Dniepr i Desna

W czasach bohaterskich, nim jeszcze Rus zasiadł na złotym tronie w prastarej Goluni, gdzieś nad rzeką Tinerpą, w miejscu gdzie Sarmaci wybudowali później stolicę swego imperium, Boloskę, żył słowiański król Liman (Limanus). Wielki to był mocarz, syn sławnego herosa Wyrwisosny, łamiący podkowy, kruszący głazy strzałami z łuku, kułakiem obalający drzewa i żubry. Tenże Liman broniąc swych poddanych, objeżdżał swe włości na zrodzonej z morskiej piany białej klaczy z Arabii i zatrutymi strzałami zabijał smoki i połozy, wilkołaki, brukołaki, wąpierze i rozbójników, sprawował sądy, wznosił nowe grody, chramy i kumiry. Brał udział we wszystkich trzech wyprawach carów i kniaziów słowiańskich przeciw Tmu – Tarakanowi i Ginofagom – osiadłemu nad Morzem Ciemnym plemieniu dzikich mężów pożerających niewiasty. Z drugiej z tych wypraw przywiózł sobie żonę, a była to uratowana od pala męczarni rusałka Korsina, nosząca swe imię na cześć Chorsa – Srebronia. Bardzo kochała króla Limana i on ją miłował.

Enkowie obdarzyli ich synem Dnieprem (Nepr, Neprus) i córką Desną (Tesna), nazwanych tak na cześć ,,dopływów Nilu'', wielkich rzek Wschodu.

Dniepr wdał się w swego dziada; Wyrwisosnę, syna Toczygroszka. Wyrósł na męża wysokiego i potężnego. Miał czarne wąsy sumiaste i włosy takiej barwy, nad czołem przycięte w ząbki. W jednym uchu nosił złoty kolczyk pełen mocy magicznej, zdobyty na Zalmoxisie, chanie tartarskim. Idąc do boju brał przecinający stal i skały miecz Zgubę, okrągłą tarczę z wymalowanym na niej złotą farbą Słońcem, maczugę Nasiek, zaś grzbietem służył mu biały koń Kosik, zakupiony w Surażu od kupców arabskich. Wielka była siła Dnieprowa – kruszył żelazo i kamienie w swych rękach, wyrywał wiekowe drzewa, sam jeden kładł pokotem całe zastępy wrogów.

Jego siostra Desna była najpiękniejszą z córek Sklawinii – jej ciało smukłe, białe i bez najmniejszej skazy, długie włosy czarne jak pkieł i miękkie jak kitajka, wielkie oczy mroczne jak czeluść Čortieńska, lśniące i miękkie szaty, czy klejnoty podobne gwiazdom nie miały sobie równych.

Dniepr jako pierwszy z Limanowych dziatek opuścił matczyne łono, przeto przysługiwało mu jako pierworodnemu prawo do specjalnego, ojcowskiego błogosławieństwa, będącego błogosławieństwem samego Ageja. Desna miat cieszyć się ze szczęścia brata, zazdrościła mu tak mocno, że nie mogła spać. Myślała jeno jak by mu wydrzeć błogosławieństwo Limana.

W erze dwunastej przez długie wieki, po lasach i stepach Sklawinii, wśród żalników i kurhanów, w blasku Srebroniowym, w asyście sfory zdziczałych psów, włóczyła się czarownica; budząca strach trucicielka i wróżbitka, królowa służebnic Gorynycza, a imię jej brzmiało Kossa, córka Kocigroszka. Desna nie potrafiąc się wyzbyć swego pragnienia, pewne nocy opuściła dworzec i poszła na kurhany. Zadrżała widząc piękną, lecz bezlitosną twarz słynnej czarownicy, oraz widząc i słysząc jej czarne brytany o śnieżnobiałych kłach i czerwonych oczach, lecz chęć uzyskania ojcowskiego błogosławieństwa była silniejsza niż strach. Dumna córka króla Słowian skłoniła się przed mamroczącą zaklęcia królową czarownic i z uniżeniem poprosiła ją o przysługę.

- Droga mateczko – powiedziała – mam starszego brata, któremu przysługuje błogosławieństwo ojca. Zazdroszczę mu tego, bardzo bym chciała, aby to błogosławieństwo przypadło mnie, a nie jemu, bo przecież nie dałoby się zadowolić obu stron.

- Nie, nie dałoby się – potwierdziła Kossa. - Wy, ludzie macie doprawdy nieziemskie fanaberie, ale nie mam powodu, by wam odmawiać. Ile jesteś gotowa dać za wydarcie bratu jego własności? - spytała czarownica.

- Ile tylko będzie trzeba – odrzekła śmiało królewna Desna.

- Dobrze więc, nakarm moje psy.

- A czym mam je nakarmić? - zapytała Desna. - Nie mam wszak ze sobą ani kaszanki, ani kiełbasy, ani kości.

- Nakarmisz je swoim ciałem, głupia – odpowiedziała czarownica, po czym unieruchomiła królewską córkę silnym czarem i za pomocą noża wycięła jej pośladki, mięśnie ud i skórę pokrywająca nogi, a gdy to wycięła, rzuciła na pożarcie psom.

Desna, odważna jak na córkę słowiańskiego króla przystało, zacisnęła podobne perłom zęby, by nie wrzeszczeć z bólu, zaś to co jej czarownica wycięła, odrosło niczym wątroba Prometeusza. Kossa pełna uznania dla jej męstwa, wręczyła królewnie pęk nawęzów z suszonych żab i padalca, zamkniętych w kaptordze ze skóry dziewicy, Desna zaś podziękowała i udała się w stronę rodowego dworca.

Nazajutrz Dniepr wyruszył wraz z drużyną w step na łowy. Jego siostra zaś mocą nawęzu królowej czarownic wzięła na siebie jego postać, a nawet głos jej brzmiał teraz jak u brata. Ta przemieniona, padła do nóg swego ojca, króla Limana, prosząc by ją pobłogosławił. Król nałożył złotą koronę, wdział karacenowy półpancerz i pelerynę ze skóry panterczej, przepasał się szerokim pasem; darem księcia Słuczan, przypasał do boku czeremiską szablę, zaś prawą dłonią ujął rytualną pałkę pokrytą zielonymi pędami i jabłkami. Desna zamieniona w swego brata, obmyła się w wodzie z Dunaju, po czym wdziała na siebie kolczugę zdobytą na Alanach, błyszczący szyszak, sarmacką opaskę noszoną na czole, pasek ze skóry złotego połoza i skórę panterczą. Jako oręż wzięła miecz i maczugę. Następnie przy dźwiękach trąb padła na kolana u stóp złotego tronu ojca, ów zaś, którego splecione w warkocze włosy i broda jęła pokrywać już siwizna, wstał i nałożywszy córce, którą zmylony czarami brał za syna, dłonie na głowę, począł wypowiadać słowa błogosławieństwa:

- Przez świętą potęgę Ageja i Enków, pozdrawiam cię, synu mój z lędźwi moich! Wesel się w dniu tym i w przyszłych. Niech otaczają się przyjaciele, dzieci i bogactwa. Niech piorun cara Peruna zetrze w proch twoich wrogów, a czeluść cara Welesa ich pochłonie. Obyś żył długo jak smok w szczęściu, pokoju i sławie, a po śmierci godnej męża osiadł na najjaśniejszej z wysp Nawi Jasnej. Tak powiedziałem i tak niech się stanie – po tych słowach dworzanie króla Limana wznieśli radosne okrzyki: ,,Sława mu''! i ,,Miru mu”!, zaś Desna ciesząc się z powodzenia swego podstępu, ucałowała złoty pierścień ojca, a następnie została przeniesiona na tarczach przez jego wojów wokół dębu Zapisu, na którym wyryto imię Ageja. Uroczystość zakończyła wystawna uczta.

