Legenda o pochodzeniu Czepangów

 

,,Jedna z ich legend mówi, że wywodzą się od Sity, bohaterki eposu 'Ramajana':

    'Kiedy Sita przebywała na wygnaniu w pobliżu rzeki Gandaki pod opieką wiekowego mędrca Walmiki, urodziła syna i nadała mu imię Lohari. Walmiki nie pozwalał wyprowadzać go z pustelni, ale Sita nie posłuchała starca i podczas jego nieobecności zabrała synka nad rzekę, aby pokazać mu harcujące tam małpy. Gdy jej opiekun powrócił z przechadzki i zobaczył pustą kołyskę, pomyślał, że dziecko gdzieś zginęło, nie przypuszczał bowiem, iż Sita nie wykonuje jego poleceń. Bojąc się matczynej rozpaczy, zrobił z trawy kuśa kukłę i tchnął w nią życie. Wkrótce okazało się, że Lohari nie zginął, tymczasem jego miejsce w kołysce zostało zajęte. Walmiki poradził Sicie, aby razem ze swoim synem wychowywała chłopca z trawy, którego nazwał Kuśari. Mijały lata, chłopcy rośli i traktowani byli jak bracia i wydawało się, że zawsze będą żyć ze sobą w zgodzie. Ale kiedy stali się dojrzałymi ludźmi, niesnaski rozdzieliły się i odseparowały do tego stopnia, że stanęli na czele dwóch odrębnych, wrogich sobie plemion. Z czasem potomków Lohariego nazwano Czepangami, zaś synowie Kuśari utworzyli plemię Kusunda''' - Jerzy Samusik ,,Himalajskie królestwo''

Limbowie i Dimalowie

 ,,W zamierzchłych czasach żyło gdzieś w Teraju dwóch braci rolników. Z zapałem uprawiali urodzajną ziemię, a kiedy wyeksploatowali już wszystkie pola znajdujące się wokół ich rodzinnej wioski, wyruszyli na poszukiwanie nowych żyznych gruntów. Z mozołem przedzierali się przez tropikalną dżunglę przez wiele dni. Starszy z braci torował drogę, młodszy podążał za nim, zostając nieco w tyle. W pewnym momencie przed pierwszym z nich wyrosła gęsta ściana bananowców. Bez chwili zwłoki począł on wycinać  w niej przejście. Bananowce odrastały jednak tak szybko, że już po kilku minutach z wyciętej ścieżki nie pozostało śladu. Kiedy więc młodszy z braci doszedł do bananowego gąszczu, nie mógł zorientować się, w którym miejscu powinien się weń zagłębić. Pomyślał wtedy, że jego brat umyślnie zatarł za sobą ślady, aby się go pozbyć, i postanowił zaprzestać dalszego marszu. Założył osiedle w środku bagnistej dżungli i dał początek plemieniu Dimalów. Tymczasem starszy brat przedzierał się dalej przez gęste lasy i po wielu dniach uciążliwej wędrówki dotarł do pasma wysokich wzgórz, by tam pozostać już na zawsze i stać się praprzodkiem Limbów'' - Jerzy Samusik ,,Himalajskie królestwo''

 

Jak Mount Everest stał się najwyższą górą świata?

 ,,Mount Everest nie od razu był uważany za najwyższy szczyt świata. Początkowo za takowy uchodził ekwadorski wulkan Chimborazo, potem Dhaulagiri, a następnie Kangczendzönga. Dopiero w 1852 roku po przeprowadzeniu dokładnych pomiarów przez brytyjskich topografów z Survey of India okazało się, że szczyt oznaczony kryptonimem 'Peak XV' mierzy 8840 metrów, a więc jest najwyższy na świecie. Po stu latach dokonano jeszcze dokładniejszych pomiarów i ogłoszono nową oficjalną jego wysokość - 8848 metrów n. p. m. Geodeci, którzy odkryli najwyższą górę Ziemi, chcieli również nadać jej jakąś nazwę. Kiedy stwierdzili, że nie ma ona żadnego lokalnego miana, nazwali ją Mount Everest na cześć sir George'a Everesta, dyrektora Survey of India, który zainicjował pomiary topograficzne Himalajów. Po pewnym czasie zaczęła pojawiać się nazwa Czomolungma, co po tybetańsku znaczy Bogini Matka Kraju. Zdołała ona zdobyć sobie pewną popularność, czego nie można powiedzieć o nazwie Sagarmatha - sztucznie wprowadzonej przez Nepalczyków i używanej tylko w Nepalu'' - Jerzy Samusik ,,Himalajskie królestwo''

