,,Palana - kraina turów''

,,Tur – przodek bydła domowego – był dużym, masywnie zbudowanym zwierzęciem. Dorosły samiec miał prawie dwa metry wzrostu i około trzech metrów długości. Ostro zakończone, skierowane ku przodowi rogi osiągały 80 centymetrów rozpiętości. Wzdłuż brunatnoczerwonego grzbietu tego olbrzyma biegła jasna pręga, a czoło pokrywała gęsta, kędzierzawa sierść. Znacznie mniejsze, ale też rogate samice miały podobne ubarwienie. Liczne szczątki z wykopalisk wskazują, że kiedyś zwierzęta te występowały w prawie całej Europie, Azji i północnej Afryce. Żyły w gęstych lasach mieszanych. W Polsce było ich najwięcej na Mazowszu. Wskutek polowań ich liczba jednak stale się zmniejszała. Ostatni okaz został zabity w Puszczy Jaktorowskiej w 1627 roku’’ - ,,Zwierzaki nr 2/ 1995’’ (dział: .,,Listy’’)

W trzeciej klasie gimnazjum pod wpływem ,,Wyspy Pingwinów’’ Anatola France’a ¹ pisałem powieść fantasy ,,Palana – kraina turów’’. Jej akcja toczyła się w tytułowej Palanie – odpowiedniku Polski w równoległym świecie od starożytności aż do początku XXI wieku. W języku starokrasnym Polska nazywa się Palana, zaś Analapia – nazwa starożytnego i wczesnośredniowiecznego państwa słowiańskiego w mojej mitologii slawianistycznej jest właśnie anagramem od słowa Palana. Była to opowieść o historii Palańczyków – mężnego narodu, który wywodził się od turów zamienionych w ludzi.

Wielu bohaterów tej powieści miało odpowiedniki w postaciach z polskiej historii bądź z legend:

Apis – święty byk Ptaha czczony przez starożytnych Egipcjan. W mojej powieści był turem, który przyjaźnił się z pierwszym faraonem Menesem. Przez wiele wieków mieszkał w Egipcie otoczony czcią. Jednak kiedy Egipcjanie zaczęli uciskać Izraelitów, na znak protestu opuścił kraj nad Nilem i razem z innymi turami założył nad rzeką Visaną nową państwo Palanę.

Vana – pogańska królowa Palany, wzorowana na Wandzie, córce Kraka. Była kobietą z głową krowy tura. Ślubowała dziewictwo, lecz możni palańscy przymuszali ją do małżeństwa słowami: ,,Krowa musi mieć byka!’’. Vana w obliczu najazdu germańskiego księcia wybrała śmierć w falach rzeki Visany.

Św. Łukasz Ewangelista (? - 84), którego symbolem w ikonografii jest wół jako pierwszy ochrzcił Palańczyków, w wyniku czego otrzymali ludzką postać. Ofiarował im okrągły, metalowy blat stołu służącego do Ostatniej Wieczerzy, na którym wyrył wizerunek Maryi z Dzieciątkiem. Ów cudowny wizerunek był przechowywany w klasztorze w Mariopolis jako największa świętość Palańczyków.

Jan Koleń – hybryda człowieka z małym rekinem koleniem. Stwór ten odkrył Amerykę jeszcze przed Kolumbem. Postać wzorowana na legendarnym polskim odkrywcy Janie z Kolna (odsyłam do posta: ,,Legenda o Janie z Kolna’’).

Mikołaj Pę – wybitny palański poeta renesansowy wzorowany na Mikołaju Reju (1505 – 1569).

Książę Demetriusz – golem ulepiony przez praskiego rabina Löwe na prośbę dwóch palańskich intrygantów (jeden z nich nazywał się Księżyk) skarżących się na rzekomy antysemityzm Palańczyków. W rzeczywistości golem Demetriusz posłużył im do obsadzenia wakującego tronu Roxu, co wciągnęło Palanę w niepotrzebną wojnę. Jego pierwowzorem był car Dymitr Samozwaniec I (1582 – 1606).

Zenon Biyon – wódz krwawego powstania Żubrzan (Kozaków z głowami żubrów) przeciwko Palańczykom. Jego pierwowzorem był Bohdan Zenobi Chmielnicki (1595 – 1657).