Po pięciu dniach, królewicz Dniepr powrócił ze stepów wioząc ubite suhaki i jelenie, olbrzymie dziki o wielkich kłach, skóry wilcze i rysie, oraz rosłe tury z Multanii. Książę począł prosić ojca, by go pobłogosławił, lecz król Liman mu odmówił.

- Błogosławieństwo ojcowskie jest święte i można go udzielić tylko raz. Już cię pobłogosławiłem, teraz mogę cię najwyżej przeklnąć.

Dniepr posmutniał, nie wiedząc co się stało. Aby dociec prawdy chwytał i tarmosił połowieckie niewolnice swej siostry i od nich dowiedział się co zaszło. Posłyszawszy to w jednej chwili znienawidził ukochaną siostrę i choć wojowi nie godziło się zabijać niewiast, zamyślał ją uśmiercić. Desna ostrzeżona przez swą niewolnicę z ludu Płowców, pewnej nocy osiodłała konia zwanego Maha i nie zwlekając pognała w step, błagając Zorzę Lelową, by skryła ją pod swym płaszczem. Jej brat kipiał od gniewu i razem z drużyną pognał tropem siostry, by wymierzyć jej sprawiedliwość.

*

Nieustraszona królewna galopowała przez stepy, zaś Čorty nie dawały jej spokoju w dzień i w nocy, karząc za kradzież i oszukanie ojca za pomocą czarnej magii. Już chciała skończyć ze sobą, gdy jej oczom ukazało się wysokie, zielone drzewo rosnące pośród równiny. Čorty biczowały Desnę bykowcami, ona zaś zlana krwią, upadła na twarz przed drzewem.

- Ratuj mnie grzeszną, mateńko – wycharczała, a z jej ust ciekła krew przemieszana z pianą. Čorty wyraźnie lękały się drzewa, te zaś przemówiło szumem liści w obronie królewny. Następnie okazało się być samą Mokoszą – dobra i łagodną Enką, której lękał się nawet Gorynycz. Čorty wbiły szpony w białe ciało Desny, aby unieść ją ze sobą jak najdalej od Mokoszy, lecz na jej słowo musiały ją ostawić w pokoju i nie wracać na niej więcej, Enkowie mieli bowiem od Ageja moc wypędzania Čortów. Mokosza podeszła do wybatożonej Desny i delikatnie kładąc swe podobne do eburnu dłonie na jej ranach, zagoiła je tak, że nawet blizny nie było.

- Twa tułaczka niedługo się skończy – rzekła Mokosza – spotkasz brata, a on przebaczy ci kradzież. Wcześniej jednak musisz ostrzec ojca przed najazdem, tak jak Tatra ostrzegała Lecha III. Knuje go car Maniak, syn Lutyni.

- Tak uczynię, Postrachu Mocy Čortieńskich – obiecała Desna i chciała z czcią ucałować stopę Mokoszy, lecz Enka znikła.

*

Car Maniak (Maniacus) nie znał litości dla prawdziwych, bądź domniemanych zdrajców i wrogów. Nie zamierzał jej również okazać córce obcego władcy przyłapanej na szpiegowaniu ile on miał pułków i kiedy zamierzał uderzyć. Desna nie prosiła zresztą o zmiłowanie; jako córka króla Limana była na to zbyt dumna. Maniak Lutynicz nie tracąc czasu na choćby pozorowanie sądu nakazać powiesić ją na haku za żebro. Miała umrzeć tak jak w erze trzynastej zginęli Dymitr Bajda i Janosik. Tak car jak i jego wojowie zdumiewali się nie słysząc z ust Limanowej córy ni słowa skargi, ni krzyku bólu. Maniak podszedł do zawieszonej na haku Desny i trącił ją berłem, cmokając z podziwu, bo królewna mimo straszliwego bólu nie wrzasnęła.

- Panie wielki i wspaniały – walcząc z bólem przemówiła Limanowa córka – zaiste wielka jest twa potęga! - Maniak – car mile połechtany nadstawił ucha ku pochlebstwom. - Czuję na swym ciele twą moc i żałuję, że wystąpiłam przeciwko tobie....

- Dobrze mówisz, panienko, ale na żal już za późno. Śmierć musisz ponieść – odparł car Maniak.

- Wiem i godzę się na to – rzekła Desna – ale umrę szczęśliwa, jeśli mi pozwolisz, panie potężny jak smoki i tury, ustrzelić dla twej uciechy, te dwa gołębie co siedzą na dwóch dębach.

- Racz zważyć na chytrość niewieścią, panie – bojar Białynia ostrzegał swego pana, lecz ów zwiedziony próżnością i łakomstwem, rozkazał zdjąć Desnę z haka i dać jej łuk.

Królewna ledwo poczuła oręż w podobnych porcelanie dłoniach, zamiast gołębi ubiła cara Maniaka. Zdaniem kozackich dziadów – lirników uśmierciła strzałami również Maniakową żonę i córkę, lecz ani ,,Perłowy latopis'', ani ,,Codex vimrothensis'' nie potwierdzają tego. Ustrzeliła za to moc chcących ją zatrzymać i ukarać bojarów i carskich wojów, wskoczyła na zdobytego w walce karego, turańskiego konia i pognała na nim co sił w stronę ziem swego ojca. W drodze powrotnej Desna natknęła się na drużynę swego brata, którego okradła z błogosławieństwa. Za swój czyn spodziewała się okrutnej śmierci na palu, albo zaszycia w skórę i porzucenia na stepie. Padła przed nim na twarz, nie śmiąc prosić wybaczenia. Jednak chrobry Dniepr Limanowicz nie był z tych co zabijają niewiasty, bądź przelewają krew w rodzinie. Podszedł do siostry i miast ściąć jej głowę szablą, postawił na nogi i uściskał.

- Nie będę się na ciebie srożył w nieskończoność – przemówił Dniepr – bo czas twego wygnania z pewnością dał ci do myślenia. Jeśli żałujesz, przyjmij me wybaczenie, wróć ze mną na dwór ojca i zacznijmy wszystko od nowa.

Tak oto Dniepr zaprowadził siostrę przed oblicze ich ojca, króla Limana, a ów zapomniawszy o gniewie za to, że został oszukany, na cześć swych dzieci wyprawił ucztę, którą zapamiętano na długo. Desna wypytywana przez ojca i brata opowiedziała o swych przygodach, zaś król Liman rzekł jej:

- Razem z carem Maniakiem uśmierciłaś swój występek. Widać Enkowie dopuścili byś nas oszukała, abyś potem żałując tego, mogła nas ocalić.

*

Parę lat po tych wydarzeniach, Desna poślubiła kupca Porcusa z Italii, rodząc mu syna, a był nim książę Wiślimir, zwany Zabawą, bo w czasie pewnej bitwy tak długo ,,zabawiał'' wrogów, aż nadeszła odsiecz. Wiślimir Świnicz wędrował po całej Sklawinii, ziemicach Bałtów, Sarmatów, Amazonek, Kimerów i Scytów tępiąc potwory, magów i rozbójników, dobywając skarbów, zakładając grody, aż poślubił królewnę zaklętą w drzewie i poślubiwszy ją, założyli ród Wiślan. Od tegoż Wiślimira, syna Desny, córki Limana, syna Wyrwisosny, syna Toczygroszka pochodził żyjący w erze trzynastej Bolesław Limanowski.

