i chciałem nim jeździć wokół domu,

- piękna dziewczyna z Gujany imieniem Finawara namawiała mnie, abym zamieszkał z nią w dżungli,

- Ryszard Derdziński powiedział, że serial Amazona ,,Pierścienie władzy'' nie jest taki zły, bo występują w nim piękne kobiety; Galadriela i Tar Miriel, królowa Numenoru. 

Poczet królów Wielkiej Lechii

 

                                                            Fot. za: Se czytam

Niedawno osławiony pseudonaukowiec, Janusz Bieszk podjął się opracowania pełnego pocztu królów Wielkiej Lechii rzekomo żyjących w starożytności (do 500 r. n. e.). Tenże poczet zamieszczam poniżej (na podstawie bloga Czesława Białczyńskiego skąd pochodzi ilustracja poniżej). Gdyby Czytelnik chciał wiedzieć dlaczego odnoszę się negatywnie do modnej wiary w Wielką Lechię, odsyłam do postów: ,,Refleksja lechicka’’, ,,Słowiańscy królowie Lechii’’, ,,Fantazmat Wielkiej Lechii’’ i ,,Anty - ‘Bogurodzica’ czyli ‘Lechistan’’’.

1. Sarmata (2078 – 2025), syn Helissy I, eponim Sarmacji Europejskiej.

2. Kodan (2025 – 1992) – eponim Gdańska.

3. Królowa Helissa II (1992 – 1968) – siostra Kodana.

4. Lech I Wielki (1968 – 1918) – eponim Lechitów i założyciel Gniezna.

5. Filan (1918 – 1888) – eponim Finlandii.

6. Histul (1888 – 1878).

7. Alan I (1878 – 1853?).

8. Car (1853 – 1826?) - założyciel Carodomu (Krakowa) po prawej stronie Wisły.

9. Hankiz (1826 – 1805?).

10. Lassota (1805 – 1785) – eponim wzgórza Lassotynu k. Carodomu.

11. Enak (1785 – 1755).

12. Nya (1755 – 1721) – deifikowana królowa.

13. Erczyn i Nya (1721 – 1717) – król i królowa.

14. Szczyt I (1717 – 1681) – założyciel Szczecina.

15. Szkan (1681 – 1669).

16. Pan Fil (1669 – 1617).

17. Jessa (1617 – 1595?) - deifikowany.

18. Królowa Rezala (1595 – 1587) – wdowa po Jessie.

19. Alan II (1587 – 1534) miał czterech synów.

20. Wandal (1534 – 1489) – założyciel grodu Wiendala.

21. Niego I (1489 – 1475).

22. Król Sława I (1475 – 1435).

23. Marszyn/ Markiz (1435 – 1408) – deifikowany.

24. Lel (1408 – 1389) – deifikowany.

25. Królowa Łona (1389 – 1335) – wdowa po Lelu.

26. Łado (1385 – 1335) – deifikowany.

