Pierwowzór psa Baskerville'ów

,,Wielkie czarne psy i koty od najdawniejszych czasów występują w ludowych opowieściach i legendach brytyjskich. Pies Baskerville'ów z opowiadania Arthura Conana Doyle'a wywodzi się, jak się zdaje, do Czarnego Psa z Clyro w Black Mountains w Walii. Mówiono o nim, że wędrował po wzgórzach, miał żółte kły, czerwone oczy i zabijał żywy inwentarz, a także dzieci. Conan Doyle odwiedził tę wieś i pobliski dwór - Baskerville Hall - w pierwszych latach naszego stulecia [chodzi o XX wiek - przyp. T. K.].
   Jednakże w 1989 r. Pies ten pojawił się znowu, zabijając tuzin owiec na farmie Clyro, należącej do Geoffreya Phillipsa [...]'' - Simon Welfare, John Fairley ,,Arthura C. Clarke'a księga tajemnic od A do Z. Niezwykła encyklopedia zagadek fascynujących ludzkość - od Atlantydy do zombi''

Bestia z Exmoor

,,Bestia z Exmoor ma mrożące krew w żyłach listy uwierzytelniające. Według farmera Mike'a Johnsona: 'Te zwierzęta krzyczą w nocy jak przerażone kobiety. Nie są to psy. Zabijają w zupełnie inny sposób'.
   Bestię tę w szczytowym okresie jej grabieży obwiniano o wymordowanie osiemdziesięciu owiec na jednej tylko farmie, przy czym czasami zjadała 30 do 40 funtów (13,5 - 18 kg) mięsa z jednej ofiary.
   W lecie 1988 r. 42 Jednostce do Zadań Specjalnych Królewskiej Piechoty Morskiej polecono podjąć próbę wytropienia i zastrzelenia krwiożerczego stwora. Żołnierz z tej jednostki, John Holton, pewnego dnia wczesnym rankiem zobaczył przez celownik optyczny swego karabinu jakieś zwierzę: 'Było ono bardzo duże, całe czarne i wyglądało na bardzo silne'.
   Nie mógł jednak strzelać, ponieważ widział zwierzę na tle domu farmera.
   Farmer Eric Drey z Drewstone także widział niezbity dowód - martwe ciała zwierząt rozdartych z ogromną siłą, z wyżartymi wielkimi kawałami mięsa.
   Przyrodnik z Exmoor, Trevor Beer, widział Bestię pięć razy. Na podstawie obserwacji przeprowadzonej w najlepszych warunkach, gdy zwierzę biegło susami wzdłuż żywopłotu, a następnie przeskoczyło nad nim, opisał Bestię jako podobną do kota, o ciemnym ubarwieniu i długości ciała równej 4 lub 5 stopom (1,2 - 1,5 m). Kierowca miejscowego autobusu szkolnego John Franks, taksówkarz Wayne Hyde i uczeń Marcus White także widzieli zwierzę i zgodzili się, że było ciemne lub czarne, wyglądało na bardzo silne, miało kocie kształty i taką wielkość, że nie można go było uznać za zdziczałego kota domowego lub psa.
   Policjant z Tavistock, John Duckworth, który jako pierwszy zobaczył to zwierzę jeszcze w 1969 r., widział je także później, osobiście też przesłuchał dziesiątki świadków'' - Simon Welfare, John Fairley ,,Arthura C. Clarke'a księga tajemnic od A do Z. Niezwykła encyklopedia zagadek fascynujących ludzkość - od Atlantydy do zombi''

Oniricon cz. 418

Śniło mi się, że:

- w równoległym magicznym świecie dzieci w czasie zabawy malowały sobie pięty na różowo,

- Sławomira założyła czarne, złodziejskie okulary podobne do noktowizora i powiedziałem jej, że w szczecińskim muzeum może poskarżyć się na krzywdy doznane od Krzyżaków,

- Xena i Gabriela spotkały kapłana, który chciał złożyć je w ofierze, lecz zrezygnował pod wpływem św. Jana Chrzciciela,