Oniricon cz. 161

Śniło mi się, że:

- jestem potomkiem Polan interesującym się plemionami wschodnimi,

- w Parku Kasprowicza w Szczecinie spotkałem piękną i młodą Indiankę, z którą rozmawiałem o wendigo, oraz o moich opowiadaniach o zatopionym kontynencie Sonor, w których występowały ludy przypominające Indian,

- żyłem w Polsce całkowicie opanowanej przez neopogan, gdzie wszedłem do toalety pełnej małych dzieci i zastanawiałem się czy Słowianie mogą czcić Warunę,

- na rysunku pomyliłem tygrysa z lwem,

- zobaczyłem białe zwierzę; skrzyżowanie osła z kozą,

- Jegor; syn Antona Gorodeckiego dostał od Zabulona miecz z ludzkiego kręgosłupa chowany w ciele,

- jakaś dziewczyna pytała mnie czy noszę majtki,

- w szkolnej świetlicy miałem wrzucić resztki jedzenia do kosza na śmieci, przez co zabrudziłem podłogę i ścianę,

- akcja ,,Quo vadis?'' Henryka Sienkiewicza rozgrywa się częściowo w państwie Marboda i w Nubii,

- przekonywałem Pavlasa ov Vidłara, że liberalizm, socjalizm, a nawet feminizm nie mogłyby powstać bez chrześcijaństwa,

- opublikowałem na blogu niedokończone opowiadanie, które potem zamierzałem skończyć. 

O pochodzeniu Kozaków

,,Dziewanna, zwana też Dzewaną według kronik Długosza, była w wierzeniach pogańskich Słowian boginią łowów, przypominającą grecką Dianę'' - ,,Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga tom 4 Dewsbury do Europa''

Devana była córką Boruty i Leśnej Matki. Budziła miłość swym pięknem – połyskliwym złotem długich i puszystych włosów, błękitem urokliwych oczu, oraz całym ciałem – białym i kształtnym, nie mającym najmniejszej skazy, niczym Galatea dłuta Pigmaliona jak przystało na Enkę nosiła diadem z płomieni, złote ozdoby i jedwabne suknie przetykane złotą nicią. Była najpiękniejszym dzieckiem Dziewanny Šumina Mati, a jej dobroć chwytała za serca śmiertelników, jeszcze bardziej niż jej wieczna uroda. Wśród mężów co miłowali Devanę i w głębi serca pragnęli połączyć się z nią w miłości był Łobgostek ze Świtezi, mody wodnik o policzkach zakrytych dużymi łuskami, który śpiewał stariny przygrywając sobie na złotej lirze. Nigdy jeszcze nie prosił Devany o rękę i to nie jemu było pisane ją poślubić.

*

Devana bawiła w Ojcowie – dzikiej krainie zamieszkanej przez mamuty i niedźwiedzie jaskiniowe, pełną lasów, w których rosły grzyby wielkie jak kurne chaty. Leśna królewna szła przez ciemną puszczę, gdzie wilki i szablozębne tygrysy widząc ją z daleka oddawały jej hołd, a spod jej stóp wyrastały złote kwiaty. Stanęła przed grzybem borowikiem wysokim jak dom wieśniaka i rzekła mu:

- Otwórz się! - na te słowa gruba jak pień dębu nóżka grzyba zatrzeszczała, po czym z chrzęstem rozdarła się.

Ze środka wyszedł ledwo żywy, wygłodzony i wielce spragniony człowiek ze słowiańskiego plemienia Leciców. Mąż ów o długich, brązowych włosach splecionych w dwa warkocze, oraz wąsach, wysoki i potężnie zbudowany, nazywał się Duma, syn Żelibora. Był obrońcą swego szczepu, a wewnątrz grzyba uwięziony został mocą zaklęcia złego czarownika, sprawcy suszy i pomoru. Devana jednym dotknięciem różdżki nakarmiła i napoiła Słowianina, ów zaś chodził za nią jak pies. W ich sercach poczęła się miłość, a przemierzając drogi i bezdroża przeżyli moc przygód. Devana i Duma Żeliborowic wędrowali przez ziemie późniejszej Analapii, czyli dzisiejszej Polski. Nad jedną z rzek przyszło im nocować w ruinach prastarego zamku. Co prawda okoliczni kmiecie ostrzegali ich przed błąkającym się w owych ruinach duchem pana Skamżocha; władcy owego zamku, ukaranego przez Enków za niebywałe skąpstwo i bezduszność. Jednak wędrowcy nie czuli przed nim lęku. Mąż uratowany z wnętrza grzyba był wojem z ludu Leciców, którego mężowie słynęli wśród Słowian i z odwagi i tego, że zabijali rozsierdzone odyńce gołymi rękami, odziani w same przepaski. Razem z Lecicem podróżowała na białym koniu kupionym od Wiślan, piękna i potężna Enka, znająca silne zaklęcia córka samego Boruty. Devana i Duma legli na spoczynek na ułożonej z dużych, płaskich kamieni podłodze , przykrytej skórami. Legli obok siebie a pośrodku położyli obnażony miecz tak jak to później czynili Tristan i Izolda.

Gdy wybiła północ, w zarośniętej mchem i bluszczem komnacie pojawił się pan Skamżoch. Duch miał postać męża wysokiego i otyłego, odzianego w czerwony, turański kontusz. Był blady jak sama Mar – Zanna, jego olbrzymie oczy płonęły zielonym ogniem, miał ponadto sumiaste wąsy i kępkę czarnych włosów na podgolonej głowie, zaś u pasa w pochwie ze smoczej skóry spoczywała szabla z bułatowej stali. Skamżoch idąc dzwonił ciężkimi łańcuchami, roztaczając odór siarki, a otaczały go płomienie i maleńkie, skrzydlate Čorty.

- Bom ja pan, piekielny pan... - szedł przez zawalone gruzem korytarze podśpiewując.

Gdy ujrzał w swym zamku Devanę i Dumę wydał dziki ryk i dobył szabli. Duma Żeliborowic zasłonił Devanę sobą, porwał za miecz i tarczę i uderzył ducha.

- Uderz mnie jeszcze raz! - prosił Skamżoch, zaś Duma przeraził się widząc, że uderzony zły duch nabrał więcej siły i rozdwoił się.

- Nie czyń tego – rzekła wojowi Devana – on tylko na to czeka. Spuść się na nas, Enków.

Devana poczęła śpiewać zaklęcie, a w miarę jak śpiewała nad ruinami zamku gromadziły się czarne, burzowe chmury. Rozdwojony Skamżoch szydził z Lecica i nazywał go tchórzem, gdy wtem zagrzmiało i przez dziurawy dach, Jarowit zwany Perunem cisnął dwa pioruny, którymi ubił na miejscu rozdwojonego Skamżocha. Choć rozpętała się ulewa, Devana i Duma czym prędzej opuścili nawiedzony zamek, aby szukać bardziej przyjaznego schronienia. Ruszyli ku ziemi wschodniej, lecz tam czekały ich jeszcze groźniejsze przygody...

W erach dwunastej i trzynastej za Słowianami, nad Oceanem Północnym Lodowatym żyło przerażające plemię Mężożerców, przez Greków zwanych Androfagami, a przez Lud Roksany – Samojedami. Ludzie ci polowali na inne plemiona, by żywić się pieczonym ludzkim mięsem, pić ludzką krew i wysysać szpik z kości. Dali się oni we znaki zarówno królom Roxu, Sarmatom jak i samemu Aleksandrowi Wielkiemu. Nosili odzież ze skór zwierzęcych, tudzież z ludzkich skalpów i tatuowali się kościanymi igłami. Czcili węża Gorynycza pod imieniem Zmej Kryvoust. W czasach gdy podobna do Zorzy Devana, najurokliwsza z córek Lasu chodziła po świecie z Dumą z Ojcowa, w różnych zakątkach okręgu Ziemi żyły liczne plemiona ludożerców. Przykładowo nad Morzem Ciemnym na krótko osiedlił się budzący grozę lud zjadaczy młodych i pięknych niewiast, przez Słowian zwany Dziewojożercami, zaś przez Greków – Ginofagami.