 

 

Oniricon cz. 748

         Śniło mi się, że:

- zwiedzałem knajpę zdobioną motywami z opowiadań fantasy pisanych przez nastolatki, ogólnie podobało mi się, choć moje zastrzeżenia budziły malowidła przedstawiające homoseksualistów,

- należał do mnie 20 - piętrowy zamek, który nazwałem Domem Czarów, mieściła się w nim restauracja, całe piętro rzeźb Stanisława Szukalskiego, oraz ekumeniczna kaplica - katolicka, protestancka, prawosławna, muzułmańska i żydowska, ksiądz dostawał się na zamek przez magiczny portal na plebani, na zamku spotkałem piękną artystkę, która powiedziała mi, że jest protestanckim księdzem,

- zastanawiałem się ile razy już byłem z Mamą na spotkaniach wspólnoty Sychar,

- kiedy studiowałem filologię rosyjską, martwiłem się, że będę musiał napisać pracę zaliczeniową po rosyjsku,

- byłem Konradem T. Lewandowskim i pisałem o serialu ,,Plebania'', że ma znaczenie, czy wierzy się w jednego Boga czy w wielu,

- Veronica Layton uciekała przed ożywionym szkieletem parazaurolofa,

- Anna ov Stipulova skarżyła się, że nie zna numerów telefonów większości Polaków, czyli mieszkańców połowy Europy,

- prof. Challenger powiedział na pożegnanie uczestnikom ekspedycji do Zaginionego Świata, że ,,teraz każdy wróci do swojego świata'',

- opowiadałem Jenie ov Blackeyovej o przygodach Veroniki Layton,

- Stanisław Szur powiedział, że ród Putina pochodzi z Libii, ponieważ hebrajskie słowo Put oznacza Libię (wymyślone na jawie),

- Stanisław Szur powiedział, że nigeryjski pisarz Chinua Achebe ma lechickich przodków, a jego imię i nazwisko znaczą: ,,Syn Otrzewnej'' (wymyślone na jawie),

- Stanisław Szur powiedział, że Watykan został założony przez Batu - chana, który wynalazł watę cukrową (wymyślone na jawie),

- Jena ov Blackeyova przybyła do Zaginionego Świata, gdzie stała w dżungli boso, odziana w białą suknię, a obok niej dokazywał celofyz,

- w hiperborejskich szkołach dzieci uczyły się nago, bo jakiś lekarz twierdził, że wówczas wiedza lepiej wchodzi do głowy, ja zaś skomentowałem, że byłby to raj dla pedofilów,

- w ,,Harrym Potterze'' chwalono barona Romana von Ungerna - Sternberga za walkę z bolszewikami,

- ks. Jan Twardowski był za życia nazywany ascetą,

- uciąłem sobie nożem brodawkę z szyi,

- Xena i Gabriela jadły ludzkie mięso,

- dostałem nowy komentarz od Adeptusa Gedeona, który mi się nie spodobał,

- powiedziałem bibliotekarce, że Gabriel Amorth ,,rozpętał piekło'' krytykując ,,Harry'ego Pottera'', bowiem z jego powodu wielu ludzi zaczęło doszukiwać się zła w literaturze fantasy,

- w jednym łóżku spały istoty symbolizujące czterech Ewangelistów: anioł, wół, lew i orzeł,

- ksiądz postanowił strzelać afrykańskimi maskami i innymi przedmiotami okultystycznymi z armaty ukrytej na dnie stawu,

- powiedziałem Magdalenie Ogórek, że to nic złego zdradzić postkomunę,

- Tarzan siedział na gałęzi i nosił na twarzy czarną maseczkę ochronną,

- wszyscy mieszkańcy Lemurii, włącznie z jej władcą - sarkonem, chodzili cały rok w strojach kąpielowych. 