- mówiłem komuś, że skoro Xena przebaczała to i on powinien,

- w Polsce pojawiła się sekta zainspirowana cyklem inkwizytorskim Jacka Piekary, wierząca, że Chrystus zszedł z krzyża i dokonująca zamachów terrorystycznych (wymyślone przed zaśnięciem),

- przeniosłem się do średniowiecznego Kentu gdzie spotkałem Jenę ov Blackeyovą i jej rodzinę trapionych dokuczliwymi chorobami, oraz Sigurda zamienionego w czerwonego smoka,

- w średniowieczu lub XVII wieku byłem bojowym indrikoterium chodzącym na tylnych nogach, zostałem pacyfistą i wybrzydzałem w jedzeniu (jak na indrikoterium przystało byłem roślinożerny), a mój dowódca będący Czechem nalegał bym wziął udział w walce,

- mówiłem jak w średniowieczu Węgrzy zajęli dawne ziemie słowiańskie, lecz nikt nie będzie wymagał od ich potomków by wrócili do Atelkuzu, mówiłem też, że Słowacy i Chorwaci nie lubią Węgrów,

- w czasie II wojny światowej pewien Niemiec dokonał desantu na Australię,

- w książkę Jakuba Ćwieka, zimą ruda kobieta w czerwonej sukni była atakowana przez diabła, lecz obroniła ją gromada aniołów stróżów,

- dobry diabeł Pieczydło bronił chłopów znad Kładnicy przed innymi diabłami, oraz zatkał głazem portal prowadzący do piekła,

- zobaczyłem olbrzyma o miękkiej, wilgotnej skórze barwy jasnobrązowej, długich, patykowatych rękach i nogach, oraz nieproporcjonalnie małej głowie,

- zapisywałem sny na małej kartce papieru, lecz potem odkryłem, że jest ona większa niż mi się wydawało. 

Egipcjanie w Brytanii

,, [...] W latach trzydziestych bieżącego stulecia [chodzi o XX wiek - przyp. T. K.] kolekcjoner starożytności J. Rendel Harris wysunął koncepcję, zgodnie z którą w prehistorycznych czasach  grupy starożytnych Egipcjan wędrowały po całej Europie, pozostawiając po sobie świadectwa swej kultury i technik budowlanych. Silbury to ich wersja piramid w Gizeh. 'Absurdalny piramidoidiotyzm'! - krzywią się pogardliwie  archeolodzy'' - Simon Welfare, John Fairley ,,Arthura C. Clarke'a księga tajemnic od A do Z. Niezwykła encyklopedia zagadek fascynujących ludzkość - od Atlantydy do zombi''

Manipogo i inne potwory

,, [...] W jeziorze Manitoba w Kanadzie podobno pokazuje się Manipogo, którego wraz z samicą i małym widziało wielu świadków. Według pana A. R. Adama ma on 'płaską głowę, ciemną skórę i trzy garby'.

   Jezioro Champlain na granicy kanadyjskiej zamieszkuje Champ, którego jako pierwszy ujrzał podróżnik i odkrywca Samuel Champlain w 1609 r. Na początku bieżącego stulecie [chodzi o XX wiek - przyp. T. K.] P. T. Barnum wyznaczył nagrodę 50 000 dolarów za jego głowę. Potwór ten jest widywany regularnie po dzień dzisiejszy; dwaj rybacy, którzy zobaczyli go w pobliżu North Hero Island opisali trzy garby i ogromne ciało o długości co najmniej 25 stóp (ok. 7,5 m). 