W czasie wędrówki przez zielone stepy, Devana został uprowadzona w jasyr. Porwali ją wojowie z grodu Tmu – Tarakan nad Morzem Czarnym. Tmutarakańćzycy z wielkim nabożeństwem odnosili się do karaluchów, a ich gród liczył sobie wiele tysiącleci. Duma nuie zdołał obronić Devany; choć był silny jak odyniec, wojów z wymalowanymi na hełmach i tarczach karaluchami było więcej. Ogłuszyli Słowianina obuchem, pokuli go dzidami, po czym zarzucili sobie Devanę na plecy i czym prędzej ruszyli galopem do swego obmierzłego, pełnego brudu i czarnej magii miasta. W owym czasie królowie starożytnego Tmu – Tarakanu, owego gniazda rozbójników i korsarzy płacili dań plemieniu Ginofagoi (Dziewojożerców). W zamian za zaniechanie napadów, posyłali im na pożarcie swe najpiękniejsze dziewczęta, a żeby oszczędzać własne córki, gromadzili na żer dla groźnych sąsiadów urodne branki z ziemic Hetytów, Połowców i Słowian. Wśród niewiast przeznaczonych na pożarcie znalazła się również Devana, której blask niebiański był zakryty. Zakuto ją w złote łańcuchy, wcześniej obmywając w różanej wodzie i namaszczając jej głowę wonnym olejkiem, ubrano w suknię z modrej kitajki i przybrano złotymi klejnotami. Następnie w uroczystym pochodzie, siedzącą na białej oślicy i przy dźwiękach cytry, wyprowadzono ją z Tmu – Tarakanu i zaprowadzono pod niski, gliniany wał osady Kormek, przez Słowian zwanej Kormicą nad Morzem Ciemnym czyli Czarnym. Tam Tmutarakańczycy porzucili Devanę, w skrytości żałując jej krasy, zaś zewsząd zaczęli się schodzić Dziewojożercy. Plemię to składało się ze stu mężów w wieku od dwudziestu do pięćdziesięciu lat; nie było w nim niewiast ni dzieci. Mężowie ci mieli skórę śniadą; opaloną Słońcem a pokrytą malunkami, zaś włosy czarne i proste. Ujrzawszy urodziwą Devanę, jęli się ślinić i oblizywać na myśl o pożarciu pieczeni z jej ciała.

Tymczasem Duma ocknął się zbudzony deszczem, zesłanym przez Mokoszę. Natychmiast wstał, opatrzył sobie rany i począł szukać tej której jako mąż miał bronić. Poznał, że porwali ją Tmutarakańczycy – lud oprócz karaluchów czczący również smoki i piekielny ogień a składający im w ofierze ludzi. Zawrzał gniewem na samą myśl, że może nie dogonić prześladowców i zapobiec ich zbrodni. Mimo to ruszył ku Ciemnemu Morzu. W owej wędrówce zyskał jako wierzchowca wielbłąda z Baktrii, którego dostał od kupców z turańskich stepów jako zapłatę za obronę przed kryjącym się w kurhanach wielkim wężem Połozem, co miał moc paraliżować wzrokiem. Pędząc na wielbłądzie przez stepy mijał ziemię kniazia Łukomora. Ów ugościł Dumę i wspomógł go radą. Od Łukomora dowiedział się Duma, że od jakiegoś czasu Tmutarakańczycy stali się wasalami jakiegoś dzikiego ludu, pożerającego dziewice i dlatego sami porywają niewiasty, aby rzucać je na żer swym sąsiadom. Kniaź Łukomor, syn Belojara, aby pomóc Dumie w odzyskaniu ukochanej, przydzielił mu sotnię własnych wojów, którzy co sił w końskich nogach ruszyli w stronę zdobionego ludzkimi czaszkami Kormek.

Dziewojożercy nim zabijali swe ofiary mieli zwyczaj wiele godzin je gwałcić i piec żywcem. Przyprowadzili Devanę na pokryty szarym pyłem plac, na którym rosło obrzydliwe drzewo, zwane Drzewem Czaszki (Dendrum Cranicum), które otaczali czcią bałwochwalczą. Drzewo Czaszki przypominało obdartą z liści jabłoń, której owocem były trupie głowy. Biły od niego narkotyczne miazmaty mącące rozum w głowie. Na owym zakurzonym placu, Devana miała zostać zamęczona i pożarta na kamiennym ołtarzu u stóp przeklętego drzewa. Nim Dziewojożercy zdarli z niej szaty, blada ze strachu Devana otworzyła koralowe usta i wzniosła ku niebu śpiew; świętą pieśń – modlitwę, w której prosiła innych Enków o ratunek, aby wrogowie Ageja nie cieszyli się swym triumfem. Nim pieśń przebrzmiała, Jarowit cisnął z nieba piorun jak włócznię i uderzył nim w przebrzydłe Drzewo Czaszek. Čort – roślina popękała z hukiem i spłonęła w niebiańskim ogniu oczyszczającym, a wraz ze śmiercią Drzewa skończyły się jego czary. Dziewojożercy dotąd czyniący zło pod wpływem trupich oparów, które wydzielało Drzewo, przejrzeli na oczy i podnieśli wielki krzyk i lament. Jedni błagali zmiłowania, inni odbierali sobie życie, jeszcze inni myśleli, że oto obudzili się z koszmaru...

Dzieje Ginofagoi zakończyły się następująco. Do Kormicy wjechał na wielbładzie Duma razem z wojami kniazia Łukomora, oraz król Tmu – Tarakanu ze swymi hufcami. Widząc upadek potęgi Dziewojożerców, władca Grodu Karalucha nie bacząc na prośby i łzy Devany, proszącej o danie im drugiej szansy, rozkazał swym wojom zabić co dziesiątego z byłych pożeraczy niewiast. Tych co przeżyli, przegonił do grodu zwanego Kaffą.

Duma poślubił Devanę i razem osiedli w księstwie Łukomora. Kniaź przyjął Dumę do swojej drużyny i widząc jego zdolności i wierność, uczynił go pierwszym między swoimi wojami. Devana zaś żyła wiele lat w Łukomorju jako zwykła niewiasta i nikt nie poznał, że była Enką. W ich dworcu dobytku doglądały domowe skrzaty Chaziain i Hospodaryczek z plemienia Uboża.

*

,,Dziwożona, w wyobrażeniach ludu polskiego jest to kobieta młoda, piękna, o rozpuszczonych włosach i ognistych oczach. Odpowiada ona dawnym słowiańskim wiłom i brzeginkom, uosobieniom sił przyrody; podobnie do nich żyje w lasach nad brzegami wód. Nazwa dziwożona pospolitą jest w Polsce zach. zwłaszcza na Podhalu, gdy w Polsce wschodniej i na Rusi znana jest ona pod nazwą rusałki'' - ,,Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga tom 4 Dewsbury do Europa''

Łobgostek nie poślubił Devany. Jego żoną została rusałka Dziwożona (Divosona), córka Teknika, jaśniejąca pięknością nawet wśród innych nimf. Ich ślub i wesele odbyły się przy blasku Księżyca i pochodni, na pokrytej rosą polanie nad wielkim stawem. W czas owej ceremonii za ołtarz posłużył nakryty białym obrusem pień dębu rosnący pośrodku polany. Na uroczystość przybyli liczni goście z lasów, pól, rzek i jezior, lało się wino z tataraku, a na kryształowych talerzach podawano pieczone żabie udka i kaczki. Polana rozbrzmiewała cichym, kojącym śpiewem, podobnym do tego jaki wydają słowiki, a Miesiąc i gwiazdy z lubością przypatrywały się tańcom zwiewnych rusałek, Wił, wodników, satyrów i leśnych ludzi. Uszyty z porannej mgły i pajęczyny tren Dziwożony przytrzymywały białe gronostaje i czarne bobrzyce, które teraz tańczyły w rytm złotych fletów razem z lisami i żbikami. Nastrój był wspaniały i nie zepsuł go nawet nieco przygłupi wodnik Cieczko, który za wszelką cenę chciał wygłosić mowę. Wlazł na stół z kozłów, nakryty białym obrusem i zawołał:

- Panno młoda, zajaśniałaś jak świeca!

Nie miał pomysłu, co dalej powiedzieć, przeto powtarzał to zdanie kilka razy, aż któryś z biesiadników rzekł mu:

- To ja zgaś.