,,Portret Doriana Graya''

 

,, […] obraz Boży jest obecny w każdym człowieku. Jaśnieje we wspólnocie osób na podobieństwo zjednoczenia jedności osób Boskich między sobą’’ - KKK 1702

 

W trzeciej klasie liceum polonistka opowiadała mi o ,,Portrecie Doriana Graya’’ (ang. ,,The Picture of Dorian Gray’’), powieści Oscara Wilde’a (1854 – 1900) ¹ z 1890 r. Przeczytałem ją we wrześniu 2021 r. Oprócz rekomendacji lubianej nauczycielki sprzed lat, dodatkową motywacją do sięgnięcia po tę książkę był dla mnie wpis ,,Mój kanon fantasy – pozycje sprzed 1970 roku’’ umieszczony na blogu ,,Se czytam’’ prowadzonym przez Pawła Miłosza ;).

Powieść poprzedza ,,Przedmowa’’, będąca manifestem ideowym Wilde’a. Stwierdza on w niej, że sztuka nie jest moralna, ani niemoralna, ale dobra lub zła.

Akcja rozgrywa się w XIX – wiecznym Londynie oraz we wsi zwanej Selby Royal.

Tytułowy bohater; syn Lorda Kelso i Margerety Deveraux był młodym, niewinnym i niezwykle przystojnym arystokratą. Przyjaźnił się z malarzem Bazylim Hallwardem, który namalował mu bardzo piękny portret. Dorian wyraził wówczas brzemienne w skutki życzenie, aby obraz się starzał, podczas gdy on sam zachowa wieczną młodość. Na szlachetnego młodzieńca destrukcyjny wpływ wywierał lord Henryk Wotton; amoralny cynik i hedonista. Dorian zakochał się w ubogiej, a przy tym bardzo młodej, naiwnej i wrażliwej aktorce, Sybili Vane. Z całym okrucieństwem porzucił ją, gdy ta myśląc cały czas o nim, słabo wypadła na scenie w roli Julii. Zrozpaczona dziewczyna popełniła samobójstwo, zaś jej brat – marynarz James Vane poprzysiągł krwawą zemstę Dorianowi. Ostatecznie niedoszły mściciel sam zginął postrzelony jako naganiacz w czasie polowania w Selby Royal. Tymczasem obraz nosił na sobie coraz liczniejsze ślady grzechów Doriana. Wiecznie młody dandys fascynował się każdym okruchem piękna; egzotyczną muzyką, klejnotami, drogimi tkaninami i katolicką liturgią. W tym miejscy warto wspomnieć, że sam Wilde gorąco pragnął zostać katolikiem, co zrealizował dopiero na łożu śmierci. Dorian prowadził jednocześnie życie obłudne, hulaszcze i rozpustne. Zamordował swego oddanego przyjaciela, Bazylego Hallworda i zmusił szantażem chemika Alana Campbella do zniszczenia kwasem azotowym jego zwłok. Nawet gdy usiłował być dobry, kryła się w tym obłuda. Zginął przy próbie zniszczenia swego coraz bardziej ohydnego portretu. Wówczas obraz odzyskał swe piękna, zaś przedstawiony na nim człowiek stał się nie do poznania odrażający.

Powieść była atakowana w czasach Autora jako rzekomo niemoralna. W rzeczywistości można się z niej nauczyć, że przyjemność nie jest tym samym co szczęście, zaś zastąpienie etyki estetyką przynosi opłakane skutki.