   W Japonii żyje podobno Issie, potwór, którego w 1978 r. sfotografował pan Matsubara, zdobywając nagrodę wyznaczoną przez gazetę, która prowadziła kronikę często nadsyłanych relacji o monstrum żyjącym w jeziorze Ikeda. [...]'' - Simon Welfare, John Fairle ,,Arthura C. Clarke'a księga tajemnic od A do Z. Fascynująca encyklopedia zagadek fascynujących ludzkość - od Atlantydy do zombi''

Psoty poltergeistów

,,Najsłynniejszym przypadkiem w nowszych czasach był poltergeist z Rosenheim w południowych Niemczech, który wywoływał zamieszanie w kancelarii adwokackiej, dobierając się do telefonów i maszyn biurowych, powodując eksplozje żarówek, wyciągając szuflady i przekręcając świetlówki w oprawkach. Pewnego razu numer zegarynki (0119) został  wybrany 46 - krotnie w ciągu 15 minut - wszystko to w czasie gdy kancelaria ta była pod najściślejszą obserwacją.
   W Zanzibarze biskup widział poltergeista, jak wyrywa glinę ze ściany chaty i rozrzuca ją wokół; w Belize w 1982 r. inny obrzucał kamieniami pewną rodzinę, nawet wtedy gdy była poza domem na spacerze lub jadła obiad.
   W Wielkiej Brytanii cała ulica, Thornton Road w Birmingham, była regularnie atakowana przez jakieś rzucające kamieniami zjawisko, które w ciągu paru miesięcy wybijało tam szyby. Policja poświęciła ponad 3000 osobogodzin na śledztwo, które nie przyniosło żadnych rezultatów.
   Jednakże przynajmniej jedna rodzina, Newmanowie z Sheffield w hrabstwie York w Anglii, ma powody do wdzięczności w stosunku do nękającego ją poltergeista.
   Jeden z gwałtowniejszych jego ataków obudził Newmanów na czas, aby stwierdziwszy, że ich dom płonie, wszyscy mogli z niego uciec bez szwanku. [...]'' - Simon Welfare, John Fairley ,,Arthura C. Clarke'a księga tajemnic od A do Z. Niezwykła encyklopedia zagadek fascynujących ludzkość - od Atlantydy do zombi''

W literaturze fantasy przykładem poltergeista jest złośliwy duch Irytek z cyklu ,,Harry Potter'' Joanne K. Rowling. 

Legendy o Olbrzymie z Cerne

,, 1. Według miejscowej legendy Olbrzym jest satyrycznym portretem rozpustnego opata Tomasza, który rządził pobliskim klasztorem na początku szesnastego wieku. Jeden z zakonników miał wtedy powiedzieć, że opat 'otwarcie nagabuje uczciwe kobiety w mieście i gdzie indziej, po to żeby je posiąść'. Wskazuje się też, że rysunek ten może być nie tyle komentarzem do rozwiązłych i sprośnych obyczajów opata, ile atakiem na sam klasztor w czasie jego likwidacji w 1539 r. [...]
3. W XVIII w. mieszkaniec hrabstwa Dorset, wielebny John Hutchins napisał [...] list zawierający kilka teorii, [...]. Według jednej z nich, Olbrzym jest karykaturą miejscowego właściciela ziemskiego, lorda Hollesa, wykonaną przez zbuntowaną służbę. Inna teoria jest znacznie barwniejsza:
'W mieście tym trwa tradycja, że żył niegdyś Olbrzym, który wyrządzał wiele szkód, a zrobiwszy wyprawę do sąsiedniej Doliny Blackmore i pożarłszy kilka owiec, położył się na stoku wzgórza, by odpocząć i strawić swe śniadanie, a kiedy zasnął, przybili go ćwiekami do ziemi i zabili, a potem wycięli jego postać w litej kredzie'. [...]
7. Z oczywistych powodów wielu ludzi sądzi, że Olbrzym jest wyobrażeniem czczonym w ramach jakiegoś kultu płodności. Całe pokolenia miejscowych dziewcząt miały bowiem nadzieję, że jeśli usiądą na tym ogromnym rysunku, to na pewno będą miały dzieci, a kilka par chełpi się nawet, że poczęły swe potomstwo na pokrytym bujną trawą 'ciele' olbrzyma. [...]'' - Simon Welfare, John Fairley ,,Arthura C. Clarke'a księga tajemnic od A do Z. Niezwykła encyklopedia zagadek fascynujących ludzkość - od Atlantydy do zombi''