Dzieci Łobgostka i Dziwożony były liczne i żyły długie lata w szczęściu.

*

W Łukomorju narodził się Dumie i Devanie syn, a imię jego Ziewan. Mocą Rigla i własnej pracy stał się mistrzem między pieśniarzami, tak, że dzikie zwierzęta łagodniały słuchając jego głosu i gry na złotej lirze. Ziewan był również najpiękniejszym z synów ludzkich i nie brakowało mu siły i męstwa; wybornie władał tak łukiem jak i mieczem. Pojął za żonę rusałkę Brawlinę (Vravlinę), córkę Łobgostka i Dziwożony. Ujrzał ją jak pełna trwogi biegła po spowitej cieniem polanie, uciekając przed Dzikim Gonem – hulajpartią kościotrupów cwałujących po burzowym niebie na szkieletach koni. Widząc ów pościg, Ziewan ulitował się nad rusałką, a jego serce napełniło się męstwem i gniewem. Wezwał imienia Dziewanny Šumina Mati, kładącej z łuku pokotem hordy strzyg i sam jeden rozpędził tchórzliwych i lubiących znęcać się nad słabszymi knajaków łowcy Herna. Miał z Brawliną synów i córki, a ich ród przetrwał liczne tysiąclecia i zapisał się na kartach dziejów Polski. Ziewan służył ludziom; radowa ich swymi pieśniami i bronił orężem, a zginął z rozkazu tyrana ziem krywickich Wiedźmaka, co rozkazywał Dzikiemu Gonowi i złydniom. W miejsce gdzie uderzyła o ziemię odcięta głowa bohatera wytrysnęło czarodziejskie źródło ukazujące wieszcze wizje i dające natchnienie poetyckie, a imię jego Rosicz.

*

Nastała era trzynasta. Był to czas kiedy Łukomorje i inne słowiańskie państewka na Wschodzie zastąpiło nowe królestwo, zwane Rox. Na tronie w Goluni, czyli grodzie zbudowanym na gołym polu, zasiadł król Rus (Roxolanus), brat Lecha, Czecha, Wyliny i Słowaka. Pod jego rządami żyli junacy – bracia Koźma i Dima, co walczyli z wroną Kraczunem, oraz Bajdun (Vaydunus), który w prostej linii pochodził od Dumy i Devany. Gdy Rus i poślubiona przezeń królowa Roksana, pochodząca z ludu Sarmatów, jadąc rydwanem po bezdrożach swego królestwa zostali napadnięci przez Čarty – nagich mężów o koźlich głowach, wówczas Bajdun; słynny z męstwa zagończyk, rozpędził sługi Gorynycza mieczem a maczugą. W boju tym przyszło mu zmierzyć się z wodzem owych przygłupich, leśnych stworów – samym Čartem o koźlej głowie i nagim ciele męskim, który zabijał wojów i konie ogromnym młotem o nazwie Uderzenie Gromu. Bajdun ubił ponad tuzin beczących Čartów, zaś ich wodzu zadał siedem ciężkich ran, z których popłynęła krew zielona i zmusił do ucieczki. W podzięce Rus nadał Bajdunowi herb i nowe imię – Kozak, które w turańskiej mowie oznacza człowieka wolnego, oraz chutor w Wiśniczu. Od owego Bajduna – Kozaka pochodzą Kozacy, ci z Ukrainy i ci z Rosji, a także cały ród Wiśniowieckich, łącznie z Dymitrem Bajdą, Jeremim – obrońcą Zbaraża i królem Michałem Korybutem.

,,Wielu sądzi, że Kozacy wzięli swe miano od długich włosów, bądź od koziej zwinności, ale nie trzeba temu wierzyć''

- pisał Innowojciech Błyszczyński w XVII wieku.

Wyspy Króla Manamana (opowiadanie ze zbioru ,,Wymrocze'')

,,W Niepamiętnych Czasach, 12 dnia miesiąca Trzciny przypłynął na nasz Archipelag, w wielkim galeonie o białych żaglach, bóg Warkocz, pan wielki o skórze białej, odziany w czarną tunikę z wyszytym na niej srebrnym kwiatem liliowym i dziesięcioma gwiazdami. Warkocz; bóg ze Wschodu został naszym królem i na Wyspie Zgromadzenia postawił sobie stolec ze złota i eburnu. Panował lat pięćdziesiąt i cztery; darząc nas łagodnym i mądrym prawem, ucząc sztuki pisania, liczenia i patrzenia w gwiazdy. Obdarował nas koniem i kołem; obrazem Słońca złotego, a któregoś dnia wsiadł na swój statek i odpłynął żegnany przez nas ze łzami. Odpływając na Wschód obiecał jednak, że któregoś dnia, 12 dnia miesiąca Trzciny powróci i znów będzie nam królem, a my jego ludem'' – legenda z Wysp Króla Manamana.

,, […] Manaman Mc Lear był Celtem z wyspy Man. W dzieciństwie Manaman ku zmartwieniu rodziców nic nie chciał robić, jeno całymi dniami grzebał w popiele. Pewnego razu, wysłany do miasteczka, by sprzedać owoce pracy rodziców, ujrzał na rynku prześliczną niewiastę, śpiewającą piękną pieśń o dalekich krainach. Była nią sama Wiosna, zaś jej śpiew rozbudził w sercu Manamana marzenia o podróżach. Za zgdoą matki i ojca wsiadł razem z Rodzenicą na grzbiet uwolnionego przez nią od kary za połknięcie korabi wieloryba Jaskoniusza i popłynął na Najdalszy Zachód. Towarzyszyło im jedenastu Morganów – morskich ludzi z Północnego Morza. Manaman wystąpił jako rozjemca w grożącym krwawą waśnią sporze Morganów z Fomoroami – morskimi ludźmi o byczej głowie i tylko jednej nodze (o stopie normalnych rozmiarów). Ponadto pokonując strach ulżył cierpieniom morskiego smoka […] żyjącego w wodach opływających Irlandię, wyciągając morgański miecz z jego ogona. Jaskoniusz minął linię Ultima Thule i Góry Magnetycznej, po czym dopłynął do podbitej przez Atlantydę wyspy Hy Brasil, na której Manaman rozmawiał ze swym zmarłym dziadkiem. Hy Brasil jest bowiem wyspą zmarłych. Po jej opuszczeniu podróżnicy dotarli do również zajętej przez Atlantydę wyspy zwanej Avalonem. Na wyspie tej Manaman zabił czerwonego smoka Vavera i uwolnił ze szklanej wieży królewnę Biały Ślad, która uwięził ojciec, zły król Atlantydy, Ardanazy II. Była tak piękna, że gdzie stanęła tam wyrastały białe koniczynki. Manama zabrał Biały Ślad na swą rodzinną wyspę. Tymczasem król Ardanazy II pragnąc odnaleźć zagubioną w potopie kryształową czaszkę Kościeja, najechał zachodnie rubieże Europy od Ultima Thule po Galię, w tym również wyspę Man. Manaman stanął do walki przeciw najezdnikom, a król Atlantydy szalejąc z żądzy posiadania magicznego przedmiotu, torturował Agejowi ducha winnych ludzi i palił ich w piecu. Ardanazy II odprawił straszliwy rytuał przyzywający złego ducha zaklętego w kryształowej czaszce, a ów, słysząc zew, porzucił dotychczasowego pana czaszki – myśliwego Kudelinasa z ludu Bałtów i wrzucając artefakt w Morze Sine kierował nim ku władcy Atlantów. Gdy zły król odnalazł upragnioną czaszkę, ta wyślizgnęła mu się z rąk i wpadła w czeluść pieca do palenia ludzi, a opętany nią władca skoczył w ślad za klejnotem i spłonął wraz z nim. Manama jako mąż córki nie mającego synów króla Atlantydy, został przez Atlantów wybrany na jego następcę. Nowy król zwrócił wolność ujarzmionym przez Ardanazego II ludom, co wielu Atlantów miało mu za złe, jednak kochano go za jego łagodność, sprawiedliwość, odwagę, mądrość i skromność […]'' - K. Oppman ,,Perłowy latopis''