Trinco – cesarz Pingwinów, postać zapożyczona z ,,Wyspy Pingwinów’’ Anatola France’a. Jego pierwowzorem był Napoleon Bonaparte (1769 – 1821). Wielu Palańczyków walczyło w jego armii o wyzwolenie swojej ojczyzny.

Koba – demoniczny władca Imperium Zła, który wyrządził wiele zła Palańczykom i innym narodom. Jego pierwowzorem był Józef Stalin (1878 – 1953). W Palanie antykomunistyczna opozycja śpiewała: ,,O cześć wam, panowie jełopy, za rządy antychrysta Koby!’’

Teofam Oxonius - historyk prowadzący w telewizji programy popularnonaukowe. Postać wzorowana na Bogusławie Wołoszańskim (który nawiasem mówiąc nie jest zawodowym historykiem).

Laškek Oler – premier Palany wzorowany na Leszku Millerze, premierze Polski w latach 2001 – 2004. Postać negatywna, przeciwko jego rządom wznoszono hasło: ,,Niech rząd Olera weźmie ch...lera’’.

Powieść dociągnąłem do początku XIX wieku i dalej już nie kontynuowałem z powodu braku pomysłów ;(.

1 Zainteresowanych Czytelników odsyłam do posta ,,Wyspa Pingwinów’’ dostępnego na tym blogu ;).

,,Zapomniany raj''

,,A zasadziwszy ogród w Eden na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła’’ - Rdz 2, 8 – 9

W 1996 r. w czasie letnich wakacji pod wpływem ,,Zapomnianego raju’’ Fransa Lantinga i Christine K. Eckstrom; książki o przyrodzie Borneo, Georgii Południowej, Hawajów, Madagaskaru i Okawango fantazjowałem o przygodach chłopca w fantastycznym świecie pełnym egzotycznych zwierząt i roślin. Główny bohater widział mały księżyc spadły z nieba, spotkał tupaję i jej młode, oraz sfinksa – czarną panterę z głową warana z Komodo.

Będąc w jaskini w czasie odpływu spotkał mówiącego żarłacza ludojada uwięzionego na mieliźnie. Chłopiec dał mu rybę. Gdy wody wezbrały i rekin znów mógł pływać, powiedział do chłopca: ,,Teraz wyślę do aniołków te ryby, które się ze mnie śmiały’’.

Rolę antagonisty pełnił Fryzjer (możliwe echo Golarza Filipa z ,,Akademii Pana Kleksa’’ Jana Brzechwy), który chodził w samej białej koszuli nocnej i szarej, płóciennej czapce.

Rekin by się uśmiał ;).

Oniricon cz. 498

Śniło mi się, że:

- powiedziałem o ks. Michale Hellerze, że nawet Konrad T. Lewandowski go szanuje,

- wieczorem poszedłem do fryzjera, na witrynie widniała czerwona gwiazda i skrzyżowane sierp i brzytwa, myślałem, że salon został zamknięty, ponieważ nie były włączone światła, ale okazał się otwarty,

- znalazłem książkę o astrohistorii ostrzegającą przed końcem świata w 2000 roku i zbliżaniem się do Ziemi planetoid takich jak: Finlandia, Michaił, Gabriel, Michał i inne,

- Putin ma na imię Michaił a nie Władimir,

- w szkole miałem zajęcia z mitologii indyjskiej, nauczyciel kazał mi napisać litanię do indyjskich bogów, powiedziałem mu, że im lepiej poznaję Krisznę tym bardziej doceniam Jezusa,

- w szkole młodszy kolega wcisnął mi kawałek prysznica z III Rzeszy, który ukradł w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu,

- Evcelma ov Taurayakova powitała mnie słowami: ,,Heil Hitler'' i wyciągniętą w górę ręką, powiedziałem do niej, że rozmowa z nią to jak ,,j...bać tigra - i śmieszno i straszno'',

- Anna ov Sobčakova  i Evcelma ov Taurayakova spotkały Hitlera będącego Reptilianinem, który jeździł na tyranozaurze i powitał je słowami: ,,Heil Hitler, Mutterfückerin!'',

- oprócz Wolina i części Uznamu do Polski należy jeszcze archipelag małych wysepek na Bałtyku,