27. Terum (1335 – 1323).

28. Król Hilza (1323 – 1328).

29. Hilek (1288 – 1260).

30. Charpat (1260 – 1222) – eponim Karpat.

31. Taterz (1222 – 1181) – eponim Tatr.

32. Król Baba (1181 – 1155).

33. Osech (1155 – 1137).

34. Krempek/ Krępach (1137 – 1115) – eponim góry Krępak.

35. Galgan (1115 – 1082).

36. Ytymir (1082 – 1042).

37. Bilech (1042 – 1014).

38. Szczyt II (1014 – 989).

39. Caros (989 – 970).

40. Wawal (970 – 934) – eponim Wawelu.

41. Niego II (934 – 913).

42. Król Plyssa/ Lyssa (913 - ?).

43. Sława II (? - 890) – pokonany przez Wandalów i wyparty do Ilirii.

44. Radbog (890 – 857) – król Wandalów, który zwyciężył Sławę II.

45. Gingoran (857 – 835) – król wandalski.

46. Romir (835 – 817) – król wandalski.

47. Wientymir (817 – 781) – król wandalski.

48. Gisl (781 – 761) – król wandalski.

49. Ludegar (761 – 729) – król wandalski.

50. Glodoswent (729 – 701) – król wandalski.

51. Gerad (701 – 670) – król wandalski.

52. Chalupan (670 – 649) – król wandalski.

53. Milibor (645 – 624) – król wandalski.

54. Schalko Gil (624 – 594) – król wandalski walczący z Danami.

55. Chroniak (594 – 554) – król wandalski.

56. Gestwin (554 – 539) – król wandalski.

57. Komarek (539 – 513) – król wandalski.

58. Wiendysl (513 – 494) – król wandalski.

59. Swetopol (494 – 485) – król wandalski.

60. Mezyk (485 – 470) – ostatni król wandalski.

61. Polach/ Lel (470 – 427) – deifikowany zwycięzca Alanów i Wandalów.

62. Kaślisz/ Lisz (427 – 419) – eponim Kalisza.

63. Posnan/ Późny (419 – 398) – eponim Poznania.

64. Sandomir (398 – 394) – eponim Sandomierza.

65. Lublin (394 – 390) – eponim Lublina.

66. Lubusz (390 – 385) – eponim Lubusza.

67. Grakch I Wielki (385 – 365) – pokonał Galów.

68. Grakch II Młodszy (365 – 364) – wygnany za bratobójstwo.

69. Królowa Adea (364 – 359) – córka Grakcha Wielkiego, wojowniczka poległa w bitwie.

70. Królowa Gudila (358 – 355), jej córka Medumpa została żoną Filipa II Macedońskiego.

71. Ateas (355 – 339) walczył z Filipem II Macedońskim.

72. Lech II Chytry Lis (339 – 332) pokonał Aleksandra Wielkiego.

73. Sitalco (332 – 326) podbił Grecję.

74. Drenychetes (326 – 320) walczył z Gotami na Pomorzu.

75. Antyr (318? - 245).

76. Anavas (245 – 171).

77. Alimer (171 – 96).

78. Lech III Ariowit (96 – 34) walczył w Galii z Markiem Krassusem i Juliuszem Cezarem, poślubił Julię, siostrę Cezara.

79. Awiłło Leszek IV Uznany (34 p. n. e. - 35 n. e.) razem z Arminiuszem pokonał Rzymian w Lesie Teutoburskim.

80. Wisław I (35 – 91).

81. Witosław I (91 – 127).

82. Alaryk I (127 – 162).

83. Dieteryk (162 – 201).

84. Temeryk (202 – 237).

85. Haldwiryk/ Alberyk I (237 – 282).

86. Wizmierz Budowniczy (292 – 340) prowadził wojny z Danami, budował porty nad Morzem Sarmackim (Bałtykiem), był też chlebodawcą pierwszego kronikarza Nakorsza Warmisza.

87. Mieczysław I (340 – 388).

88. Radgoszcz I (388 – 394) po swej abdykacji najechał Rzym.

89. Witosław II (394 – 405)

90. Corsico (405 – 413, 417 – 454?) - najazd na Rzym.

91. Fredebald (413 – 417) dostał się do niewoli rzymskiej.

90. Corsico (405 – 413) dwukrotnie najechał Rzym, aż został zabity w Galii.

91. Fredebald (413 – 417, ? - 477) panował po powrocie z niewoli rzymskiej.

92. Wisław II (477 – 486) – wieki zdobywca.

93. Alaryk II (487 – 507) – apogeum podbojów lechickich. CDN.

O rzucaniu kamieniami w dinozaury

 

,, [...] pomija się milczeniem wszystkie znaleziska odbiegające od obowiązującej chronologii. Tak było z odsłoniętym w 1971 roku w Kolumbii skamieniałym szkieletem dinozaura, na który natknął się antropolog Henao Martin. Obok szczątków gada leżała całkowicie mineralizowana czaszka ludzka. Po raz pierwszy znaleziono w tym samym miejscu skamieniały szkielet dinozaura i człowieka. [...]'' - Jacek Pałkiewicz, Andrzej Kapłanek ,,El Dorado. Polowanie na legendę''