Manaman I Mc Lear zabrał ze sobą na Atlantydę ojca Lira i macierz Manę, by nigdy już nie wrócić na rodzinną wyspę Man. Tego dnia w stołecznym Feniksie (Fenicium), w kapiącym od złota i klejnotów chramie Posejdona – czarodzieja, którego Atlanci uznali za swego najwyższego boga, z wielkim przepychem celebrowano koronację króla i królowej Atlantydy. Po nocy spędzonej na czuwaniach i ablucjach w wodzie z oceanu, Manaman i Biały Ślad zostali zawiezieni do chramu złotymi rydwanami ciągniętymi przez wielkie gady podobne do owego jaszczura, którego Tatra próbowała oswobodzić z sideł. Mieli na sobie powłóczyste szaty koronacyjne uszyte ze złotej nici i wysadzane perłami, na stopach złote sandały, całości zaś dopełniały złocone pasy ze smoczej skóry. Arcykapłan Posejdona po złożeniu w ofierze najpiękniejszych pereł, skropił głowy Manamana i Białego Śladu słoną wodą, po czym nałożył im obu rzucające snop światła korony niezwykle misternej roboty. Potem nowy król Atlantydy odebrał od kasty kapłanów i wojowników przyrzeczenia wierności, zatwierdził ich prastare przywileje, po czym razem z królową niesiony w lektyce udał się na ucztę koronacyjną, podczas której strumieniami lało się najlepsze wino, a wśród wyszukanych królowały jasnozielone sumy – olbrzymy z jeziora Sorun, podawane na złotych półmiskach wysadzanych rubinami.

*

Manaman choć nie znał sztuki pisania i czytania, wielce cenił uczonych mężów i ich wiedzę. Zbierał księgi, mapy, założył nową akademię w mieście Vicium, zapraszał filozofów i przysłuchiwał się ich dysputom. Słuchając, jak czytano mu uczone księgi, król Manaman pierwszy tego imienia dowiedział się o istnieniu tajemniczego lądu Terra Australis Incognita. Enkowie stworzyli ów ląd na Najdalszym Południu, aby stanowił przeciwwagę dla wszystkich ziem Północy. Legendy opowiadane tak na Atlantydzie, w Lonii – Lyonesse i w innych krajach głosiły, że jest to kraina piękna i żyzna, o gorącym klimacie, zamieszkana przez smoki i jednorożce, a tak bogata, że w jej rzekach płynęły klejnoty. Z Terra Australis Incognita pochodził żyjący w erze jedenastej sługa Kościeja, morski potwór Mirungow. Kiedy król Manaman zwrócił wolność lądom podbitym przez Atlantydę: Hy Brasil, Avalonowi, Antilii, Golkondzie i Eldorado, zapragnął zbadać nieznany ląd południowy i nawiązać z nim stosunki handlowe. Długo przymierzał się do tego przedsięwzięcia, aż któregoś dnia polecił królowej władać Atlantydą pod swoją nieobecność, a sam wypłynął z portu Kurun – karanu korabiem o nazwie ,,Gastar'' , czyli Południe, który morskie nimfy wyczarowały śpiewnymi zaklęciami z muszli. Załogę stanowiło trzydziestu najdzielniejszych wojowników i żeglarzy, oraz przygarnięty przez jednego z nich chłopiec okrętowy, sierota Subides z miasta Sorun – tar, który całymi dniami grzebał w popiele i rozmyślał o niebieskich migdałach, a do tego miał przykry charakter. ,,Gastar'' wypłynął na południe ku przedziwnym przygodom.

*

,,Lotofagowie, (grec. ;zjadacze lotosu'), u Homera lud, zamieszkujący północne wybrzeże Libji. Według późniejszych pisarzy L. mieszkali na wybrzeżach Małej Syrty. Wierzono, że lotos daje zapomnienie'' - ,,Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga tom 9 Lauda do Małpy''.

Żeglarze odkryli, że między Atlantydą, a Terra Australis Incognita rozciągała się sieć małych wysp. Ów nieznany wcześniej archipelag otrzymał nazwę Wysp Króla Manamana. Jako pierwszą Atlanci zbadali Parias.

,,Gdy postawiliśmy stopy na złocistym brzegu tej wyspy, wyszli nam na spotkanie jej mieszkańcy. Byli to mężowie i niewiasty odziani w przepaski z włókien roślinnych, o skórze oliwkowej i włosach długich i czarnych. Nosili ozdoby z muszli i kości, oraz wymyślne tatuaże i skaryfikacje. Byli przyjaźnie nastawieni i cały czas uśmiechnięci jak prosię w czasie deszczu. Ich jedyny pokarm stanowiła wodna roślina, zwana 'lotosem', rozweselająca i ponoć mająca smak miodu. Bez cienia złych zamiarów owi Lotofagowie, bo tak nazwaliśmy mieszkańców wyspy Parias, poczęstowali nas lotosem. Z naszej załogi jedynie marynarz Urpisz - szimegi dał się skusić i natychmiast stracił wszelką pamięć. Odtąd chciał tylko mieszkać na wyspie Lotofagów i po kres swych dni żywić się kwiatem lotosu. Przeraziło nas to. Kazałem związać Urpisz – szimegi i uwięzić pod pokładem, by wyleczyć z nałogu. Radziłem z bosmanem Kirtą Bołozem i innymi członkami załogi nad sposobem pomocy Lotofagom, lecz przeważyło zdanie, że aby im pomóc odrzucić odurzający lotos, oni sami będą musieli zdać sobie sprawę, że jest to dla nich złe i zapragnąć zmiany. Po owej naradzie opuściliśmy gorącą i pokrytą bujną roślinnością wyspę Parias. […] Wyspa Sutra ma klimat i roślinność podobną do tej z wyspy Parias. Zamieszkują ją ludzie, oraz moc dzikich zwierząt, takich jak tygrysy, pantery, dziki, jelenie, gazele, bawoły pustorogie i mały. Największą osobliwością wyspy owej jest wypływająca spod korzeni miejscowej, zielonej góry rzeka zaczarowana, w której wodach ukazują się obrazy zsyłane przez Enków. Jednak każdy z wyspiarzy widzi w wodach owej rzeki tylko to co sam chce zobaczyć, przeto nazywa się ona Rzeką Dobrych Przepowiedni. […]. Po opuszczeniu Sutry przez 15 dni płynęliśmy po oceanie, aż ostatniego dnia ujrzeliśmy nieprzeliczone stada wielkich papug, zwanych 'ara', które leciały na południe. Żeglując w ślad za nimi odkryliśmy kolejną gorącą i wiecznie zieloną wyspę, którą król nazwał Wyspą Papug […]''

- pisał w dzienniku okrętowym hrabia Urakuš, kronikarz wyprawy. Jego sprawozdanie wydano później jako ,,Opisanie Wysp Manamańskich''.

*

Po opuszczeniu Wyspy Papug, w tekście greckim nazywanej Psitakonezją, na Morzu Atlantyckim zerwał się sztorm trwający piętnaście dni z rzędu. W morzu szalały węże, smoki i inne potwory, a królewski okręt choć zaczarowany, z największym trudem opierał się zatopieniu. Zboczył z kursu. Sztorm skierował ,,Gastara'' ku wybrzeżom Czarnego Lądu, w miejsce zwane Przylądkiem Nie. Żywioły się uspokoiły, a biała fala rzuciła korab na piaszczystą plażę. Król Manamam pierwszy zaczął schodzić, a gdy zeskoczył na gorący, złocisty piasek, przyszło mu stoczyć walkę z morskim potworem dabą – postrachem afrykańskich wybrzeży, przez Murzynów zwanym również morskim chimisetem. Potwór ów wygrzewający się na brzegu był wielki jak szafa z Canum, a miał postać smoliście czarnego niedźwiedzia z ogonem rekina kosogona w miejscu tylnych łap. Daba z szybkością kobry rzucił się w stronę króla i gdyby ów nie miał na sobie zbroi, potwór połamałby mu kości. Otworzył pysk pełen ostrych jak sztylety zębów, aby rozgryźć głowę Manamanową i wyssać mózg – największy przysmak wszystkich chimisetów, lecz król czym prędzej wbił mu ostrze zwane Skals w paszczę. Wtem oficer Kaldi Korasma dał znak łucznikom i morski chimiset zginął pod gradem zatrutych strzał.