- Eros była grecką boginią miłości,

- jeden z psalmów ,,Gołębiej Księgi'' zwraca się do boga Ageja słowami: ,,O Ty, który nosisz milion milionów imion w milionie milionów światów'',

- na Placu Grunwaldzkim w Szczecinie widziałem jak Konrad T. Lewandowski dał torbę z bagietkami proszącemu o jedzenie żebrakowi powołując się na święte prawo gościnności; uznałem, że jako katolik powinienem go naśladować,

- jeden z dworzan szwedzkiego lub norweskiego króla Olafa Wielkiego chwalił pogańskich Słowian za gościnność,

- na pielgrzymce do Medjugorie tłumaczyłem jednej z uczestniczek, że bóg Agej jest przedstawiany pod postacią płomienia, że jest to nawiązanie do ognistych języków Ducha Świętego, świętego ognia czczonego w starożytnej Persji i kultu ognia, który wprowadził Lech - pogromca smoka wawelskiego,

- byłem na jakimś wyjeździe gdzie młode kobiety pytały mnie czy byłem zakochany, a ja nie chciałem odpowiadać, oglądaliśmy film o dzieciństwie Jezusa, pytano mnie kim jest dla mnie Jezus i chciałem napisać o Nim posta na blogu, potem leżąc w łóżku przed zaśnięciem próbowałem jeść obrzydliwą, czerwoną masę z serem lazurowym,

- znalazłem w bibliotece książkę Joanny i Ryszarda Tomickich ,,Drzewo zdrowia'' o roli Adama i Ewy w polskim folklorze oraz książkę o Popielu i Piaście,

- neopoganie składali bożkom ofiary z samochodów, które palili (wymyślone przed zaśnięciem). 

Bołot - chan

,,W uralsko - ałtajskich wierzeniach ludowych 'ścieżka zmarłych' wiedzie zboczami gór; Bołot Chan, heros kara - kirgiski, podobnie jak Kesar, legendarny król Mongołów, w ramach próby inicjacyjnej przedostają się do tamtego świata przez grotę znajdującą się na górskim szczycie; droga zstąpienia szamana do Piekieł również wiedzie przez grotę'' - Mircea Eliade ,,Obrazy i symbole''

Kosingas

,, [...] Polyajnos (Stratagemata VII, 22) opowiada nam o Koningasie, królu - kapłanie panującym nad kilkoma ludami w Tracji, który groził swym poddanym, że opuści ich, wspinając się po drewnianej drabinie aż do bogini Hery'' - Mircea Eliade ,,Obrazy i symbole''

Pozdrawiam fanów trylogii ,,Kosingas'' Aleksandara Tesicia ;). 

,,Wycieczka''

,,Jedziemy na wycieczkę,

Bierzemy misia w teczkę,

A misiu fiku – miku

Narobił w teczkę siku’’

- zasłyszane w przedszkolu

W pierwszej klasie gimnazjum pod wpływem zadania – scenki do odegrania z podręcznika KOSS – u fantazjowałem o grupie dorosłych, lecz zachowujących się gorzej niż dzieci mężczyzn, która naradzała się gdzie i za ile pojechać na wycieczkę. Każda z postaci tej groteskowej opowieści prezentowała inny typ osobowości np. pan Tyranowiecki (lider grupy, który zastrzelił jednego z oponentów i spalił jego zwłoki w kominku), mazgaj, żartowniś, buntownik (drab o czarnych włosach i wąsach, który stale był niezadowolony) i stary Ukrainiec – pan Ględzenko (gdy przepaliła się żarówka, przyniósł z katolickiego kościoła zapalony paschał). Ten ostatni mówił w charakterystyczny sposób. Wpływ na wykreowanie tej postaci miała lektura ,,Ogniem i mieczem’’ Henryka Sienkiewicza.

Do dziś pamiętam różne zabawne wypowiedzi wymyślonych postaci:

- ,,Przynieść prochu?

- Dziękuję, Rochu, obędzie się bez tego, bo ja kulturalnym jestem kolegą.

- Widziałem jak krowa nosiła kalesony i pisała felietony, a czuć w nich było pański nadęty bełkot. Czy pan maczał w nich swe skrzydełko?