1 Odsyłam do posta: ,,Oscar Wilde’’.

Zbigniew Herbert

 

,,Herbert, Zbigniew (ur. 1924) , poeta, dramatopisarz, eseista. W czasie okupacji członek AK. Po wojnie pracował m. in. jako sprzedawca, kalkulator, ekonomista. W 1981 w zespole redakcji działającego poza cenzurą pisma ‚Zapis‘. W 1986 – 1992 przebywał w Paryżu. Jest jednym z najwybitniejszych pol. poetów współczesnych. Autor filoz. - moralnych wierszy łączących protest przeciwko systemowi totalitarnemu z przekonaniem o konieczności trwania przy tradycyjnym systemie wartości. Jest to trwanie tragiczne, bo towarzyszy mu często świadomość nieuchronnej klęski. Autor tomów poetyckich, m. in. Struna światła (1956), Hermes, pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), Pan Cogito (1974) najważniejszy w dorobku poetyckim H. traktat o moralności i konieczności walki ze złem, Raport z oblężonego miasta (1983) poetycka odpowiedź na stan wojenny i jednocześnie rozrachunek ze stalinizmem, Elegia na odejście (1990), Rovigo (1992). Autor dramatów, m. in. Jaskinia filozofów (1956), Drugi pokój (1958), Lalek (1961) oraz szkiców i esejów Barbarzyńca w ogrodzie (1962), Martwa natura z wędzidłem (1993)‘‘ - ,,Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga tom 25 Suplement Grancille do kongijski konflikt‘‘

O Zbigniewie Herbercie dowiedziałem się po raz pierwszy z telewizji w 1998 r. kiedy umarł. Pamiętam, że Mama wypozyczyła wówczas z biblioteki dwa zbiory jego wierszy, zaś w kościele ksiądz na kazaniu nazwał go ,,księciem poetów‘‘. Wiersze Herberta omawiałem w szkole podstawowej, gimnazjum (dowiedziałem się również z książki popularnonaukowej, że pasją poety była angelologia) oraz w liceum. Należy on do moich ulubionych poetów. Dwukrotnie nagradzany przez Austriaków, nie otrzymał jednak Literackiej Nagrody Nobla, mimo że należała mu się jak psu buda :(. Zawsze podziwiałem w nim to, iż nigdy nie ugiął się pod presją komunistów. Zerwał z Czesławem Miłoszem, kiedy ten zaczął bajdurzyć, że Polska powinna zostać włączona do ZSRR. Ubecy próbowali go zwerbować, on zaś ostrzegał przyjaciół przed ich zasadzkami. Podobnie jak Gustaw Herling Grudziński, był przeciwnikiem porozumień Okrągłego Stołu. Nie szczędził krytyki postkomunistom i nazwał Adama Michnika ,,kłamcą i manipulatorem‘‘ (z powodu tej wypowiedzi film ,,Obywatel poeta‘‘ przez długi czas był cenzurowany w III RP). Na początku XXI wieku Herbert był atakowany na łamach ,,Gazety Wyborczej‘‘ w wywiadzie z wdową po nim.

W moim poemacie dygresyjnym ,,Milenium, czyli Nowe Triumfy‘‘ Jena ov Blackeyova spotkała Zbigniewa Herberta w Armagedonie (odsyłam do posta: ,,Triumf Literatury‘‘).

Śniło mi się, że Zbigniew Herbert przyszedł na spotkanie warszawskich władz samorządowych PiS – u i prosił, aby było więcej bibliotek.

Geografia przed Kolumbem

 ,, [...] Ówcześnie wierzono, iż Ocean /Atlantyk/ był w niektórych rejonach tak gorący, że aż woda się gotowała, a przypływy i odpływy tak silne, że żaglowce już nie wracały. Angielski podróżnik, Sir John Mandeville, twierdził, że widział Ziemski Raj - Ogród Edenu - otoczony górami, pustyniami i rwącymi rzekami. Bohaterami innych jeszcze opowieści był chrześcijański król Jan (zwany też księdzem Janem) żyjący gdzieś na dalekim Wschodzie lub w Afryce. Był on niezmiernie bogaty i miał niezwyciężone wojska. Kościół dowodził, że jeśli istnieją antypody /odwrotna strona świata, gdzie też żyli ludzie/, to muszą one być dziełem diabła, bo inaczej spadłyby w przestrzeń. Pisarze opisywali człekopodobne stwory z uszami słonia, lub twarzami na klatce piersiowej, a nawet takie, które jakoby miały jedną wielką stopę i używały jej w charakterze parasola kiedy pasał deszcz. [...]'' - John D. Clare, Barry Ife ,,Krzysztof Kolumb''