,, […] Idąc ku głębi lądu napotkaliśmy wioski plemienia Barańców, o których uczony żeglarz Pithois wspomina w swym dziele jako o ludzie 'Aries'. Są to mężowie i niewiasty o głowach baranów i owiec. Noszą spódniczki z białego płótna lnianego, żyja zaś w przypominających ule, glinianych chatach o dachach ze słomy. Ich mowa przypomina język enichijski przemieszany z baranim beczeniem; niektóre słowa pochodzą z mowy Murzynów, Libijczyków i Atlantów. Na czele każdej wioski stoi król, zwany 'Kunum', którego rogi zdobi się złotem. Barańcy utrzymują się z lepienia garnków i hodowli owiec, którym zabierają wełnę i mleko, lecz stronią od jakiegokolwiek mięsa. Oswajają ptaszory – bajecznie kolorowe ryby wielkości koni, latające na ptasich skrzydłach. Umożliwiają one Barańcom podróże nawet na odległe wyspy leżące na południe od Atlantydy, gdzie odbierają cześć boską. Król Manaman powiedział o tym, że ludzie wierzą we wszystko tylko nie w Ageja'' - ,,Opisanie Wysp Manamańskich''.

Gastaronauci powrócili na odkryty przez siebie Archipelag, zaś pamięć o ludzie Barańców przetrwała do ery trzynastej w postaci kultu egipskiego boga Chnuma.

*

,,Flora, staroitalska bogini wzrostu i rozkwitu. Ok. r. 238 prz. Chr. przeniesiono na nią w Rzymie grecki kult bogini Chloris i wzniesiono jej świątynię. Zkońcem kwietnia urządzano na jej cześć uroczystości (floralia) pełne wyuzdania, połączone z przedstawieniami mimicznemi i procesjami wśród świateł'' - ,,Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga tom 5 Europejska równowaga do Grecka sztuka''.

Flora, królowa wyspy zwanej Terra Florida, czyli Ziemia Kwiatów była piękna, choć raczej niska. Jej złote, miękkie i wijące się włosy sięgały kolan, cera była jasna i gładka, a oczy duże i niebieskie. Flora nosiła wieniec z chabrów, złote kolczyki w kształcie winnych kiści, złote obręcze na kostkach, naszyjnik z pereł, pas z różowych róż i zieloną suknię, na której wyhaftowano cztery białe lilie i drzewo na tle nieba. Jej twarz i szyję zdobiły cztery kwiaty lilii wykłute czarną farbą. Zgodnie z nazwą, wyspa Terra Florida mocą swej królowej wciąż rozkwitała; cały rok trwała na niej wiosna, zaś rodzajów drzew i kwiatów nie podobna było zliczyć. Tego dnia na wyspę przybył król Manaman z Atlantydy. Królowa Flora z największymi honorami ugościła władcę wraz z drużyną. Na cześć Atlantów wszystko co piękne, stało się jeszcze piękniejsze. Flora przyjęła żeglarzy w pełnym kwiatów ogrodzie, częstując ich słodszymi od miodu owocami (nie odczuwała bowiem potrzeby spożywania mięsa) i herbatą – napojem popularnym w Sinea. Poczęstunek spodobał się gościom i jedynie rozkapryszony i stale sprawiający kłopoty Subides kręcił nań nosem, za brak mięsiwa i gorycz nieznanego wcześniej napoju.

- Racz nam powiedzieć, o szlachetna pani – zabrał głos król Manaman – czyś jest Enką, czy też śmiertelną niewiastą? Jak znalazłaś się, pani, na swej kwitnącej wyspie? - Flora zarumieniła się i przymknęła oczy, bo nie lubiła wracać do tej historii. Mimo to zgodziła się ja opowiedzieć.

- Z urodzenia jestem śmiertelniczką, a pochodzę z ludu Italików. Żyłam wiele lat w biedzie i samotności, a byłam stara, brzydka i bez zębów, lecz Bóg Największy Najlepszy miłował mnie za nic i przemawiał do mnie w widzeniach. Pewnego razu kazał mi abym spaliła swoją chatkę nad morzem, aby w ten sposób ostrzec płynący nocą statek przed rozbiciem. Uczyniłam to i uratowałam statek, lecz straciłam dom, a nikt z ocalałych nie chciał mnie przygarnąć. Jednak ten, którego Słowianie zowią Agejem przeniósł mnie na ową wyspę i uczynił jej królową. W nagrodę za posłuszeństwo dał mi nieśmiertelność i wieczną młodość. Będę żyła tak długo jak długo trwać będzie moja wyspa, ale nie jestem Enką.

Pamięć o królowej Florze żywa była jeszcze w erze trzynastej, kiedy to Rzymianie czcili ją jako jedną ze swych bogiń. W Szczecinie stoi poświęcony jej pomnik.

*

Po pożegnaniu królowej Flory żeglarze dopłynęli do znanej dotychczas z legend wyspy, o nazwie Quira, pokrytej stosami złota, srebra, pereł i kamieni.

- Tu jest więcej bogactw niż w Eldorado! - zakrzyknął marynarz Gutonga pochodzący z owej krainy.

Schodząc na ląd król Manaman stoczył w obronie swej drużyny zajadły bój z dwoma strażnikami skarbów; olbrzymimi jak trolle, dwunożnymi, skrzydlatymi bestiami, o srogich obliczach, zbrojnymi w przerażające kły i pazury. Ich ciała pokryte były pancerzami z drogich kruszców zastępującymi skórę. Bestie owe, przeraźliwie ryczące; Złoty Potwór i Srebrny Potwór o Złotych Skrzydłach zginęły gdy król Manaman posłał w ich serca z roztopionych metali, zaczarowane strzały o gwiezdnikowych grotach, wystrzelone z eburnowego łuku, daru królowej Flory.

W czasie tej walki, bojaźliwy i samowolny Subides dał drapaka. Zadyszał się, uciekając jak najdalej od miejsca walki. Szczęśliwy, że uciekł, spostrzegł drzewo, a na nim białego gołębia. Już chciał weń rzucić kamieniem, gdy poczuł nieznośny ból w bosej pięcie . To ukąsiła go skolopendra. Subides nie rzucił w gołębia kamieniem, za to przybrał postać stworzenia, zwanego przez Słowian Biesą, czyli stał się skolopendrą wielkości słonia. Zrazu spodobało mu się to, że stał się groźny, ale po namyśle stwierdził, że woli być człowiekiem i żyć jak człowiek. Roniąc łzy żalu, błąkał się po wyspie z dala od obozu, chwytał i pożerał dzikie zwierzęta i prosił Posejdona, boga Atlantów, by raczył przywrócić go rasie ludzkiej, on zaś zmieni swe postępowanie; nie będzie już taki arogancki i samolubny. Posejdon nie wysłuchał biednego chłopca zaklętego w samicę Biesę. Kres jego niedoli położyła dopiero piękna pani w ognistej koronie i powłóczystej, białej szacie. Oznajmiła Biesie, że jest samą Korą; matką Teosta, którego Słowianie czcili jako Pomazańca. Kora pokazała Biesie dąb, z którego ciekła ciurkiem ludzka krew.