- A czy ty w ogóle umiesz pisać?

- Oczywiście; pozwólcie, że zademonstruję,

- Taku to i możu kuru bazgrolitatut pazurut.¹

- Zamknyyyjcu su! Zamknyyyjcu su!²

- Sam się zamknij, wyjcu!

- Lodówka – matka wywalona!

- Putin, Kuczmu, Lukasajku, to lypsaju łycaru, nyslaju te Solanu!³

- Kto politykuju ten żyju , każu ruskie przysłowie’’.⁴

1 Tak to i może kura bazgrać pazurem.

2 Zamknijcie się!

3 Putin, Kuczma, Łukaszenko są lepsi niż ten Solana!

4 Kto politykuje ten żyje, mówi ruskie przysłowie.

Sławoń

,,Spieszmy się zrywać wianki, tak szybko więdną!’’ - Popiel II Gnuśny

W czasie kiedy pan Borzywoj Błyszczyński przedzierał się przez Las Ciemny, w stołecznej Neście umarł Olszan – król Analapii, Burus i Jatvy. Jego królestwo okryła żałoba, bo i dobrym był władcą. Bałtowie sami ofiarowali mu koronę za to, że ubił nękającego ich ziemie lutego smoka. Olszan wybudował w Burus, gdzie ongiś w olchowym gaju nauczał św. Jakub Apostoł, gród nazwany od jego imienia Olsaną, który stoi do dziś. Mądre były jego rządy w trudnym dla Analapii okresie kiedy Odoaker zniszczył Cesarstwo Rzymskie. Opłakiwano go przeto od Lebany po Soprač, w Truso i Rajgrodzie, od Baltii – wyspy Kynokefali, aż po ośnieżone szczyty Montanii. Gdy ciało króla Olsana spłonęło na pogrzebowym stosie, a prochy spoczęły w popielnicy, arcykapłan Ageja z Nesty włożył złotą koronę na głowę młodego jeszcze królewicza Barnima VI, który zapisał się w annałach Analapii jako św. Bogdal.

Gdy powrócił pan Borzywoj z Wymrocza, czekał go smutek wielki, bowiem podczas jego nieobecności sroga Mar – Zanna przebodła swym lodowym ościeniem serca pana Wiatysława i pani Bielisławy Błyszczyńskich, których miłował jak własnych rodziców, choć ci nie ukrywali przed nim, że jako niemowlę został znaleziony przez nich na łące.

- Teraz musisz być silny, aby nie okryć wstydem rodzinnego gniazda – mówił mu stary klucznik Bańko o siwej brodzie sięgającej pasa.

W owym czasie w majątku Wymrocze mieszkał gospodarski syn imieniem Sławoń – młodzieniec piękny jak Apollo, a zarazem jurny jak szympans. Miast przykładać się do pracy na roli, pędził dni na uciechach takich jak picie w karczmie ,,Pod Chazarskim Trollem’’, śpiewanie na cały głos pijackich piosenek, a nade wszystko obłapianie hożych dziewek na sianie i rusałek na leśnym mchu. Pragnął, aby ,,święta ruja’’ Nocy Kupały trwała okrągły rok. Niesyty był wciąż nowych doznań rozkosznych; gdy poił swym nasieniem łono dziewki już myślał o trzech następnych. Mówił przy piwie, że pragnie miłości czystej, wiernej i wiecznej, sam jednak nic nie czynił, aby samemu stać się zdolnym do zaofiarowania takowej wybrance swego serca. Gdy znudził się swoją kochanką, a działo się to bardzo szybko, odtrącał ją niby śmieć, nie bacząc na jej łzy i szukał kolejnej i jeszcze kolejnej. Nie chciał przy tym słuchać swej schorowanej matki; starej wdowy, ani innych ludzi mądrzejszych od siebie.

- Jestem młody, muszę się wyszumieć – odpowiadał im niecierpliwie.

Niedawno w pragnieniach jego zagościła Anej z Lasu – dziewica złotowłosa, w której żyłach płynęła krew leśnych ludzi. To ją właśnie ujrzał modlącą się pan Borzywoj Błyszczyński gdy wracał przez Las Ciemny z Vompierska. Anej budziła miłość w każdym kto na nią spojrzał, była bowiem tak nieskazitelnie jasna, kształtna i pełna wdzięku, że zdawała się ziemskim wcieleniem Mokoszy, albo chociaż jej córką. W jej piersi biło serce miękkie jak roztopiony wosk, czułe na cudzą krzywdę i pełne dobroci. Anej kochali ludzie i zwierzęta, Enkowie i wszyscy mieszkańcy pól i lasów.

- Ona będzie ozdobą mojej kolekcji – Sławoń podglądał ją podczas kąpieli w leśnym strumyku i oblizywał się na tę myśl jak jakiś satyr nienasycony.

Anej z Lasu niczego nie podejrzewając, wyszła z wody i założyła na siebie białe giezło. Sławoń nie wytrzymał. Wyszedł z zarośli i zagadnął do dziewicy:

- Masz wielkie szczęście, bo teraz będę z tobą poczynał jak szalejący władca zagajnika z łanią! - Anej w pierwszej chwili zrobiła wielkie oczy, a jej policzki pokrył mocny rumieniec.

Następnie szybko jak kąsająca żmija spoliczkowała bezwstydnika.

- Jesteś wieprzem! - rzuciła mu w twarz i płacząc pobiegła w knieje.

Sławoń stał przez chwilę oniemiały, a gdy Anej skryła się już wśród drzew, zaklął siarczyście.

- Mówią o niej, że taka łagodna i dobra, a jednak umie przyłożyć. Musi być moja! - od tego czasu wyprawy do zamtuza nie przynosiły już Sławoniowi tyle uciechy co dawniej.

Zmarkotniał i zdarzało mu się całe dnie przesiadywać na pniu zrąbanego drzewa, z tępym wyrazem twarzy, strugającego korzeń kozikiem. Gdy tak siedział pochmurny, nie zauważył jak obok niego przykucnął jego druh Chałdzisz, który należał do rasy sarenów – ludzi o głowach saren zrodzonych przez Dziewannę w erze czwartej.

- Co się z tobą dzieje? - spytał saren. - Dawno już nie piliśmy piwa ani gorzałki zaprawionej dla smaku małpim moczem, ani nie zrywaliśmy wianków w lasach, ani na polach. Chory jesteś?

- Gryzie mnie mól zakryty – odrzekł Sławoń, po czym wyłuszczył sarenowi co leżało mu na sercu.

- Tyle się dziewcząt pałęta po świecie, a ty, głupi, stoisz o jedną? - machnął ludzką ręką saren. - Daj sobie siana i idź ze mną do zamtuza!

- Anej z Lasu jest jedyna i niepowtarzalna, jest niby życiodajne Słońce na niebie – mówił Sławoń, a saren westchnął.

- Jeśli chcesz się męczyć z jedną tylko samką, to pomóc może ci tylko czarownica Danika z Vompierska. Poproszę ją w twoim imieniu, a rzuci ci tę Anej do nóg! - słysząc to Sławoń rzucił się sarenowi na szyję i ucałował jego zwierzęcy pysk.

- Cudotwórco! Przywróciłeś mi chęć do życia! - krzyczał Sławoń, aż spłoszone ptaki podrywały się w górę z gałęzi.

Saren upadł na ziemię i przybrał postać dorodnego kozła o dużych parostkach. Na szyi miał zawieszony biały kamyk z wyrytym na nim imieniem Rogasia.

- No to na co czekasz, człowiecze? - spytał sarni kozioł. - Wsiadaj na mój grzbiet i pędzimy do domostwa Daniki! - Sławoniowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać.

Usadowił się na grzbiecie sarena, uderzył go piętami po bokach i już mknęli w stronę Lasu Ciemnego. Gdy zanurzyli się w jego kniejach, nawąz z imieniem Rogasia na szyi sarena świecił jak 

spadła z nieba gwiazda pokazując drogę. Zza drzew wychodziły greckie jędze – Erynie smagając Sławonia biczami uplecionymi ze żmij, lecz junak pochłonięty myślami o nadobnej Anej nie zważał na ich ataki. Wreszcie człowiek i saren dotarli do pogrążonego w mroku Vompierska gdzie odszukali willę Daniki. Saren, który już parę razy bawił w Vompiersku wziął na siebie ciężar wyłuszczenia sprawy.