- Pij – powiedziała Słonecznica, a skolopendra poczęła spijać krew ściekającą z drzewa, aż pękł jej pancerz i z pustego wyszedł Subides. Wyglądał jak zbudzony z bardzo długiego snu. Upadł do nóg Korze, a ta błogosławiąc go, znikła razem z Krwawiącym Dębem. Subides powrócił do obozu (przez cały czas jego nieobecności król Manaman kazał go szukać) i opowiedział całą historię. Wszyscy zauważyli, że zmienił się na lepsze.

- Po powrocie na Atlantydę trzeba będzie owej Korze wystawić chram i posąg, bo jest panią potężną i łaskawą – orzekł król Manaman, a trzeba wiedzieć, że jak na króla przystało nie zwykł rzucać słów na wiatr.

*

Manaman wraz ze swoją drużyną brał właśnie udział w wielkim wiecu na Wyspie Zgromadzeń (Inżieła Aklasiła), która co roku wynurzała się z atlantyckich odmętów, by potem znów się w nich zanurzyć i tak bez końca. Więc zgromadził ludzi z całego Archipelagu – białych i złotowłosych, białych i czarnowłosych, białych i rudych, czarnych i o skórze barwy miedzi. Po trzech dniach jałowych obrad stojący na czele wiecu pan Humun, wódz plemienia Gałan, w imieniu całego Archipelagu uroczyście obiecał koronę Manamanowi za zabicie rogatego olbrzyma – ludożercy Kalibana (Calibanus) z wysp Gimanti – Ar – Al – Proparan, który tak się rozzuchwalił, że zamierzał wziąc w jasyr królową Florę z wyspy Terra Florida; najpiękniejszą z wszystkich niewiast Najdalszego Zachodu.

- Jeśli ubijesz Kalibana o jednym rogu i o uszach słonia – mówił dalej wódz Humun – będziesz mógł poślubić Jej Wysokość Boską, Płodną i Czystą Florę z Placydium, o ile tylko ona sama będzie temu rada.

- Nie zabiegam o rękę królowej Flory – odparł król Manaman – bowiem mam już żonę, a zakon Atlantów nadany przez króla Ardanzego I potępia wielożeństwo. Mimo to, ochotnie wam pomogę – rozległy się okrzyki radości.

Nazajutrz król Manaman popłynął na wyspę Kalibana i stanął z nim do walki. Król ciął mieczem i toporem podobne do pni drzew nogi olbrzyma, a krew tryskała jak spod katowskiego miecza. Parę razy odrąbał mu stopy, lecz te zaraz przyrosły na powrót. Kaliban zdawał się nieśmiertelny. Po trzykroć wyrzucił króla w powietrze, a za czwartym razem przygniótł go kolanem i lada moment miał zgnieść. Manaman walczył sam. Surowo zabronił Subidesowi brać udział w walce, jako, że był on jeszcze dzieckiem, ów jednak nie posłuchał. W chwili gdy Kaliban swym ciężarem miażdżył rycerski pancerz króla, sierota ukryty w zaroślach posłał strzałę z łuku prosto w róg olbrzyma. Wiedział bowiem, że był to jedyny słaby punkt potwora. Powiedziała mu to Kora w czasie snu. Kaliban zawył i natychmiast padł martwy, a król Manaman powstał i uciął mu głowę na świadectwo dla ludów Archipelagu. Podziękował Subidesowi, choć na przyszłość ostrzegł go, by słuchał rozkazów. Warto wiedzieć, że w języku Atlantów odpowiednikiem ,,pięty Achillesa'' był ,,róg Kalibana''.

*

,,Po zabiciu Kalibana udaliśmy się na zaproszenie wodza plemienia Turdu na jego wyspę. Król Manaman nazwał ją Anian na cześć Aniany – dziewicy z pierwszych wieków Atlantydy, którą nasz lud czci jako boginię. Panna ta była córką archonta Tardusa, zarządzającego prowincją Colosią. Gdy liczyła sobie piętnastą wiosnę życia, Atlantydę najechały dzikie hordy z Golkondy. Colosię zajął ich wódz Agar – sever, któremu spodobała się Aniana i chciał uczynić ją swą żoną. Aniana przerażona na samą myśl o poślubieniu dzikiego barbarzyńcy, rzuciła się do ucieczki, a uciekając spadła z płaskiego dachu ojcowskiego domu i zabiła się na miejscu. Jej niewinną śmierć pomścili lud i możni colosańscy, którzy chwycili za oręż i wypędzili Golkondyjczyków z Atlantydy. Sam Agar – sever poległ w bitwie pod Sivis z rąk rozsierdzonego ojca Aniany, który odrąbał mu głowę i nadział na tykę […]. Po opuszczeniu wyspy Anian dotarliśmy na pełną bogactw; złota i kości słoniowej wyspie Kiboli, na której wznosi się siedem bogatych miast – Korda, Sorda, Polosa, Talasea, Argundum, Sipar i Rapar – zibi. Tu król Manaman założył stolicę nowej prowincji w mieście Talasea i zgodnie z umową przyjął koronę cesarza Wysp Króla Manamana'' - ,,Opisanie Wysp Manamańskich''.

Poczynając od Manamana I Mc Leara tytuł ten nosili wszyscy królowie Atlantydy, aż do jej zatonięcia w falach oceanu.

*

Wielkie było rozczarowanie żeglarzy, gdy dotarli do brzegów Terra Australis Incognita. Świetność owego lądu dawno przeminęła, jeśli w ogóle miała kiedyś miejsce. W krainie tej panował nieopisany mróz, a po horyzont ciągnęły się pola śniegu i lodu. Miast smoków i jednorożców, lwów, tygrysów, panter, strusi i dzikiego bydła, widać jeno było stada fok i czarno – białych ptaków przypominających alki olbrzymie. Nadzieja na skarby nieznanego lądu legła w gruzach.

- ,,Nie widać ani drzew, ani krzewów, nie byłoby z czego zrobić nawet jednej wykałaczki'' – westchnął ze smutkiem król Manaman.

- Wartość tej krainy niewartej odkrywania jest mniejsza niż wartość najmniejszego gospodarstwa Atlantów – przyznał bosman Kirta Bołoz.

- ,,Sam pomysł by zamieszkać tu choćby na rok, napełnia duszę przerażeniem i rozpaczą'' – dodał mat Simegi. - Tylko czy nam uwierzą, gdy opowiemy o swych przygodach?

- Trzeba mówić prawdę nawet wtedy, gdy nikt nam nie uwierzy – rzekł król Manaman.

Gastaronauci, głęboko zawiedzeni, już mieli podnieść kotwicę, gdy ich oczom ukazały się schody; wyciosane z lodu, a może ze szkła, które sięgały nieba.

- Żegnajcie, przyjaciele; już nie będę sierotą! - zawołał chłopiec okrętowy Subides, po czym śmiało począł się wspinać po kryształowych schodach, na spotkanie Enków.

Gdy znikł wśród chmur, oniemiały władca Atlantów, postanowił, że też wejdzie do Nieba, gdzie radość bez końca. Parę razy próbował wejść na górę , lecz za każdym razem ślizgał się i spadał w dół, aż w końcu lodowe schody potłukły się jak porcelana.

- Ha! Nie czas jeszcze bym odpoczął. Enkowie chcą widać, żebym jeszcze pożył, bom nie wypełnił do końca swej misji króla. Niechże więc się stanie wola Ageja – następnie wydał rozkaz marynarzom. - Odpływamy! Atlantyda nas potrzebuje! - ,,Gastar'' chwycił porywisty wiatr w żagle i ruszył na północ, a jytnas Subides błogosławił swym towarzyszom z obłoków.

,, […] Atlanci wielce chwalili króla Manamana, za to, że nabył dla Korony nową prowincję w miejsce ziem, którym przywrócił wolność. Na Terra Austarlis Incognita zapuszczały się odtąd korabie łowców wielorybów, a źli królowie tacy jak Irod zsyłali na ów pokryty lodem kontynent swych więźniów'' – Merlin ,,Kronika Atlantów''.