- Powiadasz, że tak zależy ci na niej, żeś gotów przelać własną krew? - spytała drwiąco piękna Danika. - Ano, udowodnij mi to i daj mi swoje ucho! - Sławoń posłusznie odciął sobie ucho zdobionym sztyletem z Bharacji i podał je Danice.

Czarownica wzięła je do ręki, po czym mamrocząc zaklęcie, zamieniła ucho w dużego pieroga nadziewanego mięsem i zaraz go spałaszowała.

- Zuch z ciebie, Sławoniu, synu Rzepana, przeto pomogę ci – Danika chuchnęła w jego stronę i krew przestała się sączyć z miejsca po odciętym uchu. - Wiedz jednak, że twoja Anej przystała do chrystolubców, a ich żydowskiego Boga lękają się wszystkie służące mi Čorty. Będę więc musiała skorzystać z usług zbójców.

- Zgadzam się, o ile nie pobiją jej, ani nie obedrą z dziewictwa – rzekł Sławoń.

- Bądź dobrej myśli i wracaj do domu, rano twe marzenie zostanie spełnione – odpowiedziała Danika, po czym zamknęła się w swojej komnacie, gdzie lewitowała wdychając zdradliwe opary czarnego lotosu.

Gdy wrócili do Wymrocza, saren na powrót przyjął postać półnagiego męża z głową kozła sarny.

- Wspólnie nadstawialiśmy karku, liczę więc, że podzielisz się ze mną swą panną. Słodkich snów, syny Novalsa! - saren chichocząc lubieżnie odwrócił się na bosej pięcie i pobiegł do lasu.

Rano lubiącego się wylegiwać Sławonia zbudził niewieści szloch i jakieś słowa grube i odgłosy bicia. Klnąc zwlókł się z barłogu i otworzył drzwi. Ujrzał sponiewieraną Anej z Lasu w podartym gieźle i z obrożą na szyi. Nad nią stał dawno nie widziany w Wymroczu zbójca Korczałek wraz z dwoma drabami, oraz ubrana na czarno, rudowłosa Danika z Vompierska trzymająca koniec powroza, którym skrępowana była Anej.

- Oto twoja niewolnica – czarownica rzuciła szyderczo.

Sławoniowi krew uderzyła do głowy. Nie myśląc wiele, dobył sztyletu i rozciął powrozy.

- Biegnij, a nie oglądaj się za siebie! - krzyknął do Anej, która uciekła szybko jak łania ścigana przez wilki.

- Zapłacicie mi za jej krzywdę! - ryknął Sławoń i zatopił sztylet w piersi zbója Korczałka.

Dwóch innych zbójców widząc śmierć herszta rzuciło się na Sławonia z nabitymi gwoździami pałkami, lecz on, zwykle tchórzliwy, tego dnia walczył jak berserk z Nürtu, aż położył trupem obu drabów. Sławoń dyszał zlany swoją i cudzą krwią jak czarny pies jarchuk po wyczerpującym boju z pomiotem Czarnoboga.

- Anej! Przebacz! Kocham cię! - jego wołanie postawiło na nogi niemal całą wieś.

Danika pogroziła Sławoniowi pięścią, po czym przeniosła się do Vompierska w chmurze cuchnącego dymu.

- Słuchaj, młodzieńcze – klepnął go w ramię stary Kapian Dynia – ty się musisz jeszcze dużo nauczyć zanim staniesz się dobrym mężem i ojcem, ale jesteś na dobrej drodze ku temu.

Jednak nie dane było Sławoniowi poślubić Anej z Lasu. Tej nocy mściwa Danika posłała po niego nocne zmory. W łożu, pod powiekami Sławonia przesuwał się korowód nagich rusałek o świecących oczach. Nie były to jednak rusałki, ale wąpie – miały bowiem białe i długie, wystające kły wąpierzy.

- Dziewczyny zaciągną cię do dziury, dziewczyny zaciągną cię do dziury… - nuciły monotonnie wąpie wyciągając w stronę Sławonia zimne dłonie.

- Anej; módl się za mnie! - krzyczał przez sen Sławoń.

Rano znaleziono go w łożu z wielką dziurą po wydartym przez wąpie sercu…